All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 161 - Chapter 170

ตอนนี้เฮ่ออี้เฉินกำลังโทรมา ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวเฮ่อจือโจวก็คงโทรมาเหมือนกัน แล้วเขาก็คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟใส่ฉันเรื่องที่ฉันจากมาโดยไม่บอกกล่าวตอนนี้ฉันแค่อยากตัดขาดจากเรื่องราวในอดีตให้หมด แล้วใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสงบสุขดังนั้นเบอร์นี้ก็เลยต้องเปลี่ยนทิ้งฉันไปเรียกรถริมถนนไปที่ศูนย์บริการเครือข่ายโทรศัพท์เพื่อเปิดซิมใหม่ และยกเลิกเบอร์โทรศัพท์เก่าไปหลังจากเปลี่ยนซิมใหม่แล้ว ฉันโทรศัพท์หาพี่ชายเป็นคนแรก บอกว่าฉันเปลี่ยนเบอร์แล้ว พร้อมทั้งกำชับเขาว่าห้ามบอกใครพี่ชายหัวเราะขำที่ฉันทำตัวลึกลับ ฉันไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนักจากนั้นฉันก็โทรศัพท์หาตานตานสถานการณ์ระหว่างฉันกับเฮ่อจือโจวนั้น ตานตานรู้เรื่องแทบจะทั้งหมดฉันจึงเล่าสถานการณ์และความคิดในตอนนี้ของตัวเองให้เธอฟังอย่างรวบรัด ซึ่งเธอก็เห็นด้วยอย่างยิ่งที่ฉันจะจากเฮ่อจือโจวมาจากนั้นเธอก็ถามว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน หลังจากบอกที่อยู่ไป ฉันก็มานั่งรอเธออยู่ในร้านอาหารว่างริมถนนเรื่องเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ ฉันไม่ได้บอกพ่อกับแม่ ตอนนี้ฉันกลัวพ่อของฉันจริง ๆเขาเหมือนจะมั่นใจทุกครั้งว่าฉันไม่มีทางทอดทิ้งเขา เขาถึงได้ก่อเรื่องอย

แต่ถ้าคลอดพวกเขาออกมา ฉันจะเลี้ยงดูพวกเขาให้โตได้อย่างไรแม้แต่ตัวเองฉันยังดูแลได้ไม่ดี ดูแลพวกเขาให้ดีได้อย่างไรอีกทั้งฉันก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตัดขาดกับเฮ่อจือโจว ตอนนี้กลับมีลูกเพิ่มมาอีกสองคน ไม่เท่ากับว่ามีบ่วงพันธนาการเพิ่มมาอีกสองสายหรือไงยิ่งคิดในใจก็ยิ่งว้าวุ่น ฉันยกมือปิดหน้า ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีตานตานลูบหลังฉัน พลางปลอบใจ “อันอัน เธออย่าเป็นแบบนี้สิ การมาเกิดของเด็กสองคนนี้คือวาสนานะจะกลัวอะไร วันข้างหน้าฉันก็คือแม่ทูนหัวของพวกเขา เธอคลอดพวกเขาออกมา แล้วเรามาช่วยกันเลี้ยงนะ”ฉันมองตานตานอย่างซาบซึ้งใจ“แต่ถ้าเราเลี้ยงอยู่ดี ๆ แล้วเฮ่อจือโจวรู้เข้า เขามาแย่งเด็ก ๆ ของเราไปจะทำยังไง”“เราก็ซ่อนตัวสิ คลอดเด็กออกมาแล้ว เราก็หนีไปให้ไกล ๆ ทำให้เขาหาไม่เจอก็สิ้นเรื่องแล้ว”ตานตานพูด จู่ ๆ ก็ถอนหายใจยาว “ต้องโทษที่เราจน ถ้ามีเงิน ตอนนี้เราก็คงซ่อนตัว แล้วบำรุงครรภ์ได้อย่างสบายใจแล้ว”ใช่ ถ้ามีเงิน ตอนนี้ก็ออกจากเมืองนี้ เอาตัวเองไปซ่อนได้แล้วแต่ประเด็นคือไม่มีเงินนี่สิ ตอนนี้ฉันมีเงินติดตัวยังไม่ถึงหมื่นห้าเลยพอนึกถึงสถานะทางการเงินของตัวเอง ฉันก็ลนลานขึ้นมา

ฉันส่ายหน้าแบบขำ ๆ “ไม่ต้องหรอก ฉันแค่ท้อง ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ไม่ต้องดูแลหรอก อีกอย่างโรงแรมก็ตั้งแพง ฉันมีที่พักแล้ว”“แบบนั้นจะไปได้ยังไง พอเธอเล่าให้ฉันฟังว่าพักอยู่หมู่บ้านในเมือง ฉันก็รู้เลยว่าสภาพแวดล้อมที่นั่นไม่ค่อยดีไม่ได้ เธอต้องย้ายออกมา ถ้าเธอว่าโรงแรมแพง เดี๋ยวฉันเช่าอะพาร์ตเมนต์แถวนี้ให้”“ไม่ต้องหรอก!” ฉันกอดตานตานอย่างซาบซึ้งใจ “ตอนนี้เราต้องเก็บเงินนะ ประหยัดหน่อยดีกว่า ที่พักฉันดีมากจริง ๆ คนรอบข้างก็มีน้ำใจ เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”ตานตานถอนหายใจอีกครั้ง “น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันเป็นแค่นักแสดงสมทบตัวเล็ก ๆ เมื่อไหร่ฉันจะได้เป็นดาราดัง ได้เล่นเป็นนางเอกบ้างนะ ถึงตอนนั้นฉันก็จะมีเงิน จะได้ซื้อคฤหาสน์หลังโตให้เธอได้”“ได้สิ” ฉันจ้องมองเธออย่างแน่วแน่ “เธอต้องได้เป็นดาราดังแน่นอน”อันที่จริงตานตานมีพรสวรรค์ด้านการแสดงสูงมาก แค่ตอนเรียนจบก็มีงานแสดงติดต่อเข้ามาตั้งหลายเรื่อง อนาคตสดใสทีเดียวเป็นเพราะแม่เลี้ยงของเธอที่คอยเล่นงาน ดึงดันจะเนรเทศเธอไปอยู่ต่างประเทศ พอตอนนี้กลับมา วงการบันเทิงก็ลืมคนอย่างเธอไปตั้งนานแล้วตานตานมองฉันแล้วลดเสียงต่ำลง “อันอัน เธอว่าฉั

