หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

“ใช่สิคะ กำลังคิดว่าเช้าขนาดนี้คุณบ้าอะไรขึ้นมา ถึงได้เอาแต่ขวางอยู่ตรงนี้ ไม่ยอมให้ฉันไปล้างหน้าแปรงฟัน!”“ถังอันหราน!” เขาตวาดเสียงต่ำใส่ฉันด้วยความโมโหฉันผลักเขาออกไปอย่างหงุดหงิดหากเขายังตามตอแยต่อไปแบบนี้ ฉันต้องไปสายแน่ ๆฉันเดินไปที่อ่างล้างหน้า หยิบแปรงสีฟันขึ้นมาเตรียมจะแปรงฟันจู่ ๆ เขาก็ขยับเข้ามาใกล้เช่นกันเขาพิงอ่างล้างหน้าพลางขมวดคิ้วมองฉัน “ทำไมวันนี้คุณตื่นเช้าจัง”“อืม มีธุระค่ะ” ฉันบีบยาสีฟันพลางตอบกลับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาจ้องหน้าฉันอยู่หลายวินาที ก่อนจะถามต่อ “ออกไปหางานทำอีกแล้วเหรอ”ฉันแปรงฟันไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจเขาเขาแค่นหัวเราะ น้ำเสียงทั้งเย็นชาและเย้ยหยัน “ถ้าคุณหาได้ก็คงหาได้ตั้งนานแล้ว เชื่อผมเถอะ การทำงานมันไม่เหมาะกับคุณหรอก”ฉันเกลียดการที่เขามาพูดจาทำนองว่าการทำงานไม่เหมาะกับฉันแบบนี้จริง ๆฉันบ้วนปากเสร็จก็หันไปยิ้มให้เขา “งั้นก็คงต้องทำให้คุณผิดหวังแล้วละค่ะ เพราะฉันหางานได้แล้ว และวันนี้ก็จะไปรายงานตัวด้วย”เฮ่อจือโจวหัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อถือ “ความจริงการหางานไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าขายหน้าอะไร คุณไม่เห็นจำเป็นต้องโกหกซ้

เพราะนั่นก็เป็นสิ่งที่ฉันสงสัยอยู่เหมือนกันพนักงานหญิงในห้องชงกาแฟหัวเราะ “สงสัยคงถูกใจรูปลักษณ์ของเธอมั้ง จะว่าไปเธอก็ดูมีมาดเลขาอยู่เหมือนกันนะ ดูหน้าตานั่นสิ สวยหมดจดเชียว”เอ๊ะ เพราะเหตุผลนี้จริง ๆ เหรอถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องขอบคุณพ่อแม่ที่ให้หน้าตาดี ๆ แบบนี้มา“พอเถอะ” พนักงานหญิงที่นำทางฉันแค่นหัวเราะ “สิ่งที่บริษัทเราขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือพวกแจกันดอกไม้นี่แหละ ถ้าเธอทำงานไม่เอาไหน ถึงเวลาก็ต้องม้วนเสื่อเก็บข้าวของออกไปอยู่ดี”ฉันเม้มปาก ในใจรู้สึกหวั่น ๆ ขึ้นมาจริง ๆก็ฉันไม่ได้เรียนจบมาทางสายนี้ แถมยังไม่มีประสบการณ์ด้านนี้อีกด้วยแต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะตั้งใจเรียนรู้งานให้ดีที่สุดสองคนนั้นคุยกันอีกสองสามประโยคก็แยกย้าย พนักงานหญิงที่นำทางพาฉันไปทำเรื่องเข้าทำงาน หลังจากกรอกประวัติเสร็จ เธอก็ปล่อยให้ฉันไปรายงานตัวที่ห้องประธานด้วยตัวเองห้องประธานอยู่ชั้นยี่สิบ ตอนที่ฉันขึ้นไป ทุกคนกำลังยุ่งกันอยู่ฉันอยากจะหาใครสักคนเพื่อถามว่าโต๊ะทำงานของฉันอยู่ตรงไหน และฉันต้องทำอะไรบ้าง แต่กลับไม่มีใครสนใจฉันเลยแถมการที่ฉันไปยืนเกะกะอยู่ตรงทางเดินก็เหมือนจะไปขวางทางพวกเขาเข้า

