แชร์

บทที่ 257

ผู้เขียน: ฟากฝั่งไร้กังวล
สมองฉันระเบิดตู้ม รีบออกแรงผลักผู้ชายตรงหน้าออก

ไม่มีหน้าไปพบใครแล้วจริง ๆ

ผู้ชายคนนี้คิดจะล่วงเกิ
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 260

    แต่ที่แปลกก็คือ ตอนนั้นร้านอาหารร้านนี้ทำกับเขาแบบนั้น ด้วยนิสัยผูกใจเจ็บของเขา ทำไมเขาถึงไม่มาหาเรื่องร้านอาหารนี้กันนะพอมาคิดดูตอนนี้ ทำไมเขาถึงดูเหมือนเจาะจงแก้แค้นฉันอยู่แค่คนเดียวกันล่ะ?!ฉันอดคิดทบทวนไม่ได้ หรือว่าเมื่อก่อนฉันจะทำตัวร้ายกาจกับเขามากจริง ๆระหว่างที่กำลังรำลึกความหลัง เฮ่อจือโจวก็พาฉันมาถึงโต๊ะที่นั่งแบบคอกซึ่งดูเรียบหรูแล้วเขาดันเมนูมาให้ฉัน “อยากกินอะไร สั่งได้ตามสบาย”เดิมทีฉันก็หิวจนตาลายอยู่แล้ว บวกกับรู้ว่าอาหารที่นี่ถูกปากมา ก็ยิ่งทำให้น้ำลายสอเข้าไปใหญ่ฉันรับเมนูมาแล้วสั่งเมนูโปรดที่เมื่อก่อนชอบกินที่สุดไปหนึ่งอย่างทันทีแบบไม่เกรงใจสั่งเสร็จ เฮ่อจือโจวก็ขมวดคิ้วมองฉัน “กับข้าวอย่างเดียวเนี่ยนะ”ฉันโพล่งออกไปอย่างลืมตัว “ก็คุณกินข้าวกับกู้ชิงชิงมาแล้วไม่ใช่หรือไง”อาหารที่นี่แต่ละอย่างแพง ๆ ทั้งนั้น ฉันกินไม่ค่อยเยอะ สั่งมาเยอะก็เปลืองเงินเปล่า ๆเฮ่อจือโจวขมวดคิ้วมุ่นพลางดึงเมนูกลับไปเขาเปิดดูผ่าน ๆ สองสามที แล้วสั่งอาหารเพิ่มมาอีกหกเจ็ดอย่างฉันอดพูดไม่ได้ “คุณอย่าสั่งเยอะขนาดนั้นสิ ฉันกินไม่หมดหรอก ถึงคุณจะรวยมาก ก็ไม่เห็นต้องทำตัวสิ้นเป

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 259

    สีหน้าฉันดำทะมึนลงเขาพูดจาระคายหูอยู่เรื่อยตัดประโยคที่ว่า ‘ยังไงคุณก็เป็นคู่นอนของผม’ ทิ้งไปก็ดีอยู่หรอกพนักงานต้อนรับหน้าประตูร้านอาหารเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว รับกุญแจรถกับเสื้อสูทของเฮ่อจือโจวไปอย่างกระตือรือร้น“ประธานเฮ่อ ยินดีต้อนรับครับ ยินดีต้อนรับ”พวกเขามองเห็นฉันเหมือนกัน แต่กลับเมินเฉยไม่สนใจ แววตาที่มองฉันยังแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามเสียด้วยซ้ำฉันกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันโลกยุคนี้ก็เห็นแก่เงินแบบนี้แหละคิดถึงเมื่อก่อน ฉันเป็นถึงสมาชิกวีไอพีของที่นี่เลยนะทุกครั้งที่มากับตานตานหรือครอบครัว พวกเขาจะเคารพฉันมาก เรียกคุณถังอย่างนู้นคุณถังอย่างนี้ตลอดและในตอนนั้น ท่าทีที่พวกเขาปฏิบัติต่อเฮ่อจือโจวเมื่อเทียบกับตอนนี้ล่ะก็ เรียกได้ว่าต่างกันราวฟ้ากับเหวจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนวันเกิดตานตาน พวกเรามากินข้าวฉลองกันที่นี่ตานตานชวนเพื่อนมาเยอะแยะ มีทั้งหญิงและชาย ซึ่งส่วนใหญ่ฉันก็รู้จักตอนนั้นตานตานกำลังสนุก ก็เลยถ่ายรูปไปหลายรูปแล้วโพสต์ลงโซเชียลฉันจำได้ว่ามีรูปหนึ่ง เป็นรูปที่ฉันกับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งกำลังดื่มเหล้าคล้องแขนกัน มันเป็นแค่เกมเท่านั้

