LOGIN“เฮ้อ เหตุใดจึงได้ยุ่งยากนักนะ ท่านอ๋องลอ
จากนั้นไท่จื่ออธิบายรายละเอียดภารกิจทั้งหมดที่พระองค์ต้องการให้พวกเขาไปทำ โดยแยกองครักษ์ออกไปคนละหัวเมืองและให้พวกเขาเลือกคนติดตามสำหรับช่วยงานที่ไม่มีครอบครัวไปด้วยได้ทีมละสามคนด้วย“เรื่องคนในทีมของพวกเจ้าก็ค่อยไปเลือกกันเองทีหลัง ตอนนี้ไปพบไท่จื่อเฟยกับเราเพื่อรับเครื่องมือสื่อสารทางไกลกับพระนางเสียก่อน” ไท่จื่อเห็นว่าอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็จะถึงมื้อเที่ยงแล้ว พระองค์จึงกลัวว่าเจียงหว่านจะทำการบันทึกหมายเลขให้คนของพระองค์ไม่ทันเวลาองครักษ์ทั้งหมดรับคำเสียงดัง เต๋อเป่าเองก็ติดตามไท่จื่อไปด้วยเช่นเดียวกัน เขายังคิดอยู่ว่าอยากได้เครื่องมือที่ว่าด้วยสักเครื่องเพื่อจะได้สอบถามข่าวกับองครักษ์เหล่านี้ที่ต้องเดินทางไปเฝ้าสืบข่าวตามหัวเมืองช่วยไท่จื่ออีกแรงหนึ่ง เพียงแต่เต๋อเป่าไม่กล้าทูลขอกับไท่จื่อด้วยตัวเอง“หืม
“น้องหญิง ทำอย่างไรเสียงมันถึงจะเงียบเล่า” ไท่จื่อลุกลี้ลุกลนเพราะกลัวว่าของที่เจียงหว่านอุตส่าห์หามาให้จะพังเสียก่อนหากเสียงมันดังนานไป“คิก เสด็จพี่ต้องกดรับสายตรงนี้เพคะ” เจียงหว่านยกเครื่องของไท่จื่อขึ้นมาแล้วแสดงให้ดูว่าต้องรับสายอย่างไร จากนั้นก็ส่งมือถือให้ไท่จื่อจ่อไปที่หูเหมือนที่นางกำลังทำอยู่เช่นเดียวกัน“อ่า...นี่มันคืออะไรกันแน่น้องหญิง” ไท่จื่อถามโดยลืมไปเลยว่ากำลังรับสายจากเจียงหว่านอยู่ที่ข้างใบหูของพระองค์“นี่เรียกว่ามือถือเพคะ เอาไว้ใช้สื่อสารทางไกล สามารถใช้ได้ทั่วแคว้นเลยนะเพคะเสด็จพี่ พระองค์ได้ยินเสียงหม่อมฉันชัดเจนหรือไม่” เจียงหว่านถามกลับปลายสายพร้อมรอยยิ้มกว้าง นางคิดว่าไท่จื่อน่าจะได้ยินเสียงชัดเจน
[ ระบบ เจ้ามีอุปกรณ์สื่อสารทางไกลแนะนำเราบ้างหรือไม่ เราอยากได้สักสามสิบเครื่อง ] เจียงหว่านถามระบบภายในความคิดของนาง[ โฮสต์ต้องการแบบที่สามารถใช้งานในยุคนี้ได้ใช่ไหมขอรับ ] ระบบเห็นทางที่จะได้รับแต้มจำนวนมากอีกครั้งแล้ว มันเลยถามก่อน[ ใช่แล้ว เจ้ามีให้เราเลือกดูบ้างหรือไม่ เอาแบบอยู่ห่างไปหลายร้อยกิโลเมตรก็ยังสามารถติดต่อกันได้น่ะ ] เจียงหว่านระบุสเปคเพิ่มเติม[ มีอยู่หลายแบบเลยขอรับ เชิญโฮสต์เลือกดูตามสบายขอรับ ] ระบบฉายภาพและสเปคต่าง ๆ ของมือถือในยุคอนาคตที่มันมีอยู่ในคลังสินค้าทันที ซึ่งมือถือเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องใช้ไฟฟ้าเหมือนกับชา
ในวังหลวงตอนนี้ฮ่องเต้และฮองเฮาได้รับที่นอนซึ่งไท่จื่อพาคนนำมาส่งมอบให้ด้วยพระองค์เอง ทั้งสองพระองค์ลองนอนดูก็พบว่ามันนุ่มมากจนแทบจะเคลิ้มหลับไปในทันทีที่หัวถึงหมอนเลยทีเดียว“เสด็จพ่อ เสด็จแม่พอพระทัยหรือไม่พะย่ะค่ะ” ไท่จื่อตรัสถามหลังจากเห็นทั้งสองพระองค์ท่าทางจะหลับไปจริง ๆ“โอ้ พ่อชอบมาก น้องหญิงก็คงชอบเหมือนกันใช่หรือไม่” ฮ่องเต้หันไปตรัสถามฮองเฮาที่หลับตาไปพักหนึ่งแล้ว“อ่า…ชอบเพคะ แม่ฝากขอบใจเจียงหว่านด้วยนะลูกที่มอบของดี ๆ แบบนี้ให้แม่กับพ่อของเจ้า” ฮองเฮาตรัสพร้อมรอยยิ้มกว้าง พระนางเกือบหลับไปแล้วจริง ๆ ยังดีที่ได้ยินเสียงฮ่องเต้ตรัสถามเสียก่อน“ลูกจะบอกนางให้พะย่ะค่ะ ที่ตำหนักเสด็จแม่ลูกให้คนไปเปลี่ยนที่นอนให้แล้ว
