All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 181 - Chapter 190

“เขากำลังจะหมั้นแล้ว!”มือที่จับโทรศัพท์ของฉันสั่นเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้ฝืนยิ้มถาม “งั้นเหรอ”“อืม ถึงฉันจะไม่ได้รับการ์ดเชิญก็เถอะ แน่นอนแหละ ฉันอาจจะไม่มีคุณสมบัตินั้น แต่ฉันได้ยินคนในกองถ่ายหลายคนพูดกันว่าเขากำลังจะหมั้นน่ะ”“งั้นก็ต้องขอแสดงความยินดีกับเขาด้วยจริง ๆ” ฉันยิ้ม “หมั้นกับกู้ชิงชิงใช่ไหม”“น่าจะใช่นะ” ตานตานพูดพลางแค่นเสียงดูแคลน “ผู้ชายพวกนี้เนี่ย เป็นพวกเจ้าชู้ประตูดินจริง ๆ เธอดูสิหลายวันก่อนเขาตามหาเธอแทบเป็นแทบตายขนาดไหน แต่ผลลัพธ์ล่ะ เผลอแป๊บเดียวก็ไปหมั้นกับผู้หญิงคนอื่นซะแล้ว”ฉันยิ้ม “จะไปว่าเขาแบบนั้นก็ไม่ได้นะ ที่เขาตามหาฉันเป็นเพราะเกลียดฉัน อยากแก้แค้นฉัน ไม่ใช่เพราะชอบฉันคนที่เขาชอบแต่แรกก็คือกู้ชิงชิงอยู่แล้ว เพราะงั้นการที่เขาหมั้นกับกู้ชิงชิงก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย เราก็หย่ากันตั้งนานแล้วด้วย”ตานตานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามฉัน “อันอัน เธอ...ในใจเธอเสียใจไหม ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอเหมือนจะเคยบอกว่าเธอชอบเขานี่นา”“เลิกชอบไปตั้งนานแล้ว” ฉันรีบพูด “ตอนนี้ฉันแค่อยากตั้งใจหาเงินเก็บเงิน รอให้ลูกของฉันเกิดมา”“ใช่ เธอควรจะคิดแบบนี้แหละ จะต้องกา

ฉันเซถลาไปเล็กน้อย จนเกือบล้มฉันขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นก็เห็นอาเวยอาเวยพูดกับฉันว่า “น้องสาว รถคันนั้นจะขับมาชนเธออยู่แล้ว ทำไมเธอยังยืนบื้ออยู่อีกล่ะ”ถึงรถคันนั้นจะยังอยู่ห่างจากฉันอีกระยะหนึ่ง แต่อาเวยก็เป็นห่วงความปลอดภัยของฉันจริง ๆ ฉันก็เลยไม่ได้โกรธฉันว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้ว่าต้องหลบ แค่รู้สึกว่ารถคันนั้นดูคุ้น ๆ น่ะ”“ฮ่า ๆ ๆ ...”พอฉันพูดจบ คุณป้ากับอาเวยก็กุมท้องหัวเราะขึ้นมาทันทีโดยเฉพาะคุณป้า “เสี่ยวถัง เธอเคยเห็นรถหรูแบบนี้ตามท้องถนนใช่ไหมล่ะ ถึงได้คุ้นตาเมื่อกี้ป้าเพิ่งจะบอกเธอไปว่าคนระดับล่างอย่างเราต้องมองความเป็นจริงให้ชัดเจน อย่าเอาแต่คิดจะเกาะคนรวย หวังจะเป็นหงส์เลยดูเธอสิ นอกจากจะไม่ฟังแล้ว ยังคิดจะแกล้งเดินชนรถเพื่อเรียกค่าเสียหายอีก ให้ตายสิ”แกล้งเดินชนรถเพื่อเรียกค่าเสียหายงั้นเหรอมุมปากของฉันกระตุก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรคุณป้าพูดอีกว่า “นี่เป็นรถของบอสใหญ่ในไซต์งานของเราเลยนะ เธออย่าแกล้งโดนชนไม่สำเร็จ ถึงตอนนั้นถูกบอสไล่ออก มันจะไม่คุ้มเอานะ”“ใช่ เสี่ยวถัง” อาเวยก็รีบพูดกับฉันด้วย “คราวก่อนเธอก็จ้องรถหรูคันนี้จนตาค้างไปแล้ว จริงอยู่ที่รถหรูมันด

