“จะทำอะไร มาถึงหน้าประตูแล้วนะ คนมองอยู่ตั้งเยอะแยะ ขืนเดินหนีไปตอนนี้ก็เสียหน้าแย่เลยนะครับ”ลู่ฉางเจ๋อยิ้มให้ฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอกและถึงแม้ฉันจะยังไม่ได้หันกลับไป แต่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นยะเยือกที่จ้องมองมาฉันหันหน้ากลับไปแบบทื่อ ๆ และก็เป็นอย่างที่คิด ฉันเห็นเฮ่อจือโจวนั่งอยู่ตรงกลางห้อง กำลังจ้องมองฉันด้วยสายตาเย็นชาฉันกัดฟันพูดกับลู่ฉางเจ๋อ “ไหนคุณบอกว่าไม่ได้มากับเฮ่อจือโจวไง”ลู่ฉางเจ๋อหัวเราะชอบใจ “ผมไม่ได้มากับเขาจริง ๆ เขามาก่อนผมต่างหาก”ทิ้งช่วงไปครู่หนึ่ง ลู่ฉางเจ๋อก็หัวเราะขึ้นมาอีก “เป็นอะไรไป เสี่ยวอันหราน คุณเริ่มกลัวจือโจวตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณออกจะอวดดีใส่เขาไม่ใช่เหรอ”“ใครบอกว่าอันหรานกลัวเขา”ตานตานหันไปตวาดใส่ลู่ฉางเจ๋ออย่างหัวเสียจากนั้นก็ดึงมือฉัน พลางบอกว่า “ไป เราเข้าไปกันเถอะ อย่าให้พวกเขามาดูถูกเราได้”ฉันจำใจต้องเดินตามเข้าไปถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าบนโต๊ะมีเค้กก้อนใหญ่หลายชั้นวางอยู่ส่วนกู้ชิงชิงก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เฮ่อจือโจว ใส่ชุดกระโปรงเจ้าหญิง สวมมงกุฎบนศีรษะดูท่าว่านี่คงเป็นงานวันเกิดของกู้ชิงชิง
더 보기
