All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 171 - Chapter 180

จู่ ๆ อาเวยก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “แม่ แม่พูดถูกแล้ว เสี่ยวถังเธอมีความรู้จริง ๆ วันนี้ไปสมัครเป็นพนักงานเอกสารที่ไซต์งานก็ผ่านทันทีเลย เขาให้เธอไปทำงานพรุ่งนี้ด้วย”“จริงเหรอ” คุณป้ามองฉันด้วยตาเป็นประกายทันที “ดูท่าแล้วเสี่ยวถังจะมีความรู้สูงมากจริง ๆ โอ๊ย ถ้าฉันมีลูกสาวที่เก่งแบบเธอสักคนก็คงดี”ทั้งสองคนชมจนฉันเขินไปหมดอีกทั้งวันนี้สายตาที่คุณป้ามองฉันก็ยังแปลก ๆ ด้วยฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง มองอาหารบนโต๊ะแล้วยิ้ม “คุณป้าคะ ฝีมือทำอาหารของคุณป้าดีมากเลย อาหารพวกนี้ดูน่ากินมากเลยค่ะ”“งั้นเหรอ” คุณป้ารีบตักข้าวให้ฉันหนึ่งถ้วย “ถ้าเธอชอบกินก็กินเยอะ ๆ นะ วันหลังถ้าว่างก็มากินข้าวที่นี่สิ แค่เพิ่มตะเกียบมาอีกคู่เดียวเอง”ฉันยิ้มตอบรับ พลางคิดในใจว่าวันหลังจะมารบกวนพวกเขาอีกไม่ได้แล้ว เกรงใจจริง ๆคุณป้าคีบกับข้าวให้ฉันอย่างกระตือรือร้น แถมยังส่งสัญญาณให้อาเวยคีบให้ฉันด้วยฉันรีบยกถ้วยขึ้นมาจ่อที่ปาก ก้มหน้าก้มตากินข้าวอาเวยยิ้มซื่อ ๆ ให้ฉัน คุณป้าจึงกลอกตาใส่เขาฉันกินข้าวเงียบ ๆ รู้สึกอยู่ตลอดว่าบรรยากาศมันทะแม่ง ๆแต่โชคดีที่วันนี้ฉันไม่มีอาการคลื่นไส้ ไม่อย่างนั้นถ้าไปคล

ฉันชะงัก “ฟังคำของซินอี๋เหรอคะ”“ใช่ พี่เล่าเรื่องของเธอให้ซินอี๋ฟัง เขาเลยเตือนให้พี่รีบออกจากโรงพยาบาล ให้ไปหลบที่บ้านเขา บอกว่ากลัวคนคนนั้นจะมาจับตัวพี่ไปบีบให้เธอปรากฏตัวนี่ไง ถูกเผงอย่างที่เธอพูดไว้จริง ๆ ด้วย”“...อ๋อ”ดูท่าว่าพี่ชายของฉันจะเชื่อใจผู้หญิงที่ชื่อซินอี๋คนนี้มากจริง ๆ ถึงขั้นเล่าเรื่องของฉันให้คนอื่นฟังด้วยพี่ชายพูดไปพูดมาก็เว้นจังหวะ แล้วพูดอีกว่า “อันอัน เธอไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ ซิมโทรศัพท์นั่นพี่ก็เป็นคนหักทิ้งเอง เพราะกลัวเฮ่อจือโจวจะแย่งโทรศัพท์พี่ไป แล้วใช้โทรศัพท์พี่หลอกให้เธอออกมา แน่นอนว่าเรื่องนี้ซินอี๋ก็เป็นคนเตือนพี่เหมือนกัน”พอฉันฟังจบ ในใจก็ยิ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็นในตัวผู้หญิงที่ชื่อซินอี๋คนนี้มากขึ้นไปอีกฉันยิ้ม “ผู้หญิงที่พี่ชายชอบนี่รอบคอบจริง ๆ รอให้เรื่องวุ่นวายพวกนี้ผ่านไปก่อน พี่ต้องพาแฟนมาเจอฉันหน่อยนะคะ”“ฮ่า ๆ แน่นอนอยู่แล้ว เอาเป็นว่าทางพี่ทุกอย่างเรียบร้อยดี ทางพ่อกับแม่ก็ไม่มีเรื่องอะไรตราบใดที่เฮ่อจือโจวหาเบาะแสอะไรจากเราไม่ได้ นานวันเข้า เขาก็คงทำอะไรไม่ได้แล้วใช่ไหมล่ะ”“ค่ะ”ฉันรับคำเสียงเบา ในใจแอบคิดว่าพอนานวันเข้า

