All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 191 - Chapter 200

ฉันไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินไปทางห้องน้ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่ฉันมักจะรู้สึกว่าแผ่นหลังมีสายตาเย็นเยียบจ้องมองมาทว่าพอฉันหันขวับกลับไปมอง กลับไม่พบอะไรเลยแปลกจริง ๆ เฮ่อจือโจวไม่ได้ตามหาฉันมานานมากแล้ว และฉันเองก็ไม่มีความรู้สึกกระวนกระวายใจแบบนี้มานานมากแล้วเช่นกันไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอะไรกันแน่ ฉันถึงรู้สึกใจคอไม่ดีเอาเสียเลยไม่ได้การละ เดี๋ยวรีบกินข้าวให้เสร็จแล้วกลับไปอยู่ห้องน่าจะปลอดภัยกว่าหลังเข้าห้องน้ำเสร็จ ฉันก็ยืนล้างมืออย่างใจลอยจู่ ๆ ในกระจกก็ปรากฏเงาร่างของใครบางคนขึ้น ฉันจึงเหลือบตาขึ้นมองอย่างไม่ได้ใส่ใจนักวินาทีต่อมา ฉันพลันสะดุ้งเฮือก เบิกตากว้าง จ้องมองเงาร่างนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตาที่แท้ก็คือ...ที่แท้ก็คือเฮ่อจือโจว!แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรคนที่มีฐานะอย่างเฮ่อจือโจวจะมาปรากฏตัวอยู่ในย่านแออัดกลางเมืองได้อย่างไรยิ่งไปกว่านั้น นี่มันห้องน้ำหญิงนะ!!ฉันคงพักผ่อนไม่เพียงพอจนตาฝาดไปเองแน่ ๆฉันรีบขยี้ตาตัวเอง ทว่าพอเพ่งมองไปอีกครั้ง เฮ่อจือโจวก็ยังคงอยู่ในกระจกเช่นเดิมเขามองฉันด้วยรอยยิ้มเย็นชา ภายในแววตายังคงแฝงความเย้

ทว่าเขาคล้ายกับไม่ได้ยินประโยคหลังของฉัน ทำเพียงแค่นหัวเราะใส่ฉันอย่างเย็นชา “ใช้ชีวิตของตัวเองเหรอ ชีวิตในแบบของคุณก็คือการเกาะผู้ชายส่งเดชงั้นเหรอคุณยอมอยู่กับพวกมัน แต่ไม่อยากอยู่กับผมเพราะผมให้ไม่พอ หรือผมสู้พวกมันไม่ได้ตรงไหน”“พอได้แล้วเฮ่อจือโจว ทำไมคุณถึงมองฉันแบบนี้อยู่เรื่อย” ฉันมองเขาด้วยความเศร้า เอ่ยด้วยความเสียใจ “ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนฉันเคยเป็นคุณหนูที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลย แต่ตั้งแต่บ้านฉันตกอับ ฉันก็พยายามใช้ชีวิตด้วยความสามารถของตัวเองมาตลอดทำไมคุณถึงเอาแต่คิดว่าฉันอยู่รอดมาได้เพราะเกาะผู้ชาย ในสายตาของคุณ ฉันมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยเหรอ”เฮ่อจือโจวไม่พูดอะไร ทำเพียงจ้องมองฉันอย่างดุดัน ดวงตาดำคู่นั้นมีความโกรธแค้น ความสมเพชตัวเอง และความเศร้าที่อธิบายไม่ถูกสายหนึ่งฉันไม่รู้ว่าเขาจะเศร้าไปทำไม ในเมื่อคนที่พูดจาทำร้ายจิตใจคือตัวเขาเองฉันพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เฮ่อจือโจว ไม่ใช่ว่าความคิดของทุกคนจะสกปรกเหมือนคุณ ผู้ชายคนเมื่อกี้ เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานของฉันคุณอย่าเอาแต่คิดว่าผู้ชายที่ปรากฏตัวอยู่ข้างกายฉันจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฉันไปซะทุกคน ฉันไม่ได้ใจง

อาเวยไม่สนใจความเป็นตายของฉันแล้ว เขาหันไปสั่งพนักงานเสิร์ฟคนนั้น “ผมเอาปูคิงแครบที่หนึ่ง แล้วก็...”เขาพูดพลางเปิดเมนูไปด้านหลังอย่างรวดเร็วฉันเริ่มร้อนรน นี่เขาคิดจะสั่งไวน์แดงราคาสองแสนห้าหมื่นนั่นจริง ๆ หรือไงฉันรีบตะครุบเมนูเอาไว้ หันไปบอกพนักงานเสิร์ฟคนนั้น “ไม่เอาปูคิงแครบแล้วค่ะ เราจะสั่งใหม่”“เสี่ยวถัง!” อาเวยมองฉันอย่างขัดใจถึงตอนนี้ สายตาที่พนักงานเสิร์ฟมองฉันก็แฝงแววเหยียดหยามอยู่หลายส่วนกู้ชิงชิงเหยียดยิ้ม หันไปบอกพนักงานเสิร์ฟ “ไม่เป็นไรค่ะ ยังเอาปูคิงแครบอยู่ พวกคุณไปทำมาก่อนเลย”“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ”คล้อยหลังพนักงานเสิร์ฟ อาเวยถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก ราวกับกลัวว่าฉันจะยกเลิกปูคิงแครบตัวนั้นอีกกู้ชิงชิงมองฉัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังให้ทาน “ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะคุณถัง ปูคิงแครบเนี่ย ฉันกับพี่จือโจวกินกันจนแทบจะอ้วกแล้ววันนี้อุตส่าห์บังเอิญเจอกัน พี่จือโจวเลยบอกว่าจะเลี้ยงพวกคุณ ถึงยังไงถ้าพลาดโอกาสนี้ไป พวกคุณก็คงไม่มีโอกาสได้กินของดี ๆ แบบนี้”อาเวยยิ้มซื่อ พลางพยักหน้าเห็นด้วยฉันเหยียดยิ้ม เอ่ยกับกู้ชิงชิง “เมื่อก่อนต่อให้เอาปูคิงแครบมาวางตรงหน้

