All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 121 - Chapter 130

ฉันลุกพรวดขึ้น สั่นสะท้านไปทั้งตัวพ่อจะไปขอเงินจากเฮ่อจือโจวด้วยตัวเอง แบบนั้นมันจะได้ยังไงคุณย่ายังถูกกู้ชีพอยู่ในโรงพยาบาลเดิมทีเฮ่อจือโจวก็รังเกียจฉันถึงขีดสุดอยู่แล้ว คุณเฮ่อก็รังเกียจบ้านฉันถึงขีดสุด พ่อยังจะไปกวนใจพวกเขาได้ยังไงฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อแต่โทรไปติด ๆ กันหลายสาย พ่อก็ไม่รับฉันจึงโทรหาแม่อีกพอโทรติด แม่ก็ร้องไห้อยู่ปลายสายแม่บอก “อันอัน ทำไมลูกถึงโทรมาล่ะ ลูกรู้เรื่องที่พ่อลงทุนล้มเหลวแล้วใช่ไหม พ่อเขาน่ะ ตอนนี้แตะต้องไม่ได้เลย แม่แค่พูดไปสองสามประโยค เขาก็...”“แม่คะ แล้วพ่อล่ะคะ อยู่บ้านไหม” ฉันรีบพูดแทรกแม่ ถามด้วยความร้อนใจแม่ร้องไห้บอก “เมื่อกี้เขายังตะคอกใส่แม่อยู่ที่บ้านเลย แล้วเดี๋ยวก็บอกว่าพี่ชายลูกอกตัญญู เดี๋ยวก็บอกว่าลูกอกตัญญู แถมยังบอกอีกว่าลูกไม่สนเขา เขาก็จะไปหาทางเอาเองสรุปคือสุดท้ายเขาก็โมโหวิ่งออกไป แม่ก็ไม่รู้ว่าเขาไปไหนแล้วอ๋อ จริงสิ ก่อนเขาออกไป เหมือนจะโทรหาจือโจวด้วย ไม่รู้ว่าจือโจวรับหรือเปล่า”ใจฉันหล่นวูบ รีบวิ่งไปทางโรงพยาบาลอีกครั้งแม่ร้องไห้ด้วยความกังวลอยู่ในโทรศัพท์ “อันอัน เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า

พ่อของฉันรีบหัวเราะแหะ ๆ ใส่เขา “จือโจว ครั้งนี้ที่พ่อไปร่วมหุ้นกับคนอื่นเป็นโปรเจกต์ใหญ่เลยนะ แค่ดวงไม่ดีนิดหน่อย ตอนเริ่มต้นก็เลยขาดทุนไปบ้างเธอช่วยเบิกเงินให้พ่อล่วงหน้าสักร้อยห้าสิบล้านก่อนได้ไหม รอให้พ่อหาเงินได้แล้ว จะแบ่งเงินปันผลให้”“พ่อคะ!”ฉันมองพ่ออย่างไม่อยากเชื่อเขาขาดทุนไปแค่สามสิบห้าล้านชัด ๆ แต่พอเอ่ยปากกลับขอเฮ่อจือโจวตั้งร้อยห้าสิบล้านเขาเห็นเฮ่อจือโจวเป็นอะไรไปแล้วแล้วเขาเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าเฮ่อจือโจวจะให้เงินเขา ถึงได้กล้าเรียกร้องขูดรีดขนาดนี้“ร้อยห้าสิบล้านเหรอครับ...”เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ แล้วถามพ่อของฉัน “สุดท้ายคุณจะแบ่งให้ผมเท่าไหร่ล่ะ”พ่อของฉันชะงักไป เกรงว่า ‘เงินปันผล’ ที่เขาพูดถึงเมื่อกี้ก็คงแค่พูดไปอย่างนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเฮ่อจือโจวจะเอาเงินปันผลนั้นจริง ๆพ่อของฉันอึกอัก “นี่...เรื่องนี้ยังบอกไม่ได้หรอก ต้องรอโปรเจกต์เสร็จก่อน ค่อยแบ่งตามกำไรที่ได้ ยังไงจือโจวเธอก็เชื่อใจพ่อเถอะ โปรเจกต์ของพ่ออันนี้ สุดท้ายต้องทำเงินได้แน่นอน”เฮ่อจือโจวหลุบตาลงหัวเราะเบา ๆ “ตอนเริ่มต้นยังขาดทุนขนาดนี้ ผมยังจะหวังให้คุณทำเงินได้สักเท่าไหร่

