All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 11 - Chapter 20

พวกเขาเห็นจิ้งอ๋องและพระชายาทานอาหารอย่างช้า ๆ และเงียบงันกันเท่านั้น ยิ่งมองพวกเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นในห้องอาหารแห่งนี้ แต่ขณะที่บ่าวไพร่กำลังกังวลจนเหงื่อตกกันอยู่นั้น น้ำเสียงเย็นชาของจิ้งอ๋องก็ตรัสขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“ช่วงนี้เจ้ายุ่งเรื่องอะไรอยู่หรือไม่” จิ้งอ๋องหยุดตะเกียบแล้วหันไปมองเจียงหว่านที่ยังคงก้มหน้าก้มตากินอาหารเงียบ ๆ“หืม? ไม่มีอะไรมากเพคะ แค่กำลังคิดหาสินค้าใหม่ ๆ ไปวางขายในร้าน” เจียงหว่านตอบอย่างตรงไปตรงมา เรื่องนี้นางยังคิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี“อีกสามวันจะมีงานเลี้ยงที่จวนเสนาบดีกรมอาญา เจ้าเตรียมตัวไปกับเราด้วยเล่า อย่าทำให้เราเสียหน้า” จิ้งอ๋องเพิ่งได้รับเทียบเชิญไม่นานจึงตรัสชวนเจียงหว่านให้เข้าร่วมงานด้วยเพื

“กระหม่อมจะไปบอกพ่อครัวให้พะย่ะค่ะ ส่วนอาหารอีกสองจานคงต้องใช้เวลามากสักหน่อยนะพะย่ะค่ะ” หลงจู๊บอกไปตามความจริง เพราะกว่าที่จะทำขาหมูได้นั้นต้องเคี่ยวขาหมูให้เปื่อยยุ่ยเสียก่อน ส่วนข้าวมันไก่ก็ล่าช้าจากการหาวัตถุดิบในการทำน้ำจิ้มนั่นเอง“ไม่เป็นไร เราไม่รีบ เจ้าอย่าลืมเสนออาหารจานนี้ให้ลูกค้าด้วยเล่า ส่วนราคาก็ไม่ต้องแพงมากนัก อย่างไรเสียค่าวัตถุดิบในการทำก็ไม่ได้แพงอะไร” เจียงหว่านอยากให้คนทั่วไปสามารถกินอาหารจานนี้ได้โดยไม่เปลืองเงิน“ทราบแล้วพะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวไปบอกพ่อครัวก่อน” หลงจู๊เห็นว่าอย่างไรเสียวันนี้พระชายาน่าจะอยู่ร้านอีกนาน เขาจึงรีบไปดูแลลูกค้าและบอกพ่อครัวตามที่พระชายาสั่งการเสียก่อนระหว่างที่เจียงหว่านอยู่ในห้องรับรอง นางยังคงกินราดหน้าต่อไปและชวนให้คนของนางมาชิมด้วยกัน แต่ละคนต่

“หม่อมฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากเหมือนเสด็จพี่นี่พะย่ะค่ะ มาสายนิดหน่อยก็ไม่เห็นว่าจะเป็นอะไร จริงไหมเสนาบดีหวย” จิ้งอ๋องหันไปถามเจ้าภาพในวันนี้“อะ..เอ่อ..จะ..จริง..จริงพะย่ะค่ะ” หวยจิ่งได้แต่ปาดเหงื่อที่เสือกับสิงห์มาปะทะกันที่งานเลี้ยงของเขาอย่างไม่ได้คาดหมาย ความจริงเขาคิดว่าจิ้งอ๋องจะไม่เสด็จมาร่วมงานเหมือนกับที่พระองค์ไม่ชอบร่วมงานในครั้งก่อนเสียอีก“เฮอะ แค่เสด็จพ่อให้ช่วยงานนิดหน่อยทำเป็นคุยโม้โอ้อวด ว่าแต่เจ้าเตรียมของขวัญอะไรมามอบให้เสนาบดีหวยเล่า” องค์ชายใหญ่ที่ให้พระชายาเตรียมของขวัญล้ำค่านั้นได้มอบของขวัญให้เสนาบดีหวยไปแล้วก่อนหน้านี้ น่าเสียดายที่จิ้งอ๋องมาไม่ทันเห็นว่าองค์ชายใหญ่มอบสิ่งใด

“นังนั่นมันจะทำอะไรให้เราขายหน้าอีกเนี่ย ใครไม่รู้บ้างว่ามันมีดีแค่สวยแต่กลับโง่ยิ่งกว่าลาเสียอีก” หวังซินอวี่หันไปคุยกับลูกสาวที่เอาแต่มองจิ้งอ๋อง“แม่จะไปสนใจมันทำไม มันอยากขายหน้าต่อหน้าท่านอ๋องก็ช่างมันสิ ว่าแต่เมื่อไหร่แม่จะพาข้าเข้าจวนอ๋องสักทีเล่าเจ้าคะ” เจียงม่านหรูเชื่อมั่นว่าหากนางมีโอกาสใกล้ชิดจิ้งอ๋อง นางจะต้องได้ตำแหน่งพระชายาแทนเจียงหว่านอย่างแน่นอน แต่แม่ของนางกลับไม่ช่วยคิดหาวิธีสักทีจนเวลาล่วงเลยมานาน“เจ้าคิดว่าจวนอ๋องเข้าง่ายนักหรือไง แม่ส่งเทียบขอเข้าพบนังเจียงหว่านไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว แต่กลับถูกคนของจวนอ๋องตีกลับมาหมด แถมยังบอกอีกว่าท่านอ๋องสั่งไว้ว่าคนตระกูลเจียงห้ามเข้าจวนอ๋องเด็ดขาด” หวังซินอวี่เองก็จนใจที่จะช่วยลูกสาวสุดที่รัก นางอุตส่าห์หน้าด้านหน้าทนส่งคนไปมากกว่าสิบครั้งภายในเวลาไม่กี่วัน แต่คำตอบกลับยังคงเหมือนเดิม

เจียงหว่านยืนมองจิ้งอ๋องอยู่นานเกือบสองเค่อ ก่อนที่จิ้งอ๋องจะหยุดฝึกกระบี่และเรียกให้เต๋อเป่านำผ้าสะอาดมาให้พระองค์เช็ดเหงื่อ“ท่านอ๋อง พระชายามายืนมองท่านอยู่นานแล้วพะย่ะค่ะ” เต๋อเป่ากระซิบบอกจิ้งอ๋องที่ยังคงเช็ดหน้าเช็ดคออยู่“หืม? เหตุใดนางไม่เข้ามาดูใกล้ ๆ เล่า” จิ้งอ๋องหันไปมองตามสายตาของเต๋อเป่าก็พบว่าเจียงหว่านนั้นยืนอยู่ไกลลิบเลยทีเดียว“กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะ ท่านอ๋องอยากให้กระหม่อมไปตามพระชายามาสนทนาด้วยหรือไม่พะย่ะค่ะ” เต๋อเป่าเห็นว่าไหน ๆ ทั้งสองพระองค์ก็อยู่ใกล้กันเพียงนี้แล้ว หากจิ้งอ๋องของเขาได้สร้างความสนิทสนมกับพระชายาบ้างก็คงจะเป็นผลดีกับเรื่องข่าวลือพวกนั้น“อืม