หัวหน้าโจวบอกฉันว่าตอนนี้บอสใหญ่กำลังพักผ่อนอยู่ที่หอพักผู้บริหาร ให้ฉันรีบเอาข้าวต้มไปส่งฉันไม่รู้ว่าหอพักผู้บริหารอยู่ที่ไหน เขาถึงขั้นเดินนำทางฉันไปตั้งครึ่งค่อนทาง จนกระทั่งมองเห็นหอพัก เขาถึงได้เดินกลับไปตอนจะกลับไปยังกำชับฉันอีกว่า “ต้องย้ำกับบอสใหญ่ให้ได้เลยนะว่าของพวกนี้ฉันเป็นคนขี่รถไปซื้อมาเอง ต้องทำให้เขารู้ถึงความเหน็ดเหนื่อยของฉัน และความห่วงใยที่แผนกของเรามีต่อเขา เข้าใจไหม”ฉันพยักหน้ารับแบบขำ ๆถึงอย่างไรคำพูดที่หัวหน้ากำชับมา ฉันก็ต้องไปพูดกับบอสใหญ่อยู่แล้วส่วนเรื่องที่บอสใหญ่จะรับรู้ถึงความลำบากของเขาและความห่วงใยจากแผนกเราได้หรือไม่นั้น ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่งหอพักผู้บริหารมีสองชั้น และเป็นห้องพักเดี่ยว สิ่งอำนวยความสะดวกครบครันหัวหน้าบอกว่าบอสใหญ่อยู่ที่หอพักชั้นสองฉันหิ้วกล่องอาหารกำลังจะเดินไปที่บันได จู่ ๆ ก็มีเงาร่างหนึ่งโซเซพุ่งเข้ามาหาฉันฉันตกใจมาก รีบหลบทางให้คนคนนั้นล้มคะมำลงกับพื้นอย่างทุลักทุเล ฉันเพ่งมองดี ๆ ถึงได้เห็นว่าที่แท้ก็คือแม่ของอาเวยนั่นเองขณะเดียวกันก็มีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาที่หน้าบันไดผู้ชายคนนั้นรูปร่างกำยำสูงใหญ่ ใบหน้าทร

พักเที่ยงฉันเพิ่งไปถึงโรงอาหาร ก็ถูกคนสาดน้ำใส่หน้าคนที่สาดน้ำใส่ฉันไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเพื่อนร่วมงานในแผนกของพวกเราทั้งที่เมื่อเช้าเขายังพูดคุยหัวเราะกับฉันอยู่เลยแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับจ้องฉันด้วยสีหน้าโกรธจัดไม่ใช่แค่เขา ยังมีเพื่อนร่วมงานอีกหลายคน ก็มองฉันด้วยสายตาที่ทั้งโกรธเกรี้ยวและเหยียดหยามฉันมองพวกเขาอย่างอึ้ง ๆ ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเสี่ยวจาง เพื่อนร่วมงานที่มาโรงอาหารพร้อมกับฉันก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงถามพวกเขาอย่างหงุดหงิดว่า “พวกนายทำอะไรเนี่ย อยู่ดี ๆ ไปสาดน้ำใส่เสี่ยวถังทำไม”“เราไม่ตบเธอก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว เธอไปถามเอาเองสิว่าไปทำเรื่องดีงามอะไรไว้” เพื่อนร่วมงานที่สาดน้ำใส่ฉันคือเสียวหลี่ เขาทำเสียงฮึดฮัดฉันขมวดคิ้วจ้องเขา “ฉันทำอะไร”“โอ๊ะ เธอยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ” เสียวหลี่พูดอย่างโกรธจัด “เมื่อเช้าหัวหน้าให้เธอไปส่งอาหารเช้าให้บอสใหญ่ จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้แผนกของเรามีภาพลักษณ์ที่ดีในสายตาของบอสใหญ่ แต่เธอล่ะ เธอกลับอาศัยโอกาสนี้ไปอ่อยบอสใหญ่ที่สำคัญคืออ่อยไม่สำเร็จ แถมเธอยังไปทำให้บอสใหญ่โกรธ จนถูกบอดี้การ์ดของบอสใหญ่ไล่ตะเพิดลงมา ทำแผนกของเรา

หัวใจฉันกระตุกวูบคงไม่ใช่ว่าเมื่อกี้ฉันเคาะประตูรบกวนการพักผ่อนของบอสใหญ่ เขาเลยจะไล่ฉันออกหรอกนะบอดี้การ์ดจ้องฉัน แล้วพูดใส่โทรศัพท์ “ไม่มีอะไรครับ แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่คิดจะกระโจนใส่ ผมไล่เธอลงมาแล้วครับ”ฉัน: ...บอดี้การ์ดคนนี้พูดจาแบบว่า...ให้ตายเถอะเขาใช้ตาข้างไหนมองเห็นว่าฉันอยากจะกระโจนใส่บอสใหญ่กัน“อ๋อ ได้ครับ ๆ เดี๋ยวผมบอกพวกเขาครับ”หลังจากบอดี้การ์ดวางสาย เขาก็มองเราอย่างวางอำนาจ “บอสใหญ่บอกว่าถ้าพวกคุณยังไปรบกวนการพักผ่อนของเขาอีก งั้นพวกคุณก็รอเก็บข้าวของไสหัวไปได้เลย”“ไม่ ๆ ๆ เรา...”หัวหน้าโจวยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่บอดี้การ์ดหันหลังเดินขึ้นบันไดไปแล้วเมื่อมีคำเตือนของบอดี้การ์ด ตอนนี้หัวหน้าโจวก็ไม่กล้าผลีผลามขึ้นไปแล้วเขาถลึงตาใส่ฉันอย่างแรง “ดูเรื่องดีงามที่เธอทำสิ ฉันเห็นว่าเธอภาพลักษณ์ดีบุคลิกดีเลยให้เธอไปส่งอาหารเช้า หวังให้เธอช่วยสร้างความประทับใจดี ๆ ให้แผนกเราต่อหน้าบอสใหญ่ แต่ผลลัพธ์ล่ะ เธอทำให้ฉันโมโหจะตายอยู่แล้ว”“นั่นสิ ไม่เคยเจอผู้หญิงหน้าไม่อายแบบเธอมาก่อนเลย ปกติทำเป็นใสซื่อ ลับหลังไม่รู้ว่ากระโจนใส่ผู้ชายมาแล้วกี่คน”“ใช่ แถมยังไม่รู้