Tous les chapitres de : Chapitre 211 - Chapitre 216

ก็จริง จะไปโทษที่เขาตกใจขนาดนี้ไม่ได้สำหรับเขากับคุณป้า ฉันนึกถึงความสัมพันธ์ในช่วงแรก ต่อให้พวกเขาทำเกินไปแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยใช้น้ำเสียงหนัก ๆ แบบนี้พูดกับพวกเขาเลยแต่ตอนนี้ ฉันต้องแตกหักและพูดกับเขาให้ชัดเจนไม่อย่างนั้นทุกคนคงคิดว่าฉันกับเขาเป็นแฟนกันแล้วเฮ่อจือโจวก็จะยิ่งคิดว่าฉันเป็นคนโกหกฉันพูดกับเขาเสียงเรียบ “ฉันกับคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกัน ต่อไปกรุณาอย่าไปพูดจาเหลวไหลต่อหน้าเพื่อนคนงานของคุณอีก แบบนั้นมันจะทำให้ฉันเสียชื่อเสียงข้อที่สอง คนที่ไปอ่อยบอสใหญ่ไม่สำเร็จจนถูกบอดี้การ์ดของบอสใหญ่ไล่ตะเพิดลงมาคราวที่แล้วคือแม่ของคุณ ไม่ใช่ฉัน!”“เธอ เธอพูดเหลวไหล!” อาเวยพูดด้วยความโมโห “แม่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น”“จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ คุณกลับไปถามแม่คุณเองได้เลย” ฉันพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์อาเวยมองฉัน จู่ ๆ ก็ร้อนรนขึ้นมา เขาดึงแขนฉันพลางว่า “เสี่ยวถัง เธออย่าเป็นแบบนี้สิ ฉันผิดเอง เธออย่าโกรธเลยนะ”ฉันดึงมือกลับอย่างเย็นชา “ฉันพูดกับคุณชัดเจนตั้งนานแล้วว่าฉันเคยแต่งงานแล้ว แถมยังมีลูกด้วย เพราะงั้นกรุณาอย่ามาตอแยฉัน และอย่ามาทำลายชื่อเสียงของฉันได้ไหมเดิมทีฉันคิดว่า

คุณป้าปรายตามองฉันอีกครั้ง “ใช่แหละ เรื่องที่ไปอ่อยบอสใหญ่คราวก่อนน่ะป้าผิดเองแต่ถ้ามองอีกมุม ป้าก็ถือว่าได้ช่วยเธอไว้นะ ถ้าไม่ใช่เพราะป้าไปลองหยั่งเชิงบอสใหญ่ก่อน คนที่ถูกบอดี้การ์ดไล่ตะเพิดลงมาก็คงเป็นเธอไปแล้วจริง ๆเธอดูสิ วันนี้เธอไม่ได้ทำอะไรเลย บอสใหญ่ยังลงโทษให้เธอทำงานหนักทั้งวันนี่ถ้าวันนั้นเธอขึ้นไปอ่อยเขา พอเขาโกรธขึ้นมา มันคงไม่ใช่แค่ลงโทษให้ทำงานหนักง่าย ๆ แบบนี้แน่”ฉันแค่นหัวเราะในใจสิ่งที่ฉันไม่ชอบที่สุด ก็คือการที่พวกเขาปัดความรับผิดชอบและกลับดำเป็นขาวแบบนี้แหละพวกเขาทำผิดก็คือผิด ยังจะกล้ามาพูดหน้าตาเฉยว่าช่วยฉันอีกทัศนคติไม่ตรงกัน พูดกับเธอไปก็เปล่าประโยชน์ฉันพูดเสียงเรียบ “คุณป้าคะ วันนี้ฉันเหนื่อยมากจริง ๆ คุณป้ากลับไปเถอะค่ะวันหลังคุณป้ากับพี่อาเวยก็อย่ามาเคาะประตูห้องฉันอีกเลยนะคะ ทำแบบนี้มันรบกวนฉันจริง ๆ ค่ะ”ฉันพูดถึงขนาดนี้แล้ว คุณป้ากลับไม่โกรธอย่างน่าประหลาดใจเธอแค่ถอนหายใจแล้วว่า “ก็ได้ ๆ ป้าดูแล้วเธอก็คงจะเหนื่อยจริง ๆวางใจเถอะ วันหลังป้ากับอาเวยจะไม่มารบกวนเธออีก จะโทษก็ต้องโทษที่อาเวยของเราไม่มีบุญวาสนาเอง”เธอพูดพลางลุกขึ้น ทำท่า

ตอนนั้นเองคุณป้าก็รีบยิ้มให้เขา “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เด็กสองคนทะเลาะกัน เรากำลังง้อเธออยู่น่ะ”“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ พวกเขาโกหก พวกเขาวางยาฉัน แจ้งตำรวจ ขอร้องละ ช่วยแจ้งตำรวจให้ฉันที...”“โธ่เอ๊ย เด็กคนนี้นี่ ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะไปกันใหญ่แล้วนะ”คุณป้าก็เป็นยอดนักแสดงเหมือนกัน เมื่อกี้ยังมีสีหน้าอำมหิตดุร้ายอยู่เลย ตอนนี้บนใบหน้าแก่ชรานั่นกลับเต็มไปด้วยความเมตตาและปวดใจ“อาเวยเป็นคนสะเพร่า แต่ผัวเมียที่ไหนบ้างจะไม่ทะเลาะกัน เธอทุบตีเขา ด่าเขาสักหน่อยก็พอแล้ว แต่อย่าทำบ้า ๆ จนเรื่องมันใหญ่โตเลยแจ้งความเท็จเนี่ย ตำรวจมาถึง เขาก็จะโทษว่าเธอสร้างความวุ่นวายให้กับสังคมไม่ใช่เหรอ”พอคุณป้าพูดแบบนี้ ผู้ชายห้องตรงข้ามก็เริ่มเกลี้ยกล่อมฉัน “นั่นสิน้องสาว ทะเลาะก็ส่วนทะเลาะ แต่แจ้งตำรวจมันก็ออกจะทำเกินไปหน่อยนะ”“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ เราไม่ได้ทะเลาะกัน พวกเขาวางยาฉันจริง ๆ พวกเขาจะข่มขืนฉัน ขอร้องละ ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย...”ท้ายที่สุด เพราะความหวาดกลัวอย่างหนัก น้ำเสียงของฉันจึงแหลมปรี๊ดขึ้นมาแต่เพื่อนบ้านห้องตรงข้ามถือคติว่าปัญหาน้อยย่อมดีกว่าปัญหามาก เขาจึงปิดประตูใส่ทันทีฉันร้องไห้ต