หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

เขาแค่นเสียงเย็น “ซ่อนอะไรที่เปิดเผยไม่ได้ไว้หรือไง ถึงได้กลัวผมเห็นขนาดนั้น”ฉันยิ้มเจื่อน “ไม่มีอะไรค่ะ แค่เอกสารโปรเจกต์ของบริษัทเรา”“บริษัทพวกคุณงั้นเหรอ” เฮ่อจือโจวหัวเราะหยัน “คุณเพิ่งไปทำงานวันแรกก็รู้สึกเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรขนาดนี้แล้วเหรอ”ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาจะประชดประชันอะไรฉันกระแอม “แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ ในเมื่อเข้าทำงานแล้ว ไม่ว่าจะทำงานวันแรก หรือทำงานชั่วโมงแรก ก็ต้องตั้งใจทำงาน และตั้งใจมองบริษัทให้เหมือนเป็นบ้านของตัวเองไม่ใช่หรือไง”“เหอะ!” เขาประชดอีก “คุณเป็นพนักงานดีเด่นอันดับหนึ่งจริง ๆ นะ บริษัทคุณมีคุณอยู่ด้วยถือเป็นบุญจริง ๆ”ฉันละพูดไม่ออกเลยน้ำเสียงประชดประชันแบบนี้ ยิ่งฟังก็ยิ่งระคายหูฉันลุกขึ้นยืน เปลี่ยนเรื่องคุย “หิวจังเลย คุณทำกับข้าวเสร็จหรือยัง”พูดพลางฉันก็กระโดดไปทางโต๊ะอาหาร ทว่าวินาทีต่อมาเขากลับอุ้มฉันลอยหวือขึ้นมาฉันตกใจ พูดตะกุกตะกัก “ฉัน ฉันเดินเองได้ คุณวางฉันลงเถอะ”เฮ่อจือโจวไม่สนใจ เขาอุ้มฉันไปนั่งลงหน้าโต๊ะอาหารหน้าตาเฉยพอมองอาหารบนโต๊ะ ฉันก็ตกตะลึงไปเลยนี่มันยอดฝีมือทำอาหารชัด ๆ!เฮ่อจือโจวทำกับข้าวสามอย่างซุปหนึ่

แต่...เขาก็เดินเข้ามาอยู่ดีผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงประตู มองฉันด้วยแววตาล้ำลึกฉันเบือนหน้าหนีอย่างทุลักทุเล รู้สึกอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วจริง ๆเฮ่อจือโจวเดินเข้ามาฉันยกมือปิดหน้าอก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เขาย่อตัวลงตรงหน้าฉัน หัวเราะเบา ๆ “ถ้าผมไม่เข้ามา คุณกะจะคลานออกไปเองหรือไง”ฉันหลุบตาลงต่ำ ไม่ยอมปริปากพูดพอนึกถึงสภาพอันน่าสมเพชของตัวเอง ฉันก็อับอายจนอยากจะร้องไห้เฮ่อจือโจวถอนใจเบา ๆ แล้วช้อนตัวอุ้มฉันขึ้นมาเขาก้มมองใบหน้าที่แดงก่ำของฉัน เอ่ยกลั้วหัวเราะ “ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นสักหน่อย ทำไมต้องอายขนาดนี้ด้วย”สถานการณ์มันไม่เหมือนกันนี่นาในวินาทีนี้ ภายในใจฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกอเนจอนาถ มากกว่าความเขินอายเสียอีกเขาวางฉันลงบนเก้าอี้โซฟา ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำโยนมาให้ฉันฉันรีบสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แต่ใบหน้าก็ยังคงร้อนผ่าวอย่างหนักเขาจ้องหน้าฉันอยู่หลายวินาที ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “แค่นี้ก็อายแล้วเหรอ คราวก่อนเพื่อจะขอยืมเงินผม คุณถึงขนาดยอมใส่ชุดนอนเซ็กซี่เลยไม่ใช่หรือไง”ฉันนิ่วหน้า ไม่ตอบอะไรเขาหัวเราะในลำคอ ไม่ได้พูดอะ

เอ่อ...ฉันมองอาหารเช้าบนโต๊ะมีแซนด์วิช ไข่ดาว แพนเค้ก แล้วก็โจ๊กข้าวฟ่างกับซาลาเปานี่ไม่ใช่ทำเยอะไปหน่อยแล้ว แต่มันเยอะเกินไปต่างหากฉันถามเขา “คุณกินหรือยังคะ”เขายังคงไม่เงยหน้าขึ้นมา “กินแล้ว”ฉันชะงักไปนิด เดินไปหยิบถุงใส่อาหารมาสองใบเงียบ ๆฉันจับแซนด์วิชใส่ถุง แล้วก็ใส่ซาลาเปาไปอีกสองลูก แต่บนโต๊ะก็ยังเหลืออาหารเช้าอยู่อีกเพียบฉันอดพูดกับเขาไม่ได้ “จริง ๆ วันหลังคุณไม่ต้องทำมื้อเช้าเยอะขนาดนี้ก็ได้นะคะ นอกจากจะสิ้นเปลืองแล้วยังยุ่งยากอีกแค่คุณกินคนเดียว สั่งเดลิเวอรีเอาก็ได้ หรือไม่ก็แวะซื้อระหว่างทางไปบริษัท หรือจะให้เลขาซื้อมาให้ก็ยังได้คุณดูสิ ทำมาซะเต็มโต๊ะขนาดนี้ นอกจากจะกินทิ้งกินขว้างแล้ว ยังเสียเวลาคุณอีกไม่ใช่เหรอ”ในที่สุดเฮ่อจือโจวก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันเขาค่อย ๆ หรี่ตาลง นัยน์ตาเย็นชาคมกริบประดุจใบมีดฉันเม้มปากแน่นทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีกเขาแสยะยิ้มเนิบนาบให้ฉัน “สรุปว่าตกลงคุณจะกินไหม ถ้าไม่อยากกินก็เอาไปทิ้งให้หมด!”“กินค่ะ กินสิ...” ฉันรีบซ่อนแซนด์วิชกับซาลาเปาที่ใส่ถุงไว้ด้านหลัง ส่งยิ้มเจื่อนให้เขา “กินค่ะ!”จู่ ๆ ฉันก็นึกวิธีที่ไม่เป็นการกิ