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 258

    ฉันขยำชายเสื้อไว้ กำลังจะปฏิเสธจู่ ๆ เขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉัน หัวเราะเบา ๆ อย่างมีเลศนัย “คุณไม่อยากออกไปข้างนอกก็ไม่เป็นไร งั้นเรามาทำเรื่องที่ค้างไว้เมื่อกี้ให้เสร็จกันต่อเถอะ”ฉันรู้ดีว่า ‘เรื่องที่ค้างไว้เมื่อกี้’ ของเขาหมายถึงอะไรฉันถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห “คนลามก!”เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ แล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอกฉันถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด คว้ามือถือกับกระเป๋าเดินตามเขาไปรถของเฮ่อจือโจวจอดอยู่ข้างล่างพอขึ้นรถ เขาก็ขับไปอีกทาง ไม่ได้ผ่านตรอกและตลาดที่คึกคักเมื่อครู่นี้หลังจากรถขับผ่านซอยเปลี่ยวหลายซอย ก็แล่นเข้าสู่ถนนสายหลักที่รถพลุกพล่านอย่างรวดเร็วภาพความเจริญรุ่งเรืองของเมืองนี้ปรากฏแก่สายตา ราวกับว่าพื้นที่เมื่อกี้เป็นโลกอีกใบหนึ่งฉันหันไปมองเขาแล้วถาม “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันเช่าห้องอยู่ที่นั่น”“บนโลกนี้ไม่มีเรื่องไหนที่ผมไม่รู้หรอกนะ เพราะฉะนั้นถังอันหราน เลิกคิดที่จะซ่อนตัวได้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะหักขาคุณทิ้งจริง ๆ ”ประโยคสุดท้ายเขาพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมฉันลูบท้องน้อยของตัวเองแบบอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ลูกถูกแย่งไป ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องหนีอยู่ด

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 257

    สมองฉันระเบิดตู้ม รีบออกแรงผลักผู้ชายตรงหน้าออกไม่มีหน้าไปพบใครแล้วจริง ๆผู้ชายคนนี้คิดจะล่วงเกินฉัน แต่กลับไม่ยอมแม้แต่จะปิดประตูฉันสั่งเดลิเวอรีไว้นะ!!เห็นเพียงพนักงานส่งอาหารยืนหน้าเจื่อนอยู่ตรงประตู พลางพูดกับฉัน “ขะ...ขอโทษที่รบกวนครับ...อาหารเดลิเวอรีของคุณครับ”ฉันอับอายจนแก้มร้อนผ่าว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองตัดภาพกลับมาที่เฮ่อจือโจวเขานั่งอยู่บนโซฟาจัดแจงเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ของตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน สีหน้าดูนิ่งเฉยสุด ๆพนักงานส่งอาหารเองก็ทำตัวไม่ถูก ร้องเรียกฉันอีกครั้ง “สวัสดีครับ อาหารของคุณครับ”“อ๋อ ๆ ...” ฉันลุกขึ้นไปรับของอย่างเก้อเขินหลังจากพนักงานส่งอาหารยื่นอาหารให้ฉันเสร็จ ก็พูดอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษที่รบกวนนะครับ คราวหน้าอย่าลืมปิดประตูนะครับ”พูดจบ เขาก็วิ่งหายไปฉันปิดประตูด้วยความอับอาย หันกลับไปถลึงตาใส่ตัวการที่นั่งอยู่บนโซฟาแต่ผู้ชายคนนั้นกลับเพียงแค่เอนหลังพิงโซฟา ยิ้มอย่างไม่แยแสฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าผู้ชายคนนี้หน้าหนาไร้ยางอายจริง ๆเรื่องคืนที่ฉันขอร้องให้เขาช่วยจัดการให้ เขากลับถ่ายคลิปเอาไว้แค่คิดก็โมโหแล้วพอเ