ตอนฉันเลิกงานเพิ่งจะหกโมงเย็นมีบางคนพักอยู่ที่ไซต์งาน บางคนก็ไม่ได้พักอยู่ที่ไซต์งาน แต่โดยพื้นฐานแล้วคือกินข้าวเย็นที่โรงอาหารเสร็จแล้วค่อยกลับฉันเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นส่วนอาเวยนั้นชัดเจนมากว่าทุกครั้งคือตั้งใจมาหาฉันนี่ไง ฉันเพิ่งจะตักข้าวเย็นเสร็จ อาเวยก็ถือถาดอาหารเดินเข้ามาแล้วฉันจงใจหามุมที่ไม่มีคนนั่งอาเวยตามฉันมานั่งลงตรงข้าม เขายิ้มให้ฉันแล้วว่า “เสี่ยวถัง คืนนี้ฉันต้องทำโอที เดี๋ยวเธอกลับไปก่อนนะ”“อืม”ฉันรับคำเสียงหนึ่ง แล้วคืนเครื่องดื่มที่เขาซื้อให้ฉันตอนกลางวันกลับไปให้เขาในสภาพเดิมอาเวยชะงักไปครู่หนึ่ง มองฉันด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวถัง นี่มัน...”“จริง ๆ ฉันแต่งงานแล้ว”สีหน้าของอาเวยเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดฉันพูดอีกว่า “แถมฉันยังมีลูกแล้วด้วย”คราวนี้สีหน้าของอาเวยก็กลายเป็นดูไม่ได้เขาว่า “ความจริงน้องสาวอยากปฏิเสธก็ไม่ต้องแต่งเรื่องโกหกแบบนี้หรอก เธอดูอายุยี่สิบต้น ๆ จะแต่งงานมีลูกแล้วได้ยังไง”“เรื่องจริงค่ะ” ฉันเอาใบตรวจครรภ์ให้เขาดู “ฉันเคยแต่งงาน มีสามีมีลูกแล้ว เพราะงั้นพี่อาเวย คุณอย่าเสียเวลากับฉันเลยนะคะ”อาเวยเหลือบมองใบนั้นแวบหนึ่ง แน่นอนว่

เฮ่อจือโจวเป็นนักลงทุนหลักของซีรีส์เรื่องนั้น เขาไปร่วมพิธีเปิดกล้องก็ไม่แปลกเพียงแต่ด้วยฐานะของเขาในตอนนี้ การที่เขาไปร่วมพิธีเปิดกล้องด้วยตัวเอง เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายจริง ๆ“แล้วยังไงต่อ” ฉันถาม“แล้วฉันก็เห็นเขาไปถามหาเบาะแสของเธอกับเฮ่ออี้เฉิน เฮ่ออี้เฉินก็บอกว่าไม่รู้ เขายังไปถามกับกู้อี้ด้วยนะกู้อี้น่ะ เธอรู้จักใช่ไหม พระเอกของซีรีส์เรื่องนี้ไง ดาราชายที่หล่อมาก ๆ คนนั้นน่ะแต่เธอเกี่ยวข้องอะไรกับกู้อี้เหรอ ทำไมเฮ่อจือโจวถึงต้องไปถามหาเบาะแสของเธอกับเขาล่ะ”“อ๋อ ฉันเคยทำงานเป็นลูกน้องของกู้อี้อยู่สองสามวันน่ะ บริษัทของพวกอี้เฉินนั่นแหละ”“อ๋อ...” ตานตานท่าทางเหมือนเพิ่งจะเข้าใจ เธอทิ้งช่วงครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นอีกว่า “เดิมทีเขาไม่ได้มาถามฉันหรอกนะ ใครจะไปรู้ว่าจู่ ๆ เธอจะโทรมาฉันเห็นเบอร์นั้นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเธอ โชคดีนะที่ฉันไม่ได้เมมชื่อไว้พอเธอโทรมา ฉันก็รีบเดินหนี เตรียมจะหามุมรับสาย ใครจะไปรู้ว่าจะถูกเขาขวางเอาไว้ฉันเลยจงใจไม่รับสาย ใครจะไปรู้ว่าเธอจะโทรมาอีก”ฟังคำพูดของตานตานแล้ว สีหน้าของฉันก็กระอักกระอ่วนขึ้นมาฉันโทรไปไม่ถูกเวลาจริง ๆตานตานว่

ฉันก็ทักทายเธอเช่นกันเธอพูดกับฉันว่า “เธอคงไม่ได้โกรธอาเวยใช่ไหม เขาน่ะพูดไม่เป็น เมื่อวานฉันก็สั่งสอนเขาไปแล้วละ”“ไม่ค่ะ เดิมทีก็ไม่ใช่ความผิดของเขา ฉันเป็นคนทำให้พวกคุณเข้าใจผิดเอง”คุณป้ามองประเมินฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าแวบหนึ่ง แล้วพูดอีกว่า “โธ่เอ๊ย ดูเธอสิยังเหมือนนักศึกษาอยู่เลย ทำไมถึงแต่งงานมีลูกแล้วล่ะ”เธอพูดพลางมองไปที่ท้องของฉัน “เด็กกี่เดือนแล้ว ท้องยังไม่ออกเลยนะ”“ค่ะ เพิ่งท้องได้ไม่นานค่ะ” ฉันตอบยิ้ม ๆ พลางเดินตามคุณป้าขึ้นไปชั้นบนคุณป้ามองซาลาเปาในมือฉัน “เป็นผู้หญิงท้องน่ะ ต้องเสริมสารอาหาร กินแต่ซาลาเปาอย่างเดียวไม่ได้นะอีกอย่างเธอมาเช่าบ้านอยู่ข้างนอกคนเดียวก็ไม่ปลอดภัยฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าแม่สามีกับสามีของเธอวางใจปล่อยให้คนท้องอย่างเธอออกมาทำงานรับจ้างได้ยังไง”ฉันเม้มริมฝีปากยิ้ม “ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ฉันก็เพิ่งรู้ตัวว่าท้องเหมือนกัน”“งั้นเหรอ” คุณป้ามองท้องฉันอีกครั้ง “แต่ฉันก็ยังอยากแนะนำให้เธอให้สามีมาอยู่ด้วยกันนะ แบบนี้จะได้มีคนคอยดูแลเธอไม่ใช่หรือไง แถวนี้โรงงานของเราก็เยอะแยะไปหมด ขอแค่สามีเธอไม่ขี้เกียจ ไม่มีทางหางานทำไม่ได้หรอก”สำหรับคำพูดข