พอคิดถึงกู้ชิงชิง อารมณ์ดี ๆ ของฉันก็พลันหดหายไปถึงฉันกับกู้ชิงชิงจะไม่ได้มีความแค้นต่อกัน และไม่ได้ถึงขั้นเกลียดเธอ แต่ฉันก็ชอบเธอไม่ลงจริง ๆฉันรู้สึกว่าเธอน่ารำคาญฉันยืนอยู่ตรงลานหน้าบ้าน ลังเลว่าจะเข้าไปในบ้านดีไหมถึงยังไงคฤหาสน์หลังนี้ก็กลายเป็นของเฮ่อจือโจวไปแล้วถ้ากู้ชิงชิงมา เธอต่างหากล่ะที่เป็นนายหญิงของที่นี่ ส่วนฉันก็ไม่นับเป็นอะไรทั้งนั้นยิ่งไปกว่านั้น ตามความหมายของเฮ่อจือโจวเขาไม่อยากทำให้กู้ชิงชิงเสียใจ ไม่หวังให้กู้ชิงชิงมาจับได้เรื่องความสัมพันธ์คู่นอนลับ ๆ ระหว่างฉันกับเขาเพราะฉะนั้น ตอนนี้ฉันเข้าไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคงอธิบายลำบากแน่พอคิดได้ดังนี้ ฉันจึงตั้งใจจะเดินจากไปเงียบ ๆทว่าจังหวะที่ฉันกำลังเตรียมจะหมุนตัวเดินออกไป เฮ่อจือโจวก็พลันปรากฏตัวขึ้นที่ประตู เอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยังไม่เข้ามาอีก ยืนนิ่งอยู่ข้างนอกทำไม”“แต่ว่า...”ไม่รอให้ฉันพูดจบ ผู้ชายคนนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปแล้วฉันเม้มปาก จำใจเดินตามเข้าไปถึงยังไงเขาก็เป็นคนเรียกฉันเข้าไปเอง ถ้าเดี๋ยวกู้ชิงชิงเกิดเสียใจขึ้นมา นั่นมันก็เป็นปัญหาของเขาแล้วพอเข้ามาในบ

“คืนพรุ่งนี้ตระกูลเฮ่อจะจัดงานวันเกิดให้ย่าผม ถึงตอนนั้นคุณต้องไปบ้านใหญ่ตระกูลเฮ่อกับผมด้วย”“ฉันเหรอคะ” ฉันมองเขาด้วยความตกใจ “แต่ว่าเราไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันแล้วนะ ฉัน...”“เหอะ ไม่มีความเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ” เฮ่อจือโจวหัวเราะเยาะฉันรีบอธิบาย “ความหมายของฉันก็คือ ในสายตาคนนอก เราหย่ากันแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว ถ้าฉันไปมันจะไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่า”“ไม่มีคำว่าเหมาะหรือไม่เหมาะหรอก” เฮ่อจือโจวพ่นควันบุหรี่ เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบฉันร้อนรนขึ้นมา “มันต้องมีความเหมาะกับไม่เหมาะสิคะ งานแบบนี้ ให้ฉันไปมันต้องไม่เหมาะอยู่แล้ว ให้กู้ชิงชิงไปต่างหากถึงจะเหมาะ”เฮ่อจือโจวปรายตามองฉันด้วยสายตาเย็นชาทันที แค่นหัวเราะ “คุณคิดว่าผมพาคุณไปเที่ยวเล่นจริง ๆ หรือไง ตอนนี้คุณตกอับแล้ว ที่ผมพาคุณไปร่วมงานเลี้ยง ก็แค่ตั้งใจจะพาคุณไปรับความอัปยศก็เท่านั้นแหละอย่าลืมสิว่า เมื่อก่อนคุณเคยเยาะเย้ยถากถางคนตระกูลเฮ่อของเราด้วยท่าทีหยิ่งผยองขนาดไหนตอนนี้บ้านคุณล้มละลายแล้ว คุณคิดว่าพวกเขาจะไม่อยากฉวยโอกาสนี้มาเหยียบย่ำคุณหรือไง”“เพราะงั้นที่คุณพาฉันไปงานเลี้ยง ก็เพื่อให้พวกเขาได้เหยียบย่ำฉัน