เฮ่อจือโจวเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มองฉันด้วยรอยยิ้มเย็นชา คล้ายกับกำลังรอฟังคำตอบของฉันฉันหลุบตาลง แล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาฉันมองกู้ชิงชิง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้อแรก อาเวยไม่ใช่แฟนฉันข้อสอง พวกเราคนธรรมดาก็เป็นแบบนี้แหละ ยังไงก็เทียบกับความสูงส่งของคุณกู้ไม่ได้อยู่แล้วเพราะงั้นวันหลังถ้าคุณกู้เจอฉัน ทางที่ดีอย่าเข้ามาทักเลยค่ะ จะได้ไม่ทำให้ระดับของคุณกู้ตกต่ำลงไปด้วย”กู้ชิงชิงทำหน้าเหมือนถูกรังแกขึ้นมาทันที “คุณถัง ฉันแค่แปลกใจรสนิยมของคุณเฉย ๆ ทำไมคุณต้องพูดขนาดนี้ด้วยยังไงเราก็เป็นเพื่อนกัน แถมคุณกับพี่จือโจวก็ยังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งนั่น...”“ความสัมพันธ์อะไรคะ”ฉันเริ่มโมโหขึ้นมาแล้ว เดิมทีการต้องมาเจอพวกเขาก็ทำให้ฉันหงุดหงิดมากพออยู่แล้ว กู้ชิงชิงยังจะมาพูดจาเหน็บแนมฉันไม่หยุดอีกฉันจ้องกู้ชิงชิง เน้นย้ำทีละคำ “ฉันกับพี่จือโจวของคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันตั้งนานแล้ว เพราะฉะนั้น...”ยังพูดไม่ทันจบ เฮ่อจือโจวก็ลุกพรวดขึ้นมาเขาดูโมโหอยู่บ้าง เก้าอี้ตัวนั้นถูกเขาขยับจนเกิดเสียงดังกู้ชิงชิงมองเขาอย่างระมัดระวัง “พี่จือโจวคะ...”เฮ่อจือโจวปร

ทว่าฉันถอยไปหนึ่งก้าว เขาก็ก้าวตามมาหนึ่งก้าวสุดท้ายฉันก็ถูกเขาต้อนไปจนมุมที่มุมห้องเขายันมือไว้กับผนัง กักขังฉันไว้ระหว่างตัวเขากับผนังห้อง ดวงตาดำมืดคู่นั้นเอาแต่จ้องฉันตาไม่กะพริบฉันเบือนหน้าหนีอย่างลนลาน ถามเขาว่า “คุณต้องการอะไรกันแน่”เมื่อกี้ในห้องน้ำของร้านอาหาร ฉันพูดกับเขาชัดเจนแล้วว่าฉันไม่มีทางกลับไปกับเขาเขายังต้องการอะไรอีกเฮ่อจือโจวก้มมองฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนใบหน้าฉันเป็นจังหวะใจฉันว้าวุ่นวุ่นวายไปหมด ฉันค้อมตัวลงคิดจะหนีแต่ท่อนแขนของเขากลับเลื่อนต่ำลงมา กั้นฉันไว้อีกครั้งฉันมองเขาอย่างหงุดหงิด “เฮ่อจือโจว...”เฮ่อจือโจวเหยียดยิ้ม ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าในดวงตาดำของเขาคล้ายกับมีแววเจ็บปวดพาดผ่านแต่พอมองความดุดันเย็นชาและเย้ยหยันบนใบหน้าเขา ฉันก็รู้สึกว่าฉันคงคิดมากไปเองเฮ่อจือโจวพูดกับฉัน “คุณยอมอยู่ในที่แบบนี้ แต่ไม่ยอมกลับไปอยู่คฤหาสน์กับผมงั้นเหรอ”“ใช่!”ฉันตอบอย่างเด็ดขาดไม่ว่าจะเพื่อตัวฉันเอง หรือเพื่อลูกของฉัน ฉันก็ไม่มีทางกลับไปทนรับอารมณ์ที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขา รวมถึงการหยามเกียรติราวกับคนโรคจิตของเขานั่นหรอกเฮ