All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 171 - Chapter 180

“เดี๋ยวฉันขอปรึกษาหัวหน้าก่อนนะคะ แต่น่าจะได้ไม่มีปัญหาค่ะ”ไม่นานนัก บรรณาธิการก็ส่งข้อความตอบกลับมา บอกว่าได้ส่งไอดีไลน์ ของฉันให้ทางสตูดิโอของซูหย่าซินเรียบร้อยแล้ว และเดี๋ยวผู้จัดการส่วนตัวของเธอจะเป็นคนติดต่อมาคุยรายละเอียดกับฉันเอง……วันรุ่งขึ้น บนไลน์ของฉันก็มีคำขอเพิ่มเพื่อนเข้ามาจริง ๆ ซึ่งก็คือผู้จัดการส่วนตัวของซูหย่าซินหลังจากกดยอมรับและตรวจสอบยืนยันตัวตนกับบรรณาธิการเรียบร้อยแล้ว ฉันถึงเริ่มเปิดฉากคุยอีกฝ่ายทักมาว่า: “สวัสดีค่ะคุณนักเขียนเว่ยหยาง ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ! นิยายของคุณถูกตาต้องใจคุณหย่าซินเข้าแล้วค่ะ! หลังจากกู้ซื่อกรุ๊ปทุ่มทุนนำไปดัดแปลง คุณหย่าซินก็ยินดีที่จะรับบทเป็นนางเอกในนิยายของคุณด้วยตัวเองเลยนะคะ! หวังว่าพวกเราจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นค่ะ!”น้ำเสียงที่พิมพ์มาฟังดูราวกับเป็นผู้มอบความเมตตา ราวกับว่าการที่ซูหย่าซินยอมลดตัวมาเล่นนิยายของฉัน มันคือเกียรติยศอันสูงสุดของฉันอย่างนั้นแหละโดยเฉพาะประโยคสุดท้าย ยิ่งแสดงออกชัดเจนว่ามั่นอกมั่นใจเต็มประดา ว่าฉันจะต้องยอมตกลงร่วมงานกับพวกเขาอย่างแน่นอนที่น่าไร้ยางอายยิ่งกว่านั้นคือ มือที่สามอย่างซูห

ฉันคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอกที่แท้... นอกจากอาชีพนักข่าว นอกจากบทบาทการเป็นภรรยาของกู้สือซวี่แล้ว สิ่งที่ฉันสามารถทำได้ยังมีอยู่อีกมากมายเหลือเกินในเวลาเดียวกันนั้น ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากสำนักงานกฎหมายของเสิ่นเหยียนโจวไม่ใช่ตัวเขาเองที่โทรมา แต่เป็นผู้ช่วยของเขาเกาหลางเอ่ยว่า “คดีที่คุณฟ้องร้องหวังรั่วฟางในข้อหาหมิ่นประมาทและใส่ร้ายป้ายสี จะเปิดศาลพิจารณาคดีในวันพรุ่งนี้ตอนสิบโมงเช้าครับ ถึงเวลานั้นคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นก็จะเดินทางไปร่วมฟังด้วยตัวเองครับ”ความเมตตาห่วงใยที่คุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นมีให้ฉัน มักทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจจนไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณนี้อย่างไรดี……วันรุ่งขึ้น เมื่อฉันเดินทางมาถึงศาลประชาชนแห่งเมืองไห่เฉิง ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ ก็เห็นกู้สือซวี่ ซูหย่าซิน และหวังรั่วฟางเดินสวนตรงเข้ามาพอดีไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่วัน สีหน้าของซูหย่าซินก็ดูซูบเซียวทรุดโทรมลงไปมาก ไม่หลงเหลือเค้าโครงความสวยสดใสเปล่งประกายเหมือนแต่ก่อนเลยสักนิดกู้สือซวี่วางตัวราวกับเป็นว่าที่ลูกเขยอย่างเต็มตัว เขายืนเคียงข้างซูหย่าซินอย่างหนักแน่นมั่นคง พลางก้มหน้ากระซิบกระซาบ

