All Chapters of ข้ามเวลามาเป็นเมียจิ้งอ๋อง: Chapter 21 - Chapter 30

เจียงหว่านได้ยินเสียงต่อสู้กันด้านนอกก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจทันที นางไม่คิดว่าจะมีคนกล้าถึงขนาดลงไม้ลงมือกันกลางถนน“คนของเราพอจะสู้ไหวไหม” เจียงหว่านตะโกนถามคนขับรถม้าด้านนอก“ดูเหมือนจะไม่ไหวพะย่ะค่ะ พวกเขามีคนมากกว่า” คนขับรถม้าตอบไปตามที่เห็น เพราะตอนนี้องครักษ์ทั้งสองต่างมีบาดแผลปรากฏขึ้นบ้างแล้ว“ขันทีหวง เจ้าคิดว่าจะรับมือไหวไหม” เจียงหว่านหันไปตะโกนถามขันทีหวงที่คอยเฝ้าดูแลอยู่ด้านหลังรถม้าของนางตามหน้าที่“กระหม่อมน่าจะพอรับมือได้สักคนหนึ่งพะย่ะค่ะ” ขันทีหวงแอบมองการต่อสู้อยู่ได้สักพักแล้วรีบเอ่ยตอบ“เช่นนั้นเจ้าตามเราลงไปช่วยคน ส่วนพวกเจ้ารออย

“ฮองเฮาคิดว่าเราไม่รู้เรื่องที่หลานสาวของเจ้าเคยทำหรือ หากอยากให้เราส่งคนไปสืบมาก็ใช้เวลาไม่นานหรอกนะ ไม่แน่ว่าเราอาจจะลงโทษหลานสาวเจ้ามากกว่าแค่ปลดตำแหน่งนางก็เป็นได้นะ เจ้าลองตรองให้ดี ๆ” ฮ่องเต้ตรัสด้วยพระพักตร์จริงจัง พระองค์ไม่อยากให้ฮองเฮากดดันพระองค์ซึ่งเป็นถึงโอรสสวรรค์ได้ง่าย ๆ หลายครั้งที่พระองค์ทำปิดตาข้างหนึ่งมาตลอด แต่ในเมื่อฮองเฮากับหลานสาวไม่คิดจะปรับปรุงตัว พระองค์ก็ไม่จำเป็นต้องเมตตา“แต่ถ้าฝ่าบาทปลดตำแหน่งนางแล้วหลังจากนี้ใครจะกล้ามาสู่ขอหลานสาวหม่อมฉันเล่าเพคะ อีกอย่างนางก็ได้รับโทษแล้วด้วย” ฮองเฮายังคงไม่ยินยอม“ฮึ! นางเป็นถึงหลานสาวคนโปรดของเจ้า ครอบครัวขุนนางมากมายต่างอยากได้นางเข้าร่วมตระกูล หรือเจ้าอยากให้เราพระราชทานสมรสให้กับนางก็ยังได้ เจ้าไม่ต้องพูดมากแล้ว เราจะออกราชโองการปลดนางและสั่งห้ามเข้ามาใน

“ท่านอ๋องอย่ากริ้วไปเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่าพระชายาน่าจะรู้ดีว่าต้องถนอมพระวรกายอย่างไร” เต๋อเป่าอดเอ่ยปากช่วยพระชายาไม่ได้ เขาสอบถามองครักษ์ที่ต่อสู้เมื่อวานมาแล้วเรื่องการต่อสู้ของพระชายา ทำให้เขาเพิ่งรู้ว่าพระชายาของจวนจิ้งอ๋องนั้นไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด“ฮึ! อย่าให้เรารู้ว่านางบาดเจ็บอีกก็แล้วกัน ไม่อย่างนั้นเสด็จแม่คงจะเรียกเราไปตำหนิอีกเป็นแน่ ว่าแต่เจ้าจัดเตรียมสิ่งของเสร็จหรือยัง พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางไปยังค่ายทหารแล้วนะ” จิ้งอ๋องมัวแต่ยุ่งกับเรื่องของเจียงหว่านเมื่อวานนี้จนพระองค์ต้องมานั่งทรงงานต่อในวันนี้แทน“เรียบร้อยหมดแล้วพะย่ะค่ะ” เต๋อเป่ารีบกล่าวรายงาน ยังดีที่จิ้งอ๋องไม่ตรัสเรื่องพระชายาต่อ ไม่เช่นนั้นเขาเองก็คงหาข้อแก้ตัวให้พระนางไม่ได้แล้ว

“พระชายาลองมาทำดูสิเพคะ ไม่ยากเลย” แม่นมลู่เอ่ยชวนเจียงหว่านที่นั่งทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ใกล้ ๆ นางอดเอ็นดูท่าทางของคุณหนูขึ้นมาไม่ได้“อืม…” เจียงหว่านเอ่ยตอบอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะค่อย ๆ ทำตามวิธีที่นางนั่งดูพวกเขาทำเมื่อครู่นี้อย่างช้า ๆ เพราะกลัวว่าแผ่นแป้งจะแตกเสียก่อน“พระชายาห่อได้สวยกว่าบ่าวอีกนะเจ้าคะ” บ่าวรับใช้ในห้องครัวเอ่ยชมจากใจจริง นางเห็นพระชายาค่อย ๆ ห่ออย่างปราณีตเลยอดเอ่ยปากชมไม่ได้“เจ้าก็พูดเกินไป เราก็ห่อเหมือนอย่างที่พวกเจ้าทำเท่านั้น” เจียงหว่านไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถห่อเกี๊ยวออกมาได้โดยที่ไส้ไม่ทะลักออกมาจริง ๆ“พระชายาห่อให้ท่านอ๋องเยอะหน่อยนะเพคะ ท่านอ๋องน่าจะเสวยเยอะแน่เลยถ้ารู้ว่าเกี๊ยวน

“เหตุใดพระชายาจึงต้องมีของพวกนี้เอาไว้ด้วยเพคะ” ไฉ่ฉู่ถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะนางเชื่อว่าไม่มีใครกล้าทำร้ายพระชายาของนางอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นท่านอ๋องที่ขึ้นชื่อว่าดุร้ายที่สุดในราชสำนักคงไม่ปล่อยคนพวกนั้นไว้“คราวก่อนเจ้าไม่เห็นหรือว่ามีคนคิดปองร้ายเราน่ะ ของพวกนี้เราเก็บเอาไว้เพื่อป้องกันตัว เจ้าอยากได้บ้างไหมล่ะไฉ่ฉู่” เจียงหว่านถามกลับด้วยความเป็นห่วง พวกขันทีของนางนั้นเป็นวรยุทธอยู่แล้ว นางห่วงก็แต่นางกำนัลอย่างไฉ่ฉู่กับเสิ่นเวยสองคนที่มักจะติดตามนางออกข้างนอกนี่แหละ“ขอบพระทัยพระชายาที่เป็นห่วงเพคะ แต่หม่อมฉันกับเสิ่นเวยและนางกำนัลอีกสองคนเรียนวรยุทธเอาไว้ป้องกันตัวอยู่บ้างแล้วเพคะ” ไฉ่ฉู่บอกไปตามความจริง นางเป็นคนที่จิ้งอ๋องให้พ่อบ้านคัดเลือกมาอย่างดี“อ้อ เหตุใดเราไม่เคยเห็นพวกเจ้าฝึกฝนเลยเล่า&rd