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 256

    ผู้ชายที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย อารมณ์คาดเดายากแบบเขา ฉันก็ไม่อยากจะคาดเดาอะไรอีกแล้วฉันพูดอย่างเย็นชา “คุณแก้แค้นฉันคนเดียวก็พอแล้ว เลิกคิดจะไปจัดการกับครอบครัวฉันสักที”“หึ!”เฮ่อจือโจวหัวเราะเบา ๆ เอ่ยเสียงเย็น “คุณคิดว่าที่ผมยกคฤหาสน์ให้ แล้วรับครอบครัวคุณกลับมา เป็นเพราะอยากรวบยอดแก้แค้นพวกคุณทีเดียวหรือไง”“แล้วไม่ใช่หรือไง”“หึ!” เขาแค่นหัวเราะอีกครั้ง จู่ ๆ ก็คว้าคอเสื้อฉันไว้พลางพูด “งั้นผมจะบอกคุณให้ ถ้าผมอยากจะฆ่าพวกคุณให้ตายจริง ๆ มันง่ายยิ่งกว่าบดขยี้มดตัวหนึ่งซะอีก! ไม่เห็นต้องมาเล่นลูกไม้แบบนี้เลย!”หว่างคิ้วของผู้ชายคนนี้เริ่มมีแววโหดเหี้ยมปรากฏขึ้นอีกครั้งซึ่งคำพูดประโยคนี้ของเขา ฉันย่อมเชื่ออย่างแน่นอนตอนนี้ฐานะของครอบครัวฉันกับเขาแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว หากเขาอยากให้พวกเราหายไปจากเมืองเจียงแห่งนี้ ก็เป็นแค่เรื่องที่จัดการได้ในชั่วอึดใจเท่านั้นดังนั้นถ้าเขายกคฤหาสน์ให้ฉันไม่ใช่เพื่อแก้แค้น แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงหวังดีขึ้นมาล่ะฉันเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีดำของเขา ถามด้วยความไม่เข้าใจ “ทำไมจู่ ๆ คุณถึงใจดี จะยกคฤหาสน์ราคาแพงขนาดนั้นให้ฉัน”เฮ่อจือโจวจ้องฉันเขม็ง

  • หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน   บทที่ 255

    จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ มองห้องที่ดูแปลกตาก่อนจะชะงักไปกว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ ฉันถึงนึกขึ้นได้ว่านี่คือห้องเช่าที่ฉันเพิ่งทำสัญญาไปฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ปรากฏว่าฉันเพิ่งจะหลับไปได้แค่ยี่สิบกว่านาทีเท่านั้นก๊อก ๆ ๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งฉันนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งสั่งเดลิเวอรีไป จึงรีบลุกไปเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดออก เฮ่อจือโจวผู้มาพร้อมกับกลิ่นอายอันน่าเกรงขามก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันฉันเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตานี่มันห้องเช่าที่ฉันเพิ่งจะหาได้นะ เขาตามมาเจอเร็วขนาดนี้ได้ยังไงนี่ฉันไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมเนี่ยฉันแอบหยิกเนื้อที่ต้นขาตัวเองเงียบ ๆซี้ด!เจ็บ!ไม่ได้ฝันนี่นา!เฮ่อจือโจวตามมาเจอจริง ๆ ด้วย!แต่เขาไปกินข้าวกับกู้ชิงชิงแล้วไม่ใช่เหรอแถมฉันก็เพิ่งจะตกลงเช่าห้องไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ เขาตามมาเจอเร็วขนาดนี้ได้ยังไงหรือว่าเขาสะกดรอยตามฉันมาตลอดขณะที่ในใจกำลังตื่นตระหนกสุดขีด ผู้ชายคนนั้นก็ยื่นมือใหญ่มาดันบานประตูของฉันเอาไว้แล้วตามด้วยการออกแรงผลักเพียงครั้งเดียว ประตูก็

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status