LOGIN“เจ้าคิดว่าควรใส่ลูกดอกเท่าใดก็วาดออกมาลอ
“น้องหญิง เจ้ากลับจวนไปพักผ่อนก่อนดีไหม พี่จะเข้าวังไปพบเสด็จพ่อสักหน่อยน่ะ” จิ้งอ๋องขี่ม้ามาหาเจียงหว่างข้างประตูและรอนางเปิดกระจก“เสด็จพี่จะใช้รถคันนี้หรือเปล่าเพคะ หม่อมฉันจะได้ทิ้งเอาไว้ให้” เจียงหว่านคิดว่าจิ้งอ๋องน่าจะพอขับเป็นแล้วหลังจากนางสอนก่อนหน้านี้“ยังไม่ต้องดีกว่าน้องหญิง พี่กลัวชาวเมืองจะตกใจน่ะ” จิ้งอ๋องความจริงยังไม่เข้าใจเรื่องการขับขี่รถประหลาดของเจียงหว่านสักเท่าไหร่ พระองค์จึงไม่อยากทำให้รถของนางเกิดอุบัติเหตุไปเสียก่อน“อ่า...เช่นนั้นหม่อมฉันกลับไปนอนก่อนนะเพคะ” เจียงหว่านหาวหวอดใหญ่ว่านางง่วงมากจริง ๆ แต่ก่อนจะนอนนางคงต้องให้พ่อครัวทำอาหารมื้อใหญ่ให้นางได้กินจนอิ่มท้องเสียก่อน
หนึ่งชั่วยามต่อมา เต๋อเป่าเข้าไปปลุกจิ้งอ๋องและรายงานสถานการณ์ให้ทราบว่ากองทัพได้จัดทัพตามที่จิ้งอ๋องสั่งการเรียบร้อยแล้ว“อืม...เสด็จพี่จะไปแล้วหรือเพคะ ให้หม่อมฉันพาไปนะเพคะ” เจียงหว่านที่ตื่นขึ้นหลังจากได้ยินเสียงพูดคุยกันเอ่ยขึ้น“เจ้านอนพอแล้วหรือน้องหญิง พี่ว่าปล่อยให้พวกพี่จัดการเองดีกว่า” จิ้งอ๋องไม่อยากให้เจียงหว่านออกไปเสี่ยงอันตรายกับพระองค์ อย่างไรเสียจิ้งอ๋องก็มีกองทัพปืนไฟห้าร้อยนายและปืนใหญ่ที่สร้างเสร็จสองกระบอกสำหรับทำศึก“แต่หม่อมฉันเป็นห่วงพระองค์นี่เพคะ เต๋อเป่า เอาน้ำมาให้เราล้างหน้าหน่อย เราจะพาเจ้ากับท่านอ๋องไปยังสนามรบเอง” เจียงหว่านยังไม่ได้บอกทุกคนเลยว่ารถคันนี้เป็นรถเกราะกันกระสุนด้วย
“ถึงแล้วเพคะเสด็จพี่ เดี๋ยวเจียงหว่านกำลังจะไปส่งจิ่นเอ๋อที่ค่ายทหาร พวกเราน่าจะมาทันก่อนที่กองทัพตระกูลฝูจะมาถึงเพคะ” พระสนมหรงตรัสเพื่อให้ฮ่องเต้สบายพระทัย เพราะพวกนางไม่เห็นท่าทีว่าจะมีเสียงการเดินทัพในตอนที่มาถึงใกล้ประตูเมืองก่อนหน้านี้“เช่นนั้นพี่จะอยู่ที่ค่ายทหารกับจิ่นเอ๋อเลยดีกว่า เข้าไปในวังตอนนี้พี่กลัวว่าจะออกมาควบคุมสถานการณ์ไม่ทัน” ฮ่องเต้ตรัสหลังจากเริ่มตื่นเต็มตา“ไม่ได้นะพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ พระองค์อย่าลืมว่าทหารรักษาเมืองและองครักษ์เสื้อแพรฟังแต่คำสั่งเสด็จพ่อ ให้เจียงหว่านไปส่งในวังก่อนเถิดพะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องทางค่ายทหารลูกจะสั่งให้พวกเขาออกไปตั้งขบวนรอรับศึกเอง” จิ้งอ๋องตรัสถึงเหตุผลหลักที่ฮ่องเต้ต้องกลับเข้าวังไปให้เร็วที่สุด“อืม...