ตอนที่ฉันดูเมื่อตอนเที่ยง โทรศัพท์ยังมีแบตเตอรี่เหลืออยู่ตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์นี่นา ช่วงบ่ายฉันก็ยุ่งตลอด ไม่ได้แตะโทรศัพท์เลยด้วยซ้ำ แล้วแบตเตอรี่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์นี่มันหมดไปได้ยังไงกันฉันเปิดเครื่องใหม่อีกครั้ง ทว่ามันก็ดับวูบไปทันทีเฮ้อ ดูท่าโทรศัพท์เครื่องนี้จะไม่ไหวแล้วละไม่รู้เหมือนกันว่าเฮ่อจือโจวโทรมาหาฉันต้องการอะไรกันแน่ด้วยนิสัยอย่างเขา พอฉันไม่รับสาย เขาต้องโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอีกแน่ ๆฉันหันไปมองนอกหน้าต่าง พอนึกถึงความไร้เยื่อใยของเขาเมื่อเช้า ในใจก็รู้สึกอึดอัดทรมานขึ้นมาอีกระลอกใกล้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ท้องฟ้าจึงมืดเร็วระหว่างทางกลับบ้านรถติดอยู่พักหนึ่ง กว่าจะถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้วป้าหวังไม่ได้มารอรับฉันที่ประตูเหมือนอย่างเคยคิดว่าเธอกำลังยุ่งอยู่ในห้องครัวละมั้งความจริงจะว่าไปถึงครอบครัวฉันจะตกอับ แต่ฉันก็ยังถือว่ามีความสุขอยู่บ้างอย่างไรก็ยังมีป้าหวังรอฉันกลับบ้าน มีป้าหวังทำกับข้าวร้อน ๆ ไว้รอชั่วขณะนั้น ความรู้สึกแย่ ๆ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็มลายหายไป ตอนนี้ภายในใจฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเติมเต็มและความหวังอันงดงามในอนาคตทว่าตอน

ฉันรับไม่ได้กับอารมณ์แปรปรวนผีเข้าผีออกของเขาอีกต่อไปแล้วฉันกัดฟันว่า “คุณเอาแต่โมโหอยู่ได้ทุกวัน ถ้าเก่งนักก็บีบคอฉันให้ตายไปเลยสิ!”“คุณคิดว่าผมไม่กล้าหรือไง!”เฮ่อจือโจวคำรามเสียงต่ำ พลันดันร่างฉันไปกระแทกติดกับบานประตูความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อเท้าทันที ฉันเจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว แม้แต่น้ำตาก็ยังรื้นขึ้นมาเฮ่อจือโจวจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาฉันด้วยแววตาเย็นชา “ทำไมล่ะ กลัวแล้วเหรอ เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยไม่ใช่หรือไง”ฉันเบือนหน้าหนี ปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นลงมาเงียบ ๆเฮ่อจือโจวแค่นเสียงหยัน “จู่ ๆ ก็อยากมาแกล้งทำตัวอ่อนแอต่อหน้าผมขึ้นมางั้นเหรอ เหอะ คุณคิดว่ามุกนี้จะใช้กับผมได้ผลหรือไง”ถึงจะรู้ดีว่าเขาไม่มีทางเห็นใจน้ำตาของฉัน แต่พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ หัวใจของฉันก็ยังอดเจ็บปวดอย่างรุนแรงไม่ได้ฉันรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นแม้แต่น้อยเมื่อมองนัยน์ตาเย็นชาไร้เยื่อใยของเขา ในใจก็พลันรู้สึกสมเพชและขบขันตัวเองขึ้นมาพูดกันตามตรง ฉันก็เป็นแค่คู่นอนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของเขาเท่านั้นแหละแต่เมื่อกี้ฉันกลับปล่อยให้ตัวเองใช้อารมณ์ไปต่อล้อต่อเถียงและตวา

เขาวางฉันลงบนโซฟา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณกลายเป็นคนพิการน่ะไม่เท่าไหร่ แต่มันจะกระทบถึงเรื่องบนเตียงของเราต่างหาก!”“คุณ...”ฉันถลึงตาใส่เขาด้วยความอับอายและโกรธเคือง โกรธจนพูดไม่ออกอีกแล้วพูดจริง ๆ นะ ผู้ชายคนนี้พูดจาไม่เคยเข้าหูเลยสักประโยค แถมเขายังสามารถพูดเรื่องลามกด้วยสีหน้าจริงจังได้ตลอดอีกต่างหาก!ฉันละหวังให้เขารีบไปพ้น ๆ เขาอยู่ตรงนี้แล้วน่ารำคาญชะมัดขณะที่ในใจกำลังนึกขุ่นเคือง จู่ ๆ เขาก็ประคองเท้าฉันขึ้นมา ตามด้วยทายาเนื้อเย็นเฉียบลงบนข้อเท้าที่บวมเป่งของฉันเขาเอ่ยโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง “ที่บ้านไม่มียาลดบวมแก้ฟกช้ำ ถึงยานี้จะไม่ตรงอาการ แต่มันก็ช่วยแก้ปวดได้ คุณทาไปก่อนก็แล้วกัน”“...อืม”ฉันรับคำเสียงอู้อี้ ดูท่าเมื่อกี้เขาคงไปหากล่องยามาแน่ ๆเขาบรรจงทายาให้ฉันอย่างเบามือ ตอนที่ลุกขึ้นยืน จู่ ๆ ก็หันมามองฉัน “หิวแล้วใช่ไหม”ฉันมองข้อเท้าที่บวมเป่งราวกับซาลาเปา ตอบกลับเสียงอู้อี้ “ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย จะไม่ให้หิวได้ยังไงล่ะ”“ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ” เฮ่อจือโจวสูดหายใจลึกด้วยความโมโห แค่นหัวเราะใส่ฉัน “โตป่านนี้แล้ว ไม่มีคนป้อนข้าวถึงปา