All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 181 - Chapter 190

ฉันยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองซูเนี่ยนเอินตายแล้วงั้นเหรอ?ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?ซูหย่าซินซบหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมอกของกู้สือซวี่ “เมื่อคืนพี่สาวฉันฆ่าตัวตาย! กล้องวงจรปิดจับภาพได้ว่ามีคนแปลกหน้าแอบย่องเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยของเธอ คนพวกนั้นสารภาพว่าคุณเป็นคนส่งไป! คุณจิตใจอำมหิตเกินไปแล้ว! ร้ายกาจจนแทบไม่ใช่คน! ตอนพี่สาวจากไป... แม้แต่คำบอกลาคำเดียวเธอก็ยังไม่ได้ทิ้งไว้ให้พี่สือซวี่เลย”ฉันยืนเคว้งคว้างอยู่ที่เดิม ถึงแม้ฉันจะไม่เคยรู้จักซูเนี่ยนเอินมาก่อน แต่การที่คนคนหนึ่งต้องมาจากไปกะทันหันแบบนี้ มันก็ทำให้ฉันรู้สึกช็อกอยู่ไม่น้อยสีหน้าของกู้สือซวี่ซีดเผือดจนดูคล้ายคนตาย ทว่าสายตาของเขากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะแล่เนื้อเถือหนังฉัน “เธอทำอะไรกับเนี่ยนเอิน? พูดอะไรกับเธอกันแน่!”ฉันตอบกลับไปอย่างบริสุทธิ์ใจ “ฉันแค่จ้างนักสืบเอกชนให้ไปเก็บตัวอย่างเส้นผมของซูเนี่ยนเอินมาให้ ตอนนั้นนักสืบบอกว่าเธอหลับสนิทไปแล้ว เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้น การตายของเธอไม่เกี่ยวกับฉัน!”แววตาของซูหย่าซินวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความเคียดแค

พูดจบ เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทรหากู้สือซวี่ฉันรีบห้ามเธอไว้ “ฉันไม่อยากเจอเขา เขาไม่จำเป็นต้องรับรู้อะไรทั้งนั้น ทางที่ดี... อย่าให้เขาได้นึกถึงคนอย่างฉันขึ้นมาอีกเลยจะดีกว่า”ซ่งจินรั่วพยักหน้าเห็นด้วย “ก็จริง แยกกันอยู่ครบสองปีก็ฟ้องหย่าได้แล้ว ในเมื่อเขาชอบกินอาจมขนาดนั้น ก็ปล่อยให้เขากินสองพี่น้องตระกูลซูให้อิ่มหนำสำราญไปเลย! ตายไปคนหนึ่ง ก็ยังเหลืออีกคนไม่ใช่หรือไง!”……ด้วยเหตุนี้ ซ่งจินรั่วจึงยอมวางมือจากงานทั้งหมดเพื่อมาดูแลฉันเธอถึงขั้นไปหัดทำอาหารกับแม่บ้านที่คฤหาสน์ ทุก ๆ วันจะคอยเปลี่ยนเมนูตุ๋นซุปบำรุงสารพัดสูตรมาให้ฉันดื่มแม้ว่าการดูแลเอาใจใส่ของเธอจะช่วยให้ร่างกายของฉันฟื้นตัวได้ค่อนข้างดีแต่ปริศนา ‘การฆ่าตัวตายอย่างมีเงื่อนงำของซูเนี่ยนเอิน’ ก็ยังคงเป็นดั่งเมฆหมอกดำทะมึนที่ปกคลุมอยู่ในใจของฉันซูเนี่ยนเอินเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของซูหย่าซิน... เป็นไปได้หรือว่า เพื่อที่จะกำจัดฉัน ซูหย่าซินถึงกับยอมสังเวยชีวิตพี่สาวของตัวเองเชียวหรือ?ตกดึก หลังจากซ่งจินรั่วกลับไปแล้วฉันกำลังจะเอื้อมมือไปปิดไฟนอน ก็พลันได้ยินเสียงของกู้สือซวี่ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง“เธอพ

“น้าฉินคะ น้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป น้ารู้ไหมคะว่าตอนนี้กู้สือซวี่พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลไหน?”ถึงอย่างไรกู้อี้หานก็ทำเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อฉัน ฉันไม่มีทางทนนั่งดูดายได้ลงคอหลังจากจดที่อยู่เรียบร้อย ฉันก็เดินไปส่งเซี่ยเสี่ยวฉินออกจากบ้านเมื่อทอดสายตามองท้องฟ้าที่ยังคงเป็นสีฟ้าครามสดใสนอกหน้าต่าง จู่ ๆ ก้อนเมฆหมอกอึมครึมก็พลันแผ่เข้าปกคลุมหัวใจของฉัน……ณ บริเวณหน้าห้องพักผู้ป่วย VIP ของโรงพยาบาลกระดูกและข้อเมืองไห่เฉิงฉันได้ยินเสียงถามไถ่เอาอกเอาใจของเจียงซูฮุ่ย ผสมปนเปกับเสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาของตั๋วตั่วที่ดังแว่วออกมา จึงรู้ได้ทันทีว่าพวกเธอยังอยู่กันครบฉันไม่อยากเข้าไปหาเรื่องให้ตัวเองต้องถูกเหยียบย่ำดูแคลน จึงทำได้เพียงยืนรออย่างเงียบ ๆ อยู่ตรงทางเดินด้านนอกกระทั่งดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลับขอบฟ้า เจียงซูฮุ่ยและซูหย่าซินถึงได้พากันจูงมือตั๋วตั่วเดินจากไปตอนที่ฉันผลักประตูเข้าไป กู้สือซวี่กำลังเอนหลังพิงหัวเตียงเหม่อลอย ปลายนิ้วของเขาคอยหมุนลูกประคำในมือเป็นจังหวะเนิบช้า ไม่รู้ว่าในใจกำลังคิดอะไรอยู่บริเวณหน้าอกของเขาพันผ้าพันแผลไว้หนาเตอะ ตรงมุมปากยังมีรอยฟกช้ำสีคล้ำหลง

