All Chapters of Falling for My Ex-husband Again: Chapter 11 - Chapter 20

NEAH’S POVBlangko kong tiningnan ang mother-in-law ko. Ngayon lang siya nakipagkita sa akin matapos ang libing ng mga magulang ko. Nakausap ko siya sa cellphone at alam niya ang nangyari pero kahit isang gabi lang sa burol ng mga magulang ko, hindi siya pumunta. Umasa akong darating din siya sa araw ng libing pero ni anino niya hindi ko nakita.Ngayon naman ay nandito siya hindi para makiramay sa akin kundi para i-secure ang magandang kinabukasan ng anak niya.“I’m sorry about what happened to your parents, Neah. Hindi ko alam kung anong kamalasan ang nangyayari sa buhay mo pero hindi ko hahayaan na isama mo sa paglubog at pagbagsak ang anak ko. Namatay ang anak mo, isang buwan lang ang pagitan at namatay naman ang mga magulang mo. Ayaw ko ng hintayin pa na si Dave naman ang mawawala sayo. Nandito ako para makiusap sayo ng maayos, Neah. Hiwalayan mo na si Dave. Malapit niya nang makamit ang pangarap niya. Pag-uwi niya ng bansa ay mapopromote na siya bilang CEO. Hindi ka na rin nababa

DAVE’S POV“Mr. Montenegro, over here please!” Sunod-sunod na naman ang camera flashes habang naglalakad ako papasok ng grand ballroom ng Valencia Hotel. Isa ito sa pinakamalaking charity galas ngayong taon kaya halos lahat ng kilalang tao sa business industry ay narito.Investors. Celebrities. Politicians. Designers.At gaya ng dati, wala akong ibang pakialam kundi tapusin ang gabing ito.“Congratulations again on the expansion project, Mr. Montenegro,” bati ng isa sa foreign investors habang kinakamayan ako. Bahagya akong ngumiti.“Thank you.” Sanay na ako sa ganitong klaseng events. Fake smiles. Polite conversations. People pretending they care about each other while thinking about money and influence.Three years ago, ito lang ang mundong gusto ko. Pero ngayon, pakiramdam ko kahit gaano pa kalaki ang success ko, may kulang pa rin.“Sir,” mahinang tawag ni Monica habang lumalapit sa akin. “The chairman wants you at the VIP table.” Tumango lang ako bago kinuha ang champagne glass mu

NEAH’S POVDahan-dahan akong tumayo habang na kay Dave pa rin ang paningin ko. Hindi ko akalain na makalipas ng tatlong taon ay makikita ko ulit siya. Umattend pala siya ng gala.“Neah,” mahina niyang sambit sa pangalan ko. Hindi ko alam kung bakit tunog nasasaktan at pangungulila ang pagsambit niya sa pangalan ko.“Give me my things.” Malamig kong saad dahil hawak-hawak pa niya ang mga pinulot niyang gamit ko nang magkalat ang mga ito sa sahig. Dahan-dahan niyang iniabot yun sa akin at ng magdampi ang mga balat namin ay naramdaman ko ang mahinang kuryente na dumalay sa katawan ko.Napalunok ako. Gusto kong maging professional sa harap niya pero unti-unting bumabalik sa ala-ala ko ang mga nangyari sa nakaraan. Ramdam ko ang pagkirot ng puso ko. I never imagine na makikita ko ulit siya. Ganun pa rin siya sa dati, gwapo, mga matang nangungusap, ang malambing niyang boses.“You’re here.” Aniya na para bang iniisip niyang imposible sa katulad ko ang tumira rito sa New York lalo na at wala

DAVE’S POVTahimik lang ang buong opisina maliban sa tunog ng keyboard at mahihinang pahina ng documents na binabaliktad ko. Nakatutok ang tingin ko sa laptop habang sunod-sunod kong nire-review ang financial reports ng project. Simula nang ilipat ako rito sa New York para hawakan ang international expansion ng Sy Group International, halos wala na akong ginawa kundi magtrabaho. Walang katapusang meetings, investors, partnership at corporate dinners. Paulit-ulit pero kailangan kong gawin dahil malaki ang tiwala sa akin ng chairman.Nang biglang bumukas ang pintuan ng office ko ay napaangat ako ng tingin. Si Cassandra ang pumasok at muli kong ibinalik sa laptop ko ang paningin ko.Naupo siya sa sofa at para bang excited na magkwento sa akin.“Guess what?” bakas ang tuwa sa tinig niya. Hindi ko alam kung ano yung gusto niya na nakuha niya na naman. Kilala ko na siya dahil sa tagal na naming magkatrabaho. Masaya ito sa tuwing nakukuha niya ang mga gusto niya. Madali niyang makuha ang lah

DAVE’S POVTulala pa rin akong nakatingin sa kawalan. Hindi ko makalimutan ang pagkikita namin ni Neah kanina. Napakaganda niya pa rin, hindi na bakas ang lungkot sa mga mata niya. Hanggang ngayon ay kinakain ako ng konsensya. Bakit hindi niya sinabi sa akin na namatay sa aksidente ang mga magulang niya? Bakit hindi niya rin tinawagan si mom noon? Bakit wala siyang pinagsabihan sa amin? Bakit niya sinarili ang lahat ng problema niya?Iniisip niya bang gaya ng ginawa ko sa anak namin, hindi na naman ako makakarating? Dahil sa ginawa niyang paglilihim, lalong hindi ako nakarating. Hindi ko man lang siya nasamahan noong panahon na nagluluksa siya sa pagkamatay ng mga magulang niya.Alam kong sobrang sakit sa kaniya ng lahat ng nangyari sa kaniya lalo na at isang buwan lang ang pagitan ng mamatay ang anak namin at sumunod naman ang mga magulang niya.Isang malalim na buntong hininga ang pinakawalan ko saka ako sumandal sa upuan ko.Alam niya kaya na dito na ako nakadestino? Pero base sa e