LOGINShare
คำขอ
publish date:
2026-06-18 07:00:08เจียงหว่านยืนมองจิ้งอ๋องอยู่นานเกือบสองเค่อ ก่อ
Latest chapter
ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง ออกนอกจวน
“เพคะท่านอ๋อง” เจียงหว่านตอบรับสั้น ๆ และรีบกินข้าวให้เสร็จจะได้กลับเรือนของตนเองเสียที นางไม่ค่อยอยากเสี่ยงอยู่กับจิ้งอ๋องนาน ๆ เพราะไม่รู้ว่าพระองค์จะเกิดอาการเกลียดสตรีขึ้นมาเมื่อไหร่แล้วหาเรื่องนางจิ้งอ๋องเห็นท่าทางที่ไม่ค่อยอยากสนทนาของเจียงหว่านก็อดหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ แต่พระองค์มีเรื่องต้องร้องขอนางอยู่จึงไม่อยากทะเลาะสองเค่อต่อมา ในที่สุดจิ้งอ๋องก็หยุดเสวย เจียงหว่านเห็นจังหวะที่จะได้กลับเรือนก็รีบทูลลาและลุกขึ้นเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว“นี่นางจะรีบไปไหนนักหนาเนี่ย” จิ้งอ๋องคิดจะชวนนางคุยเรื่องภาพอาวุธที่นางเคยทำต่อสักหน่อย แต่สาวเจ้ากลับจากไปเสียแล้ว“พระชายาอาจจะรีบไปสั่งงานคนของพระนางให้ไปร้านขายอาวุธก็ได้นะพะย่ะค่ะท่าน
ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง คำขอ
เจียงหว่านยืนมองจิ้งอ๋องอยู่นานเกือบสองเค่อ ก่อนที่จิ้งอ๋องจะหยุดฝึกกระบี่และเรียกให้เต๋อเป่านำผ้าสะอาดมาให้พระองค์เช็ดเหงื่อ“ท่านอ๋อง พระชายามายืนมองท่านอยู่นานแล้วพะย่ะค่ะ” เต๋อเป่ากระซิบบอกจิ้งอ๋องที่ยังคงเช็ดหน้าเช็ดคออยู่“หืม? เหตุใดนางไม่เข้ามาดูใกล้ ๆ เล่า” จิ้งอ๋องหันไปมองตามสายตาของเต๋อเป่าก็พบว่าเจียงหว่านนั้นยืนอยู่ไกลลิบเลยทีเดียว“กระหม่อมก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะ ท่านอ๋องอยากให้กระหม่อมไปตามพระชายามาสนทนาด้วยหรือไม่พะย่ะค่ะ” เต๋อเป่าเห็นว่าไหน ๆ ทั้งสองพระองค์ก็อยู่ใกล้กันเพียงนี้แล้ว หากจิ้งอ๋องของเขาได้สร้างความสนิทสนมกับพระชายาบ้างก็คงจะเป็นผลดีกับเรื่องข่าวลือพวกนั้น“อืม
ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง มาช้าแต่มานะ
หลังเจียงหว่านทานมื้อค่ำเสร็จ นางก็ให้คนนำน้ำมาให้อาบชำระกายเพื่อคลายความเมื่อยล้าที่เกิดขึ้นในวันนี้ ระหว่างที่นางกำลังแช่น้ำอย่างสบายใจอยู่นั่นเอง กลับมีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้นในหัวของนาง[ ตรวจพบโฮสต์ทำให้สามีพอใจได้หนึ่งระดับ รับแต้มความสำเร็จสิบแต้ม ][ หืม? เจ้าเป็นตัวอะไร แล้วแต้มนั่นใช้ทำสิ่งใดได้บ้าง ] เจียงหว่านถามกลับไปในห้วงความคิดของนางอย่างสงสัย[ ข้าเป็นระบบเพิ่มความพอใจให้คู่รักขอรับ ตอนนี้คู่ของท่านรู้สึกพึงพอใจในตัวท่าน ข้าจึงตรวจพบท่านได้ ส่วนแต้มความสำเร็จสามารถแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของในระบบได้ขอรับ เพียงแต่ตอนนี้ระดับขั้นความพอ
ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง สวยแต่โง่?