“...”ฉันแอบหลบอยู่ตรงหัวมุมระเบียงทางเดิน ฟังจนรู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งร่าง แผ่นหลังหนาวเหน็บขึ้นมาเป็นระลอกนอกจากซูหย่าซินแล้ว กู้สือซวี่ยังแอบซุกผู้หญิงไว้อีกคนงั้นเหรอ?เณรน้อยบอกว่า ที่เขาหันหน้าเข้าหาพระธรรมและสวดมนต์ไหว้พระ ก็เพื่อผู้หญิงคนนั้นที่แท้... ในตอนนั้นที่เขาบอกว่าจะถือศีลปฏิบัติธรรม ไม่ได้ทำเพื่อสวดส่งวิญญาณลูกของเราเลยสักนิดลูกของเราที่เพิ่งลืมตาดูโลกก็ต้องสูญเสียลมหายใจไป ในใจของเขา... กลับไม่มีค่าอะไรเลยแม้แต่น้อยฉันจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น พยายามสะกดกลั้นความตกตะลึงและรวดร้าวที่แล่นพล่านอยู่ในอกอย่างสุดความสามารถแม้ว่าจะไม่หลงเหลือความคาดหวังใด ๆ ในตัวกู้สือซวี่อีกต่อไปแล้ว แต่ฉันก็ต้องให้คำตอบและทวงความยุติธรรมคืนให้แก่ช่วงเวลายี่สิบปีที่เสียไปเรื่องบางเรื่อง... ฉันต้องขุดคุ้ยหาความจริงออกมาให้กระจ่างชัดไม่อย่างนั้น ต่อให้หย่าขาดจากกันไปแล้ว ชั่วชีวิตนี้ฉันก็คงไม่ต่างอะไรจากคนโง่ที่ถูกปิดหูปิดตา และโดนเขาปั่นหัวเล่นอยู่บนฝ่ามือมาโดยตลอด……มื้อเที่ยงหลังจากอยู่กินอาหารเจเป็นเพื่อนคุณนายใหญ่ตระกูลเสิ่นที่วัดเสร็จแล้ว ตลอดทางขากลับ ฉันก็นั่งใจลอยไปตลอ

ฉันอดไม่ได้ที่จะกำตะเกียบในมือแน่น ขณะกำลังคิดว่าจะพูดคลี่คลายสถานการณ์ให้พ่อเยี่ยอย่างไรดี ก็ได้ยินเสียงของกู้สือซวี่ดังขึ้น “คุณพ่อพูดถูกแล้วครับ”พอคำนี้หลุดออกมาจากปากเขา ทั้งคุณนายเยี่ยและพ่อเยี่ยต่างก็เผยสีหน้าโล่งอกและปลาบปลื้มใจออกมาทันทีมีเพียงฉันเท่านั้นที่สีหน้าแข็งทื่ออย่างผิดธรรมชาติ ไม่สามารถฝืนปั้นยิ้มร่วมไปกับพวกเขาได้เลยสักนิดฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทั้งที่เรื่องระหว่างฉันกับกู้สือซวี่เดินมาถึงขั้นแตกหักขนาดนี้แล้ว เขาทำได้อย่างไรถึงได้เออออห่อหมกไปกับพ่อของฉันได้หน้าตาเฉยโดยที่หัวใจไม่เต้นผิดจังหวะเลยสักนิดหลังจากมื้อค่ำสิ้นสุดลง พี่ชายของฉันถึงค่อยกลับมาคุณนายเยี่ยเอ่ยด้วยความเสียดาย “ถ้ารู้จักกลับมาให้เร็วกว่านี้สักหน่อย ก็คงทันได้คุยกับน้องสาวแล้วก็น้องเขยบ้าง นี่พวกเรากินข้าวกันเสร็จหมดแล้ว แกยังจะกลับมาทำไมอีก?”พี่ชายฉันไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขาทำหน้าบึ้งตึงราวกับมีใครไปติดหนี้เขาไว้หลายล้าน จากคนที่แต่ก่อนชอบไปไหนมาไหนขลุกอยู่กับกู้สือซวี่ มายามนี้เขากลับตวัดสายตาเย็นชาปรายมองพวกเราแวบหนึ่งโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยปากทักทาย แล้วเดินตรงดิ่งขึ้นชั้นบนไปทั

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบตามองฉันอีกเลย รีบสาวเท้าก้าวพรวด ๆ ตรงเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายทันทีครึ่งชั่วโมงต่อมา กู้สือซวี่ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ คาดว่าคงจัดการปลดปล่อยอารมณ์ความต้องการของตัวเองอยู่ข้างในนั้นเรียบร้อยแล้วเขาแต่งตัวอย่างรวดเร็วคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่าลื่นไหล ใบหน้าที่เคยวางมาดสุขุมนิ่งสนิทอยู่เสมอ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความร้อนรนกระวนกระวายใจอย่างปิดไม่มิดตอนที่เดินมาถึงหน้าประตู คล้ายกับเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ายังมีฉันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้อีกคน“ที่บริษัทมีเรื่องด่วนเข้ามา ฉันต้องไปดูงานที่ต่างประเทศสักหน่อย”เขาทิ้งคำอธิบายส่ง ๆ ไร้ความจริงใจไว้แค่นั้น แล้วก็ก้าวขาจากไปทันทีสำหรับการเดินหนีจากไปแบบนี้ของเขา ฉันชินชาจนด้านชาไปหมดแล้วแต่ในตอนนี้ มันคือจังหวะเวลาทองที่ฉันจะได้รู้ความจริงเสียทีพอลับหลังเขาไป ฉันก็รีบโทรหานักสืบเอกชนทันที “พวกคุณสะกดรอยตามกู้สือซวี่ไปได้เลยค่ะ อีกสองชั่วโมงเขาจะออกเดินทางบินไปอังกฤษ จำไว้นะคะว่าอย่าให้เขาจับได้เด็ดขาด”“วางใจได้เลยครับคุณหนูเยี่ย เรื่องการสะกดรอยตามเนี่ย พวกเราเชี่ยวชาญระดับมืออาชีพอยู่แล้วครับ”นักสืบเอกชนให้คำม