“พ่อคะ!”ฉันมองพ่ออย่างไม่อยากเชื่อ ไม่กล้าเชื่อเลยว่าพ่อจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมาฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขานะ เป็นแก้วตาดวงใจที่เขาเคยทะนุถนอมนะเขาทำเป็นไม่สนศักดิ์ศรีของฉัน ไปพูดแบบนี้กับเฮ่อจือโจวได้ยังไง แบบนี้มันต่างอะไรกับการเหยียดยามฉันแต่พ่อกลับทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงแผดร้องของฉัน เขาพูดกับเฮ่อจือโจวอย่างเดือดดาล “เรื่องอื่นไม่พูดถึง ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นสามีภรรยากับลูกสาวผมแล้ว งั้นที่คุณนอนกับลูกสาวผม ก็ควรจะให้ค่าตอบแทนบ้างสิ ผมไม่บอกว่าขอจากคุณหรอก ขอยืมจากคุณก็ได้นี่”เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อ ฉันก็โกรธจนสั่นไปทั้งตัว น้ำตาร่วงหล่นไม่ขาดสายเฮ่อจือโจวปรายตามองฉันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วแค่นหัวเราะใส่พ่อฉัน “เธอจะไม่ยอมให้ผมนอนด้วยก็ได้ สิทธิ์ในการตัดสินใจอยู่ที่เธอ”“คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง คุณ...”พ่อยังพูดไม่ทันจบ คุณเฮ่อก็วิ่งหน้าตาตื่นออกมา ตะโกนเรียกเฮ่อจือโจว “เร็วเข้า ย่าแกออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้ว รีบมาเร็ว...”เฮ่อจือโจวฟังจบ สีหน้าก็ขรึมลง รีบสับเท้าเดินเข้าไปในแผนกผู้ป่วยนอกพ่อยังคิดจะเข้าไปขวางเขา ฉันคว้าตัวพ่อไว้ แผดเสียงใส่เขา “พ่อพอได้หรือยังคะ พ่อจะทำ

ตอนที่พี่ชายพูดเรื่องนี้กับฉัน ฉันก็นึกขึ้นได้พอดีว่าก่อนหน้านี้เขาเคยบอกว่าเช่าห้องไว้ฉันหยิบนิตยสารที่เขายื่นมาให้ออกไป ก่อนถามเขา “พี่คะ ก่อนหน้านี้พี่เช่าห้องไว้ใช่ไหม”พี่ชายชะงักไปเล็กน้อย พยักหน้า “ใช่ ทำไมเหรอ”“คืนห้องนั้นไปหรือยังคะ ฉันอยาก...”“ยังไม่ได้คืน เธออยากไปอยู่เหรอ” พี่ชายรีบถาม สายตาที่มองฉันแฝงไปด้วยความกังวล“อันอัน ก่อนหน้านี้เธออยู่ข้างเฮ่อจือโจวไม่ใช่เหรอ หรือว่า...เขาจะไล่เธอเหรอ”พอพูดถึงเฮ่อจือโจว ในใจฉันก็มักจะมีความเจ็บปวดวาบผ่านเข้ามาเสมอฉันยิ้มสบาย ๆ ให้พี่ชาย “เปล่าค่ะ เขาไม่ได้ไล่ฉันหรอก แค่พี่ก็รู้ว่าฉันกับเขาหย่ากันแล้ว จะให้อยู่ข้างเขาต่อไปก็คงไม่เหมาะตอนนี้ฉันหางานทำได้แล้วเลยอยากเช่าห้องอยู่เอง ใช้ชีวิตของตัวเองน่ะค่ะ”พี่ชายถอนหายใจโล่งอก พยักหน้าบอก “เธอวางแผนแบบนี้ได้ก็ดีที่สุดแล้ว ความจริงพี่ไม่เห็นด้วยที่เธอไปอยู่ข้างเขาตั้งแต่แรก ตอนยังไม่หย่าก็ยังดีอยู่หรอก พอหย่าแล้วไปอยู่ข้างเขาแบบนั้นมันก็ไม่มีชื่อไม่มีฐานะตอนนี้เธอมีงานของตัวเอง มีชีวิตของตัวเอง แล้วก็มีการวางแผนของตัวเอง พี่ก็วางใจขึ้นเยอะแล้วเอ้า นี่กุญแจห้องเช่าพี่”

หัวใจฉันสั่นสะท้าน ขณะที่รีบขยับไปดูที่หน้าต่างเห็นเพียงรถยนต์อเนกประสงค์สีดำคันหนึ่งมาจอดในลานบ้าน ผู้ชายสองคนเดินลงมาจากรถคนหนึ่งคือเฮ่อจือโจว อีกคนคือลู่ฉางเจ๋อในใจฉันพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีจู่ ๆ เฮ่อจือโจวกลับมาที่นี่ทำไมฉันเพิ่งทำให้คุณย่าโมโหจนล้มป่วย แถมพ่อฉันยังเพิ่งไปอาละวาดต่อหน้าเขามาอีกตอนนี้เขารังเกียจไม่อยากเห็นหน้าฉันที่สุด ถ้าให้เขาเห็นฉันอยู่ที่นี่ เขาต้องโมโหแน่ ดีไม่ดีอาจจะไล่ฉันไปเลยก็ได้ไม่ได้การละ ฉันต้องซ่อนตัวก่อน รอเขาไปแล้ว ฉันค่อยรีบเก็บของออกไปทว่าฉันซ่อนตัวรออยู่ในห้องน้ำตั้งนาน ก็ไม่เห็นมีใครเข้ามาหรือว่าพวกเขาไปแล้วพอคิดแบบนี้ ฉันจึงค่อย ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำอย่างระมัดระวังฉันเดินมาที่หน้าต่าง แล้วมองลงไปข้างล่างอีกครั้งทว่ารถของเฮ่อจือโจวยังจอดอยู่ข้างล่าง เป็นการยืนยันว่าพวกเขายังไม่ได้ไปไหนฉันเดินไปที่โถงทางเดิน มองลงไปยังห้องรับแขกชั้นล่างในห้องรับแขกก็ไม่มีคน ทั่วทั้งคฤหาสน์เงียบกริบแปลกจัง พวกเขาอยู่ไหนล่ะหรือว่ากำลังคุยธุระกันอยู่ในห้องหนังสือช่างเถอะ ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหน ขอแค่ไม่มาที่ห้องนอนก็พอแต่พอมาคิดด