“นังนั่นมันจะทำอะไรให้เราขายหน้าอีกเนี่ย ใครไม่รู้บ้างว่ามันมีดีแค่สวยแต่กลับโง่ยิ่งกว่าลาเสียอีก” หวังซินอวี่หันไปคุยกับลูกสาวที่เอาแต่มองจิ้งอ๋อง“แม่จะไปสนใจมันทำไม มันอยากขายหน้าต่อหน้าท่านอ๋องก็ช่างมันสิ ว่าแต่เมื่อไหร่แม่จะพาข้าเข้าจวนอ๋องสักทีเล่าเจ้าคะ” เจียงม่านหรูเชื่อมั่นว่าหากนางมีโอกาสใกล้ชิดจิ้งอ๋อง นางจะต้องได้ตำแหน่งพระชายาแทนเจียงหว่านอย่างแน่นอน แต่แม่ของนางกลับไม่ช่วยคิดหาวิธีสักทีจนเวลาล่วงเลยมานาน“เจ้าคิดว่าจวนอ๋องเข้าง่ายนักหรือไง แม่ส่งเทียบขอเข้าพบนังเจียงหว่านไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว แต่กลับถูกคนของจวนอ๋องตีกลับมาหมด แถมยังบอกอีกว่าท่านอ๋องสั่งไว้ว่าคนตระกูลเจียงห้ามเข้าจวนอ๋องเด็ดขาด” หวังซินอวี่เองก็จนใจที่จะช่วยลูกสาวสุดที่รัก นางอุตส่าห์หน้าด้านหน้าทนส่งคนไปมากกว่าสิบครั้งภายในเวลาไม่กี่วัน แต่คำตอบกลับยังคงเหมือนเดิม
ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง การแสดง
“เฮ้อ เหตุใดจึงได้ยุ่งยากนักนะ ท่านอ๋องลองชิมนี่ดูก็แล้วกันเพคะ” เจียงหว่านคีบอาหารจานหนึ่งวางลงไปในชามของจิ้งอ๋อง“เราไม่ชอบอันนี้ เจ้าคีบอันนั้นให้เราสิ” จิ้งอ๋องชี้ตะเกียบไปที่อาหารอีกจานเจียงหว่านหันไปทำตาเขียวใส่คนเรื่องมาก แต่สุดท้ายนางก็จำต้องคีบอาหารจานนั้นวางลงในชามให้จิ้งอ๋องอย่างไม่เต็มใจจิ้งอ๋องที่ได้กลั่นแกล้งพระชายาแอบยิ้มร้ายขึ้นมาทันที พระองค์คิดว่าการมาแสดงความใกล้ชิดกับพระชายาในงานเลี้ยงก็ไม่เลว เพราะตอนร่วมมื้ออาหารด้วยกันเมื่อวานนี้ เจียงหว่านไม่แม้แต่จะเหลียวแลพระองค์เลยขันทีฉุ่ยเห็นเช่นนี้ก็อดถอนหายใจอย่างโล่งอกไม่ได้ ท่ามกลางสายตาแขกเหรื่อในงานเลี้ยง หากเจ้านายทั้งสองพระองค์ของเขาทะเลาะกันขึ้นมาคงได้เป็นขี้ปากชาวบ้านอีกแน่
ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง ต่อปากต่อคำ
“หม่อมฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากเหมือนเสด็จพี่นี่พะย่ะค่ะ มาสายนิดหน่อยก็ไม่เห็นว่าจะเป็นอะไร จริงไหมเสนาบดีหวย” จิ้งอ๋องหันไปถามเจ้าภาพในวันนี้“อะ..เอ่อ..จะ..จริง..จริงพะย่ะค่ะ” หวยจิ่งได้แต่ปาดเหงื่อที่เสือกับสิงห์มาปะทะกันที่งานเลี้ยงของเขาอย่างไม่ได้คาดหมาย ความจริงเขาคิดว่าจิ้งอ๋องจะไม่เสด็จมาร่วมงานเหมือนกับที่พระองค์ไม่ชอบร่วมงานในครั้งก่อนเสียอีก“เฮอะ แค่เสด็จพ่อให้ช่วยงานนิดหน่อยทำเป็นคุยโม้โอ้อวด ว่าแต่เจ้าเตรียมของขวัญอะไรมามอบให้เสนาบดีหวยเล่า” องค์ชายใหญ่ที่ให้พระชายาเตรียมของขวัญล้ำค่านั้นได้มอบของขวัญให้เสนาบดีหวยไปแล้วก่อนหน้านี้ น่าเสียดายที่จิ้งอ๋องมาไม่ทันเห็นว่าองค์ชายใหญ่มอบสิ่งใด
