เขาพูดจบก็วางสายไป ประโยคสุดท้ายแฝงไปด้วยความโหดเหี้ยมที่ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บในใจฉันกำโทรศัพท์ไว้ด้วยความกระวนกระวาย ในใจกังวลเรื่องที่พ่อขอยืมเงินพอเฮ่อจือโจวพูดแบบนี้ ฉันก็นึกขึ้นมาได้พ่อติดหนี้ไว้เยอะขนาดนั้น ความหวังเดียวล้วนอยู่ที่ตัวฉันช่วงหลายวันนี้เขาไม่มีทางที่จะไม่มาหาฉันเลยอีกทั้งเฮ่อจือโจวยังบอกว่าพ่อไม่ได้ไปขอยืมเขาอีกแล้วพ่อจะไปหาใครล่ะยิ่งคิดก็ยิ่งลุกลี้ลุกลน ฉันรีบต่อสายหาพ่อทันที“ฮัลโหล อันอัน มีธุระอะไรกับพ่อเหรอ”เสียงของพ่อดังปนมากับเสียงไพ่นกกระจอกจากปลายสายฉันขมวดคิ้วพ่อไปหัดเล่นไพ่นกกระจอกตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อก่อนเขาไม่ได้เล่นของแบบนี้นี่นาแถมเขาติดหนี้ไว้ตั้งเยอะแยะ แล้วไปเอาเงินที่ไหนมาเล่นไพ่นกกระจอกฉันข่มความสงสัยในใจลง แล้วถามอย่างใจเย็น “ครั้งก่อนพ่อบอกว่าลงทุนขาดทุนไปสามสิบห้าล้านไม่ใช่เหรอ หาเงินก้อนนั้นได้หรือยัง”“เฮ้อ หาได้ตั้งนานแล้ว...อ้าว แปดวงเหรอ แปดวง!”ใจฉันหล่นวูบ รีบถามทันที “หามาได้ยังไง ใครให้พ่อยืม”“โธ่เอ๊ย เรื่องนี้แกไม่ต้องยุ่งหรอก พ่อไปยืมมาเอง ตอนนั้นแกไม่ยอมบอกว่าจะช่วยยืมให้ ตอนนี้แกก็ไม่ต้องมาถามได้ไหม”
Read more