All Chapters of หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก: Chapter 191 - Chapter 200

หัวคิ้วของกู้สือซวี่ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปมทว่าเพื่อลูกสาวแล้ว เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความแม้แต่คำเดียว รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทันทีครู่เดียวโทรศัพท์ฝั่งฉันก็สั่นเตือน ยอดเงินในบัญชีมีตัวเลขเพิ่มขึ้นมาอีกห้าสิบล้าน“แค่นี้พอหรือยัง?” น้ำเสียงของเขาเจือแววโทสะที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าแล้วขานรับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “รอเดี๋ยว”ฉันโทรบอกให้ป้าหลิวช่วยขนกล่องอุปกรณ์ทำขนมและวัตถุดิบทั้งหมดมาส่งให้ที่โรงพยาบาลโดยตรงในเมื่อซูหย่าซินทิ้งเด็กคนนี้ไว้ที่นี่ ฉันก็เดาไม่ออกจริง ๆ ว่าเธอมีเจตนาอะไรแอบแฝงอะไรก็ตามที่ฉันลงมือทำ จึงจำเป็นต้องทำต่อหน้าต่อตากู้สือซวี่ทุกขั้นตอน ไม่อย่างนั้น ใครจะไปรู้ว่าเธอจะกุเรื่องหาว่าฉันใส่สารพัดสิ่งแปลกปลอมลงไปในวัตถุดิบเพื่อทำร้ายลูกสาวของเธอหรือเปล่า?ผ่านไปไม่นาน ป้าหลิวก็ขนวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำเบเกอรี่ทั้งหมดมาส่งให้ถึงที่กู้สือซวี่เอนหลังพิงหัวเตียงก้มหน้าอ่านเอกสาร ส่วนตั๋วตั่วก็ลากเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งข้าง ๆ แสร้งทำเป็นเปิดหนังสือนิทานภาพอ่านไปเรื่อย แต่หางตากลับคอยเหลือบชำเลืองมองมาทางฉันไม่หยุดหย่อนฉันไม่ปริปากพูด

กู้สือซวี่สาวเท้าตามมาทันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “แค่คุกเข่าบนขั้นบันไดไม่กี่ขั้น เธอก็เจ็บปวดจนทนไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ แต่เนี่ยนเอินที่ถูกเธอทำร้ายจนตาย เธอต้องกระโดดลงมาจากชั้นสิบหก เธอคิดว่าเนี่ยนเอินจะต้องเจ็บปวดทรมานขนาดไหน?”ฉันชะงักฝีเท้าลง แล้วแหงนหน้าขึ้นมองเขาแสงจันทร์ทอดตัวลงมาต้องใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชาของกู้สือซวี่ ยิ่งขับเน้นให้คนที่เย็นชาอยู่เป็นทุนเดิมดูแล้งน้ำใจและเฉยเมยยิ่งขึ้นไปอีกความเจ็บแปลบที่ซ่อนอยู่ตรงหัวเข่าผสมปนเปกับความเจ็บปวดร้าวลึกที่บีบรัดอยู่ในขั้วหัวใจ ราวกับตาข่ายที่ถักทอจนแน่นหนาไร้ช่องว่าง ล้อมขังฉันไว้ตรงกลางจนแทบจะขาดใจตายกู้สือซวี่ไม่คิดจะหยุดรอฉันอีก เขาเดินจ้ำอ้าวตรงไปข้างหน้าตามลำพังเมื่อกลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย คุณหมอกำลังช่วยเปลี่ยนผ้ากอซให้เขาพอดีทันทีที่แกะผ้าพันแผลออก คุณหมอเห็นรอยเลือดสีแดงจาง ๆ ซึมออกมา คิ้วก็พลันขมวดมุ่นเข้าหากันทันที “รอยเย็บแผลไปโดนอะไรมาทำไมถึงปริแยกแบบนี้ล่ะครับ?”ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้อง มองดูบาดแผลที่ปริแยกออกจนเห็นเนื้อด้านใน พลันนึกถึงเรื่องที่เขาเช็ดตัวด้วยตัวเองเมื่อวานนี้ขึ้นม

ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของกู้สือซวี่ก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพอดี เป็นสายจากลูกสาวของเขานั่นเองเมื่อมีเรื่องนี้เข้ามาแทรก เขาก็เลิกตื๊อที่จะขอดูโน้ตบุ๊กของฉัน แล้วเปลี่ยนไปเอ่ยถามปลายสายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแทน “ตั๋วตั่ว เลิกเรียนแล้วเหรอลูก?”ฉันได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของแม่หนูน้อยดังแว่วออกมาจากลำโพงอย่างออดอ้อน “คุณพ่อคะ วันนี้คุณพ่อมารับหนูหลังเลิกเรียนได้ไหมคะ? หนูไม่อยากกลับบ้านกับคุณย่าเลยค่ะ”กู้สือซวี่ชะงักไปนิด ก่อนจะถามว่า “ทำไมล่ะลูก?”“คุณย่าขี้บ่นมากเลยค่ะ อารมณ์เสียก็ง่าย เอะอะก็ดุตั๋วตั่วตลอดเลย” แม่หนูบ่นพึมพำด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “คุณพ่อใจดีกับหนูที่สุดแล้ว หนูอยากอยู่กับคุณพ่อค่ะ”น้ำเสียงของกู้สือซวี่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ได้สิครับ เดี๋ยวพ่อรีบไปรับหนูเดี๋ยวนี้นะ”พอกดวางสาย เขาก็บอกให้คนขับรถไปรออยู่ด้านล่างตึก แล้วรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีแม้ว่าตามตัวจะยังมีผ้าพันแผลพันอยู่เต็มไปหมด แต่ก็ไม่มีอะไรมาขัดขวางไม่ให้เขาไปรับลูกสาวได้เลยฉันเห็นเขาสวมเสื้อผ้าอย่างทุลักทุเลสุดกำลัง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปช่วยขยับให้อยู่ดี“เธอไปด้วยกันกับฉัน”น้ำเสียง

เพราะก่อนหน้านี้กู้สือซวี่พยายามมัดผมให้ลูกสาวอยู่ตั้งหลายครั้งแต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า จนตั๋วตั่วเกือบจะไปโรงเรียนอนุบาลสายพอเห็นผมเผ้าของแม่หนูน้อยยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงจนดูไม่ได้ ฉันก็ทนดูต่อไปไม่ไหว สุดท้ายเลยต้องเป็นฝ่ายลงมือจัดการให้เองตอนที่ตั๋วตั่วเห็นซูหย่าซินเดินเข้ามา เธอก็ร้องเรียก “คุณแม่” ออกมาคำหนึ่ง แต่ความสนใจทั้งหมดยังคงจดจ่ออยู่กับทรงผมใหม่ของตัวเองเมื่อมองดูเปียผมสวยงามที่ฉันถักให้ในกระจก หนูน้อยก็ดูมีความสุขและพึงพอใจเป็นอย่างมากทว่าสีหน้าของซูหย่าซินกลับมืดครึ้มลงจนถึงขีดสุดฉันถึงเพิ่งเข้าใจความจริงในตอนนั้นเองคงเป็นเพราะแม่คนนี้ตั้งใจจะส่งลูกสาวมาเป็นก้างขวางคอเพื่อสร้างความกระอักกระอ่วนใจให้ฉัน แต่คิดไม่ถึงว่าแค่ไม่กี่วัน ฉันทั้งสอนลูกสาวเธอทำเค้ก ทั้งช่วยถักผมเปียให้ แถมลูกสาวของเธอยังดูแฮปปี้ร่าเริงดีอีกด้วยดังนั้น ซูหย่าซินจึงเริ่มรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายและหวาดระแวงขึ้นมาเช้าตรู่ขนาดนี้ เธอยังลากกระเป๋าเดินทางติดมือมาด้วย คาดว่าคงเพิ่งลงจากเครื่องบินแล้วตรงดิ่งมาที่นี่ทันทีพอกู้สือซวี่เห็นเธอมา จึงเอ่ยถามว่า “ไหนบอกว่าจะไปเรียนการแสดงที่ต่างจั

ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าหัวใจของกู้สือซวี่ทำด้วยอะไรกันแน่?เขาทำให้ฉันกับลูกสาวต้องพลัดพรากจากกันมานานหลายปีขนาดนี้ ในตอนนั้นเขาเห็นอยู่เต็มสองตาว่าฉันเจ็บปวดทรมานแทบปางตายแค่ไหน แต่เขาก็ยังคงก้มหน้าก้มตาแต่งเรื่องโกหกหลอกลวงนี้ต่อไปได้ลงคอฉันสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ ออกมาจากห้องพักฟื้น ทาบฝ่ามือลงกับกำแพงอันเย็นเยียบตรงทางเดินพลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง หน้าอกรู้สึกอึดอัดแน่นตึงราวกับถูกหินก้อนใหญ่กดทับ ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าไปล้วนนำพาความเจ็บแปลบแล่นพล่านซ่งจินรั่วรีบวิ่งตามออกมาทันควัน เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เจาเจา ทำไมหน้าเธอถึงซีดเผือดน่ากลัวขนาดนี้?”ฉันหันกลับไปมองห้องพักฟื้นที่เพิ่งเดินจากมาอีกครั้ง ลำคอตีบตันจนแห้งผาก “ลูกของฉัน... ลูกของฉันอาจจะยังไม่ตายจริง ๆ ตั๋วตั่วก็คือลูกสาวของฉัน!”ซ่งจินรั่วตกตะลึงจนตาค้าง มองฉันด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “เจาเจา เธอตั้งสติหน่อย รู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่?”น้ำเสียงของฉันสั่นเครือทว่าชัดถ้อยชัดคำอย่างยิ่ง “เธอแพ้สับปะรด...”ซ่งจินรั่วพยายามพูดปลอบอย่างใจเย็น “เจาเจา ฉันเข้าใจนะว่าการที่เธอต้องสูญเสียลู