All Chapters of หลังล้มละลาย สามีก็กลายเป็นนายทุน: Chapter 91 - Chapter 100

ฉันพูดหนักแน่นขนาดนั้น แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นเพียงเสียงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชาของเขา“คุณนี่มันโกหกหน้าตายจริง ๆ ถังอันหราน คนอย่างคุณ ไม่คู่ควรให้ใครมาจริงใจด้วยเลยสักนิด!”พูดจบ เขาก็เหวี่ยงฉันลงไปกองกับพื้นอย่างแรงทันทีร่างของฉันล้มคะมำลงบนบันไดหน้าประตู ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นริ้วขึ้นมาจากฝ่ามือและหัวเข่าฉันพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล ถึงได้พบว่าฝ่ามือถลอกเป็นรอยใหญ่ แถมยังมีเลือดซึมออกมาเฮ่อจือโจวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน เขาก้มมองฉันอย่างเย็นชา น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมถึงขีดสุด “คุณยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูเหมือนเมื่อก่อนอยู่หรือไง จะบอกให้รู้ไว้นะ ถ้าผมอยากจะบีบคุณให้ตาย มันก็ง่ายยิ่งกว่าบี้มดตัวหนึ่งอีก”นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อจือโจวมองฉันด้วยแววตาเย็นชาจับใจขนาดนี้ นัยน์ตาดำคู่นั้นแผ่รังสีอำมหิตและจิตสังหารออกมาอย่างเข้มข้นฉันมองเขาด้วยร่างกายที่สั่นเทา พูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียวในวินาทีนี้ ฉันถึงได้สัมผัสถึงความน่ากลัวของผู้ชายคนนี้อย่างแท้จริงบางทีในตอนนี้ เขาคงอยากฆ่าฉันให้ตายจริง ๆพูดกันตามตรง ฉันก็เป็นแค่คู่นอนที่ให้เขาเอาไว้เล่นสนุกเท่านั้น ในสายตาเขา

น้ำเสียงของบรรดาป้า ๆ น้า ๆ อา ๆ ล้วนแฝงไปด้วยความเย้ยหยันและมุ่งร้ายฉันเอาแต่ก้มหน้า รับฟังเงียบ ๆหน้าที่ในการมาคืนนี้ของฉันคือการปล่อยให้พวกเขาหยามเกียรติได้ตามใจชอบ จนกว่า...เฮ่อจือโจวจะพอใจก็เท่านั้น“พวกคุณอย่าพูดจาว่าร้ายอันหรานแบบนี้สิครับ”จู่ ๆ เฮ่ออี้เฉินก็ก้าวออกโรงปกป้องฉัน “คนเราย่อมมีช่วงเวลาตกอับกันทั้งนั้น ตอนนั้นที่เธอไม่ยอมมาบ้านเรา ย่อมต้องมีเหตุผลของเธอเองพวกคุณจะเอาเรื่องแค่นี้ มาทึกทักเอาเองว่าตอนนั้นเธอดูถูกพวกคุณไม่ได้ และยิ่งไม่ควรเอาเรื่องนี้มาผูกใจเจ็บเกลียดเธอด้วยเธอก็แค่ครอบครัวล้มละลาย ไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วก็ไม่ได้เคยทำร้ายอะไรพวกคุณสักหน่อยไม่ใช่หรือไง”“แหม อี้เฉิน เขาแต่งงานกับพี่ชายของเธอไปแล้วนะ แถมเมื่อก่อนยังชอบชี้นิ้วสั่งพี่ชายเธออย่างกับทาส ทำไมเธอยังมาเข้าข้างเขาอีก หรือว่ายังมีเยื่อใยเก่า ๆ ให้เขาอยู่หรือไง”“นั่นสิ ตอนนี้ใครบ้างจะไม่รู้ว่าเขาหย่ากับจือโจวแล้ว อี้เฉิน เธอคงไม่ได้อยากจะได้ของมือสองหรอกนะ”“หุบปากนะ! พวกเธอพูดจาเหลวไหลอะไรกัน” คุณนายพลันแผดเสียงแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันที “อี้เฉินของเรา ถึงเวลาต้องแต่งงานกับลูกสาวตระกูลผู้ดีม

เขาไม่เชื่อฉัน เอาแต่ดึงดันจะสงสัยว่าฉันมีอะไรกับเฮ่ออี้เฉินให้ได้ ฉันเองก็หมดหนทางเหมือนกันเมื่อเห็นฉันเงียบ จู่ ๆ เขาก็ขยับเข้ามาใกล้ เรือนร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างจากด้านหลัง ทำให้เขายิ่งดูมืดทะมึนและน่ากลัวมากขึ้นไปอีกฉันเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเขาโน้มตัวลงเล็กน้อย เอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “เรื่องหยามเกียรติ ย่อมต้องปล่อยให้พวกเขาทำอยู่แล้ว แต่สิ่งแรกที่คุณต้องทำ นั่นก็คือ...ขอโทษคุณย่าของผม”ฉันมองเขาด้วยความตกตะลึงขอโทษงั้นเหรอทำไมฉันต้องขอโทษคุณย่าของเขาด้วย ฉันจำไม่ได้ว่าเคยทำเรื่องอะไรผิดต่อคุณย่าของเขาสักหน่อยเมื่อเห็นฉันมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยจู่ ๆ เฮ่อจือโจวก็หัวเราะเสียงเย็น แค่นเสียงหยัน “ผมบอกแล้วไงว่าคุณหนูถังความจำไม่ค่อยดี นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่สองปี คุณก็ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนั้นด่าคุณย่าของผมไว้ว่ายังไงบ้าง”สองปีก่อนเหรอ ด่าคุณย่าของเขางั้นเหรอฉันพยายามนึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด ภายในใจพลันตกตะลึงขึ้นมาทันทีหรือว่าจะเป็นครั้งนั้นวันนั้น เขารีบร้อนกลับมาจากข้างนอก แล้วลากตัวฉันบอกว่าจะพาฉันกลับไปที่บ้านตระกูลเฮ่อตอนนั้นเ