[ ระบบ หากเราแลกมากกว่าหนึ่งพันอันจะมีส่วนลดแต้มแลกหรือไม่ ][ แน่นอนว่ามีขอรับ ไม่ทราบโฮสต์ต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งใด ] ระบบไม่คิดว่าโฮสต์ของมันจะแลกของมาเยอะแยะปานนี้[ เราขอแลกที่ชุดที่นอนยางพาราหนึ่งพันชุด เจ้าคิดส่วนลดให้ที ] เจียงหว่านคิดว่าอีกไม่นานฤดูหนาวก็จะมาถึงแล้ว การมีชุดที่นอนนี้จะช่วยให้ความอบอุ่นแก่ราษฎรในเมืองหลวงได้ไม่มากก็น้อย[ หนึ่งชุดปกติแลกห้าแต้ม ระบบลดให้เหลือสี่แต้มต่อชุดขอรับ รวมแต้มที่ต้องใช้แลกทั้งหมดสี่พันแต้ม โฮสต์ต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่ ]
ชาวเมืองเมื่อได้ยินเสียงของคนด้านหน้า พวกเขาต่างรีบเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบและเงียบเสียงลงทันที พวกเขากลัวว่าจะรบกวนการพักผ่อนของไท่จื่อเฟยที่กำลังตั้งครรภ์อยู่กว่าหนึ่งชั่วยามที่พ่อบ้านจะรับของจากชาวบ้านหมดเสียที เขาสั่งให้ปิดประตูทันทีที่ชาวเมืองคนสุดท้ายส่งมอบของให้กับไท่จื่อเฟย“พวกเจ้าแยกสิ่งของออกมาเป็นประเภท ๆ เสียให้เรียบร้อย ของที่อยู่ได้หลายวันก็นำไปไว้ที่เรือนว่างด้านหลังจวน ส่วนของสดที่เน่าเสียง่ายไท่จื่อให้พวกเจ้าแบ่งกันนำไปให้ครอบครัวกินได้ ข้าจะไปดูที่ครัวเสียหน่อยว่าเตรียมอาหารมื้อเย็นเอาไว้ให้ไท่จื่อเฟยหรือยัง” พ่อบ้านสั่งการเสร็จก็เดินจากไปบ่าวไพร่พอทราบว่าไท่จื่อแบ่งปันสิ่งของให้พวกเขาด้วยก็พากันยิ้มแย้มด้วยความดีใจ ของมากมายที่ชาวเมืองให้มาล้วนแล้วแต่เป็นของดีทั้งนั้น หากพวกเขาแบ่งไปให้ครอบครัวได้กินบ้างก็น
“น้อมส่งท่านอ๋องเพคะ/พะย่ะค่ะ” บ่าวไพร่ในเรือนรีบน้อมกายคารวะจิ้งอ๋องที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟออกไปจากเรือน แต่ละคนต่างปาดเหงื่อไม่ต่างกันนัก พวกเขาไม่คิดเลยว่าวันแรกที่จิ้งอ๋องกับพระชายาพบก
หลังกินข้าวกินยาเสร็จ เจียงหว่านก็ให้แม่นมลู่พยุงกลับไปนอนบนเตียงตามเดิม อาการปวดหัวของนางดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้กินข้าวและยาไปก่อนหน้านี้ นางไม่กล้าลูบคลำบาดแผลบนหัวของตนเองให้เจ็บเพิ่มขึ้นไปอีกจึงได้แต่ค่อย ๆ หามุมนอนเพื่อหลบหลีกบาดแผล
“ฮึ่ย! หากเราลงโทษเจ้าจนลุกไม่ขึ้นแล้วใครจะทำงานให้เรากัน ตัดเบี้ยหวัดเจ้าสามเดือนเป็นการลงโทษ เจ้าไปหานางกำนัลกับขันทีที่มีวรยุทธมาคอยดูแลพระชายาของเจ้าให้ดี เราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่อาจรีร
“จัดเรือนที่ไกลที่สุดให้นางเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง” จิ้งอ๋องเลือกที่จะไม่สนใจว่าที่พระชายาของพระองค์เลยแม้แต่น้อย การอยู่ห่างกันนับว่าเป็นเรื่องที่พระองค์คิดว่าดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นพระองค์คงพลั้งมือฆ่านางตายในสักวัน