พระสนมหรงรีบแกะเข็มขัดนิรภัยออกแล้วเปิดประตูลงไปเป็นคนแรกก่อนที่คนอื่น ๆ ในรถจะตามนางลงไปเช่นกัน เจียงหว่านเองก็เปิดประตูรถด้านคนขับเอาไว้พร้อมทั้งรีบลงไปเช่นเดียวกัน ด้วยแสงไฟที่ส่องสว่าง ทำให้จิ้งอ๋องและฮ่องเต้เห็นพระสนมหรงกับเจียงหว่านได้ไม่ยาก ทั้งสองพระองค์รีบลงจากหลังม้าแล้วเดินเร็ว ๆ มาหาพวกนางด้วยความเป็นห่วง“พวกเจ้ามาได้อย่างไรกัน เหตุใดจึงได้ฝืนเดินทางมาแบบนี้เล่า” ฮ่องเต้อดตรัสด้วยความเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้ พระองค์รู้ดีว่าร่างกายพระสนมหรงไม่ดีเหมือนกับคนปกติทั่วไป พระองค์จึงมีสีพระพักตร์ที่กังวลมาก“หม่อมฉันมากับลูกสะใภ้เพคะ เสด็จพี่อย่าได้เป็นห่วง ของวิเศษนี้ดีนัก นั่งสบายมากกว่ารถม้าเสียอีกนะเพคะ หม่อมฉันยังได้นอนพักอย่างสบายด้วย หากเสด็จพี่ไม่เชื่อก็ไปดูด้วยกันสิเพคะ” พระสนมหรงจั
“ลูกสะใภ้ เจ้าขี่เร็วไปหรือไม่ แม่กลัวจะเกิดอุบัติเหตุนะ เจ้าก็รู้ว่าถนนไม่ได้ดีนัก ขี่ช้าหน่อยดีไหมลูก” พระสนมหรงตรัสขึ้นเมื่อตั้งสติได้หลังจากต้องใจหายใจคว่ำกับการขับขี่รถประหลาดของลูกสะใภ้มาพักใหญ่“เสด็จแม่อย่าได้กังวลเพคะ ระบบช่วงล่างของรถคันนี้ดีมาก ไม่ว่าหลุมใหญ่แค่ไหนก็ไม่กระเทือนเลยนะเพคะ อีกอย่างรถคันนี้ก็เหมาะสำหรับทางแบบนี้ที่สุดเลย เสด็จแม่แค่นั่งสบาย ๆ ก็พอเพคะ อ้อ เดี๋ยวลูกจะเปิดเพลงให้คลายความกังวลดีไหมเพคะ” เจียงหว่านพูดจบก็ยื่นมือหนึ่งไปกดปุ่มเปิดเพลงที่นางเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระบบเตรียมเพลงอะไรไว้บ้างในรถ ไม่นานเสียงเพลงสมัยใหม่ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะร็อก ทำเอาคนในรถถึงกับเบิกตาโตอย่างตกตะลึง พวกเขาไม่เคยได้ยินเพลงที่ยิ่งทำเอาหัวใจเต้นตึกตักไปตามเสียงดนตรีแบบนี้มาก่อน พระสนมหรงพอได้ยินเสียงเพลงก็แทบอยากเอาเท้าก่ายหน้าผาก ลูกสะใภ้นางเปิดเพลงอันใดก
[ แลกเปลี่ยนสำเร็จ แต้มสะสมคงเหลือห้าพันสองร้อยเจ็ดสิบเก้าแต้มขอรับ ขอบคุณสำหรับการแลกเปลี่ยน ] ระบบกล่าวตอบรับกลับไปตามหน้าที่ มันไม่คิดว่าโฮสต์จะเลือกรถคันนี้ที่ดูไร้ประโยชน์มากกว่าอีกคัน แต่อย่างไรระบบก็ได้รับผลกำไรจากการแลกเปลี่ยนครั้งนี้จึงไม่ได้เอ่ยบอกเจียงหว่าน[ เจ้าเอารถจอดไว้ให้เราหน้าเรือนว่างหรือยัง ] เจียงหว่านถามต่อ[ ระบบจอดเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้วขอรับ ][ ขอบใจเจ้ามากนะระบบ ] เจียงหว่านในที่สุดก็สามารถหลับลงได้อีกครา
“ฮึ่ย! หากเราลงโทษเจ้าจนลุกไม่ขึ้นแล้วใครจะทำงานให้เรากัน ตัดเบี้ยหวัดเจ้าสามเดือนเป็นการลงโทษ เจ้าไปหานางกำนัลกับขันทีที่มีวรยุทธมาคอยดูแลพระชายาของเจ้าให้ดี เราจะเข้าวัง” จิ้งอ๋องไม่อาจรีร
“จัดเรือนที่ไกลที่สุดให้นางเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง” จิ้งอ๋องเลือกที่จะไม่สนใจว่าที่พระชายาของพระองค์เลยแม้แต่น้อย การอยู่ห่างกันนับว่าเป็นเรื่องที่พระองค์คิดว่าดีที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นพระองค์คงพลั้งมือฆ่านางตายในสักวัน
“กระหม่อมรับบัญชาพะย่ะค่ะ” เจียงซุนเจ๋อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขารอให้พระสนมกับคนอื่น ๆ เดินจากไปก่อนจึงลุกขึ้นลากตัวเจียงหว่านออกจากวังไปอย่างรวดเร็ว เจียงม่านหรูที่แอบดูอยู่ห่าง ๆ เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามหลังออกไปเช่นเดียวกัน นาง
ณ จวนจิ้งอ๋อง บรรยากาศยามนี้มีแต่เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วตามมารยาท เหล่าขุนนางและลูกน้องมากมายถึงจะรู้ว่าจิ้งอ๋องไม่เต็มใจแต่งกับบุตรีขุนนางเจียงก็ตามที แต่ด้วยเพราะอุบัติเหตุในวังหลวงเมื่อเดือนก่อนทำให้พระองค์จำใจรับราชโองการพระราชทานสมรสนี้มาหนึ่งเดือนก่อนงานเลี้ยงในวังหลวงวันนี้มีขุนนางมากม