“ขอโทษค่ะ” ฉันเอ่ยขอโทษท่านด้วยความเคารพอีกครั้งขอโทษที่ฉันทำให้เฮ่อจือโจวต้องเสียเวลา จนพานทำให้ท่านต้องรอเฮ่อจือโจวมาตลอดขอโทษสำหรับท่าทีที่ฉันเคยมีต่อท่านในอดีตท่านเป็นคุณย่าที่ใจดีและอ่อนโยนขนาดนี้แท้ ๆ แต่ฉันกลับไปถากถางท่านแบบนั้นถังอันหราน เธอทำเกินไปมากจริง ๆ!ฉันแอบตำหนิตัวเองในใจ ความรู้สึกผิดภายในใจยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆขณะที่ฉันกำลังโทษตัวเองอยู่นั้น จู่ ๆ คุณย่าเฮ่อก็ดึงฉันไปนั่งลงข้างท่านท่านยิ้มให้ฉันอย่างใจดี “โธ่เอ๊ย หลานสะใภ้คนซื่อของย่า จะมาขอโทษย่าทำไมกัน ผู้ชายก็ต้องรอภรรยาของตัวเองอยู่แล้วสิ”ฉันมองท่านด้วยความตกตะลึงเกิดอะไรขึ้นเนี่ยหรือว่าคุณย่าเฮ่อยังไม่รู้ว่าฉันกับเฮ่อจือโจวหย่ากันแล้วแถมดูจากท่าทางของท่านแล้ว ท่านก็ไม่ได้เกลียดฉันด้วยนี่มันเรื่องอะไรกันคุณย่าเฮ่อตบหลังมือฉันเบา ๆ แล้วหันไปมองเฮ่อจือโจว “เอาละ เห็นแก่ที่หลานมาสายเพราะมัวแต่รอภรรยา ย่าจะยอมยกโทษให้ก็แล้วกัน”เฮ่อจือโจวส่งยิ้มให้ “ขอบคุณครับคุณย่า”ทิ้งช่วงครู่หนึ่ง เขาก็พูดต่อ “คุณย่าบ่นว่าอยากเจอเธอมาตลอดไม่ใช่เหรอครับ ผมพาเธอมาแล้วนะครับ”“ดี ดีแล้ว...”ค

“หนูอย่าเห็นว่าตอนนี้เสี่ยวโจวได้ดิบได้ดีแล้วนะ ความจริงแล้วในตระกูลนี้ ยังมีอีกหลายคนที่ทนเห็นเขาได้ดีไม่ได้”ฉันพยักหน้า มันเป็นแบบนั้นจริง ๆเมื่อกี้ตอนอยู่ข้างล่าง แค่เห็นสายตาที่คนพวกนั้นมองเฮ่อจือโจวก็ดูออกแล้วถึงพวกเขาจะอยากประจบประแจงเฮ่อจือโจว แต่ก็อิจฉาเขาไปพร้อม ๆ กันจู่ ๆ คุณย่าเฮ่อก็พูดด้วยความโมโห “หนูไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนคนพวกนั้นเอาเสี่ยวโจวไปพูดยังไงบ้าง!ตั้งแต่เสี่ยวโจวแต่งงานกับหนู พวกเขาก็ทนเห็นเสี่ยวโจวได้ดีไม่ได้ เอาแต่ว่าเสี่ยวโจวไม่มีศักดิ์ศรี บอกว่าการที่เสี่ยวโจวแต่งเข้าบ้านหนูมันทำให้ตระกูลเฮ่อต้องเสียหน้าพวกเขายังบอกอีกว่าหนูกับครอบครัวทำตัวไม่ดีกับเขา หาว่าพวกหนูจิกหัวใช้เขาเหมือนหมา พวกเขาเอาแต่หัวเราะเยาะเสี่ยวโจวต่อหน้าย่าทุกวันดีที่คนแก่อย่างย่าถึงจะหลง ๆ ลืม ๆ ไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่ ย่ารู้ว่าพวกเขาก็แค่อิจฉาที่เสี่ยวโจวได้แต่งงานกับภรรยาดี ๆ อย่างหนู ก็เลยอยากจะยุแยงให้แตกแยกกัน”ฉันส่ายหน้าสะอื้น “ไม่ใช่นะคะคุณย่า ความจริงแล้วหนูไม่ได้ดีขนาดนั้น หนู...”“เด็กโง่ คนที่เสี่ยวโจวเลือก นั่นก็คือคนที่ดีที่สุดนั่นแหละนิสัยของเสี่ยวโจวน่ะ ย่า