“ช่วงนี้เราอย่าเพิ่งติดต่อกันเลย ขอแค่เขาหาเบาะแสจากเธอไม่ได้ เขาก็จะไม่สงสัยทางฝั่งเธอแล้ว”ตานตานมองฉันอย่างไม่วางใจฉันตบไหล่เธอ เอ่ยยิ้ม ๆ “ไม่เป็นไรหรอก อย่างมากช่วงนี้ฉันก็แค่หลบอยู่ในห้องเช่าไม่ออกไปไหน”ตานตานเม้มปาก “ก็ได้ มีอะไรต้องรีบโทรหาฉันทันทีเลยนะ”“เธอเองก็เหมือนกัน ถ้าเฮ่อจือโจวส่งคนไปก่อกวนที่นั่น เธอต้องบอกฉันนะ”ตอนนี้ฉันกลัวเฮ่อจือโจวจะทำร้ายคนรอบตัวเพื่อบีบให้ฉันปรากฏตัวหวังว่าเขาจะยังไม่เสียสติไปถึงขั้นนั้นตานตานมาส่งฉันขึ้นรถถึงค่อยจากไปฉันขึ้นรถได้ไม่นาน พี่ชายก็โทรหาเขาถามอย่างร้อนรน “อันอัน เรื่องของเธอกับเฮ่อจือโจวมันยังไงกันแน่ ทำไมเขาถึงมาตามหาเธอกับพี่ได้”ฉันใจกระตุก ดูท่าว่าเฮ่อจือโจวจะไล่ถามคนรอบตัวฉันจนหมดแล้วฉันรีบถาม “แล้วพี่บอกเบอร์โทรกับที่อยู่ของฉันให้เขาไปหรือเปล่า”“ไม่ได้บอกอยู่แล้วสิ” พี่ชายพูดแบบโกรธ ๆ “พอหมอนั่นอ้าปากน้ำเสียงก็แย่สุด ๆ เหมือนจะมาคิดบัญชีกับเธอ พี่จะกล้าบอกข่าวของเธอให้เขารู้ได้ยังไงพี่ก็บอกเขาไปว่าไม่รู้”ฉันถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณนะคะ คราวหน้าถ้าเขาไปหาพี่ พี่ก็ไม่ต้องไปสนใจ

อาเวยพูดกับแม่ของเขาด้วยใบหน้าตื่นเต้นว่า “ผมบอกแล้วไงว่ามองไกล ๆ แล้วเหมือนน้องสาว แม่ก็ยังบอกว่าไม่ใช่”คุณป้ายิ้มกว้างพลางพูดว่า “ใช่ ๆ ๆ เป็นเพราะแกสายตาดีเลยเห็นน้องสาวคนนี้ตั้งแต่แรก”เอ่อ...ฉันยิ้มอย่างเก้อเขิน เอ่ยขอบคุณสำหรับอาหารที่พวกเขาเอามาส่งให้ช่วงหลายวันนี้ก่อน แล้วจึงถามว่าทำไมวันนี้ถึงไม่ได้ไปทำงานอาเวยตอบ “วันนี้เราหยุดน่ะ”เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง ก่อนมองประกาศรับสมัครงานบนป้ายรถเมล์แล้วถามฉันว่า “น้องสาว เธอกำลังหางานอยู่เหรอ”ฉันพยักหน้าอาเวยตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ “โธ่เอ๊ย หางานทำไมไม่รีบบอกฉันล่ะ ตอนนี้ไซต์งานของเรากำลังรับสมัครพนักงานเอกสารด่วนเลยนะ”“พนักงานเอกสารเหรอ”ฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก ยิ่งเป็นเอกสารในไซต์งานด้วยแล้ว ฉันยิ่งเป็นคนนอกวงการเข้าไปใหญ่อาเวยพูดอย่างตื่นเต้นว่า “น้องสาว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอเป็นคนมีความรู้ เธอไปลองดูที่ไซต์งานของเราเถอะฉันจะบอกอะไรให้นะ โปรเจกต์นี้เป็นโปรเจกต์ขนาดใหญ่มาก เขาจะสร้างสวนสนุกใหญ่ยักษ์เลยละเถ้าแก่ที่พัฒนาโปรเจกต์นี้รวยมากนะ นอกจากค่าแรงของเราจะสูงแล้ว สวัสดิการของพนักงานเอกสารก็ดีมากเหมือนกัน”ได้ยินเข