ฉันฝืนยิ้มแห้ง ๆ พลางตอบว่า “ช่างมันเถอะค่ะ แค่นี้ก็ดีแล้ว”ไม่ว่ายังไง ขอเพียงแค่ต้องอยู่ร่วมชายคากับกู้สือซวี่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนฉันก็อึดอัดทั้งนั้นขอแค่กัดฟันทนจนถึงวันที่เขาออกจากโรงพยาบาล ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างเราก็จะได้ตัดขาดกันอย่างเด็ดขาดเสียทีหลังจากป้าหลิวกลับไป ฉันก็หยิบอุปกรณ์อาบน้ำเดินเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย เปลี่ยนเป็นชุดนอนตัวหลวม ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันไม่ได้ปริปากพูดคุยกับกู้สือซวี่แม้แต่ประโยคเดียวจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงตีหนึ่ง เขาก็ยังคงไม่ยอมหลับยอมนอน เอาแต่นั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงตรวจดูเอกสารอยู่แบบนั้นส่วนฉันคืนนี้มีหน้าที่ต้องคอยวัดอุณหภูมิร่างกายให้เขาทุกๆ หนึ่งชั่วโมง จึงหมดสิทธิ์นอนหลับเช่นกันฉันเลยตัดสินใจว่าจะโต้รุ่งนั่งปั่นนิยายเพื่อดึงสติตัวเองให้ตื่น ถึงแม้ว่าตอนนี้หนังตาของฉันจะเริ่มหนักอึ้งและประท้วงจะปิดลงให้ได้แล้วก็ตามเนื้อหาของนิยายที่ฉันเพิ่งอัปเดตลงไปในวันนี้ ช่างบังเอิญตรงกับฉากที่สามีสารเลวผู้ทรมานจิตใจนางเอกมานับพันนับหมื่นครั้งเกิดล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาลพอดีแต่สภาพของพระเอกในนิยายเรื่องนี้น่าสมเพชกว่ากู้สือซวี่หลายเท่าตัวนัก

ฉันส่งยิ้มให้เธอแล้วพูดว่า “รอถึงวันแบ่งทรัพย์สินเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นยังมีเรื่องให้คุณต้องเจ็บกระดองใจยิ่งกว่านี้อีกค่ะ!”กู้สือซวี่เอ่ยปรามเสียงเข้ม “เยี่ยเจาเจา เธอพอได้แล้ว!”สายตาดำขลับของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ฉันจึงไม่พูดอะไรต่อทว่าเจียงซูฮุ่ยกลับแทบจะเป็นลมล้มพับไปด้วยความโกรธเพราะประโยคที่ฉันเพิ่งพูดออกไปเมื่อครู่เมื่อซูหย่าซินเห็นว่ากู้สือซวี่ไม่สะทกสะท้านและไม่มีทีท่าจะโอนอ่อนผ่อนตาม จึงทำได้เพียงพาเจียงซูฮุ่ยเดินจากไปก่อนเนื่องจากกู้สือซวี่อดนอนมาทั้งคืน พอพวกเธอไปแล้วเขาก็ผล็อยหลับต่อทันทีและฉันก็อาศัยจังหวะนี้แอบกลับบ้านไปรอบหนึ่งข้อแรกคือกลับไปเอาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก เพราะการพิมพ์นิยายในโทรศัพท์มันไม่สะดวกเอาเสียเลย ทั้งยังเมื่อยล้าสายตามากด้วยข้อสองคือฉันต้องแวะไปหาเซี่ยเสี่ยวฉิน เพื่อบอกให้เธอคลายความกังวลฉันเดินขึ้นไปชั้นบน ก็พบว่าเซี่ยเสี่ยวฉินกับซ่งจินรั่วอยู่ด้วยกันพอดีซ่งจินรั่วเองก็เพิ่งได้ยินข่าวเรื่องของกู้อี้หาน จึงรีบร้อนบึ่งมาที่นี่ซ่งจินรั่วพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอย่างยิ่ง “น้าฉิน ทั้งหมดเป็นความผิดของหนูเองค่ะ ช่วงนี้หนูอัดอั้นตันใจเรื่อ