Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Bab 101 - Bab 110

เกล็ดหิมะยังคงโปรยปรายลงมาอย่างอ้อยอิ่ง ย้อมลานศิลาหยกขาวที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตให้กลับมาขาวโพลนอีกครั้ง ครั้นความเย็นเยียบของเหมันต์ฤดูหาได้ระคายผิวบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามไม่ เมื่อเปลวเพลิงแห่งการแก่งแย่งชิงดีกำลังลุกโชนแผดเผาอยู่กลางอก หลังจากร่วมมือกันกวาดล้างกบฏจนสิ้นซาก บัดนี้ปลายหอกคมดาบที่เคยหันเข้าหาศัตรูกลับถูกตวัดกลับมาทิ่มแทงกันเองเพื่อทวงถามรางวัลจากสตรีเพียงหนึ่งเดียว“ท่านอ๋องช่างไร้ยางอายเสียจริง”ลิ่นอวิ๋นเจิงเป็นผู้ทำลายความเงียบขึ้นก่อน กุนซือไร้ใจก้าวออกมายืนประจันหน้ากับเทพสงคราม ร่างโปร่งในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์คลี่พัดจีบออกโบกสะบัดเบาๆ แววตาดอกท้อที่เคยเยือกเย็นยามสังหารศัตรู บัดนี้ทอประกายหยันเยาะ“การพักค้างอ้างแรมในเรือนของสตรีที่ยังมิได้ออกเรือนผิดจารีตประเพณีอย่างร้ายแรง หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปชื่อเสียงของท่านหญิงเสบียงหลวงมิป่นปี้หรอกหรือ? ในฐานะราชครู ข้าย่อมไม่อาจทนดูท่านทำลายเกียรติของนางได้”“จารีตประเพณีหรือ?”หรงจิ่งเยวียนแค่นเสียงเหี้ยม ร่างกำยำขยับเข้าใกล้คู่สนทนาอย่างไม่ลดละ อาภรณ์สีดำสนิทที่ยังกรุ่นกลิ่นคาวเลือดแผ่รังสีคุกคาม“กฎเกณฑ์คร่ำครึเหล่านั้

ควันสีขาวขุ่นจากเตาผิงกลางศาลาอุ่นยังคงลอยอ้อยอิ่ง ทว่าความอบอุ่นนั้นกลับมิอาจละลายความขมปร่าที่ติดตรึงอยู่บนปลายลิ้นของสามยอดบุรุษได้ ร่างอรชรของเจ้าบ้านเดินลับสายตาไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุ้ยฮวาที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้ในมวลอากาศหรงจิ่งเยวียนทรุดตัวลงนั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้มะเกลืออย่างหมดสภาพ เทพสงครามผู้ดุดันยกมือหนาขึ้นนวดขมับ แววตาสีมืดมิดอันเคยลุกโชนด้วยไฟปรารถนานั้นสงบนิ่ง“สตรีผู้นี้นางกล้าวางยาดับความกำหนัดของข้า ซ้ำยังทำหน้าตาใสซื่อราวกับกระต่ายน้อย ช่างร้ายกาจนัก!”“ท่านอ๋องควรจะชินได้แล้วกระมัง”สุรเสียงนุ่มละมุนเจือความขบขันดังมาจากบุรุษฝั่งตรงข้าม ลิ่นอวิ๋นเจิงคลี่พัดจีบออกโบกสะบัดไล่รสฝาดเฝื่อนในลำคอ ร่างโปร่งในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์แย้มยิ้มละมุนละไม ทว่านัยน์ตาดอกท้อกลับแฝงความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด“การได้ประลองปัญญากับนางนับเป็นความสำราญอย่างหนึ่ง แม้คืนนี้พวกเราจะต้องนอนหนาวอยู่ในเรือนรับรองแขก ทว่าก็ดีกว่าตกเป็นเหยื่อให้ศัตรูในเงามืดหัวเราะเยาะเอาได้”“ฮ่าๆๆ วิญญูชนชุดขาวอย่างท่านก็รู้จักปลอบใจตนเองเก่งเหมือนกันนี่”อินซือหานระเบิดเสียงหัวเราะกังวาน เจ้า

เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์ร่วงหล่นจากฟากฟ้ากว้าง โปรยปรายปกคลุมผืนแผ่นดินต้าฉู่จนขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ลมเหนือพัดกรรโชกแรงหอบเอาความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูกดำมาเยือน ทว่าท่ามกลางสภาพอากาศที่เลวร้ายจนแทบกลืนกินทุกสรรพสิ่ง ขบวนสัมภาระที่ยาวเหยียดประดุจมังกรยักษ์กำลังเคลื่อนตัวฝ่าพายุหิมะมุ่งหน้าสู่ทิศอุดรอย่างไม่ลดละนี่มิใช่ขบวนรถม้าธรรมดา ทว่ามันคือขบวนล้อเลื่อนเทียมสุนัขและอาชาป่าที่ได้รับการออกแบบมาเป็นพิเศษ แผ่นไม้กระดานเคลือบน้ำมันลื่นไถลไปบนพื้นน้ำแข็งอย่างรวดเร็วบรรทุกกระสอบเสบียงนับแสนตันที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบกันน้ำอย่างแน่นหนาบนล้อเลื่อนคันหน้าสุดที่ถูกสร้างให้เป็นห้องโดยสารขนาดย่อมคลุมด้วยหนังหมีหนานุ่ม ร่างอรชรในเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเพลิงกำลังเอนกายพิงหมอนอิงอย่างเกียจคร้าน ฉู่เยว่หลีทอดสายตามองผ่านช่องหน้าต่างใสที่ทำจากแก้วเจียระไน นัยน์ตากลมโตสุกสกาวกวาดมองผลงานการร่วมมือของสามขั้วอำนาจด้วยความพึงพอใจ“เร่งความเร็วขึ้นอีก! ให้สุนัขลากเลื่อนสลับผลัดกับม้าป่า อย่าให้สัตว์พาหนะเหนื่อยล้าจนเกินไป!”สุรเสียงกัมปนาทของหรงจิ่งเยวียนดังก้องแหวกม่านพายุ เทพสงครามผู้ดุดันประทับอยู่บนหลั

เสียงหัวเราะประสานกันของสามยอดบุรุษดังกึกก้องฝ่าทะลวงเสียงกรรโชกของลมเหนือและพายุหิมะที่พัดโหมกระหน่ำกลางลานฝึกยุทธ์ค่ายอุดร ทหารหาญนับหมื่นนายต่างเบิกตาค้างแทบถลนออกจากเบ้า ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดเล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่สั่นเทา ภาพเบื้องหน้าคือเหตุการณ์ที่ประวัติศาสตร์แคว้นต้าฉู่จะต้องจารึกไว้ด้วยหมึกสีชาด มัจจุราชทั้งสามผู้กุมชะตาแผ่นดินยอมคุกเข่าศิโรราบให้กับเงื่อนไขอันเอาแต่ใจของสตรีเพียงนางเดียวฉู่เยว่หลีทอดสายตามองปฏิกิริยาของบุรุษเหล่านั้นด้วยดวงหน้าที่เรียบเฉย หากแต่นัยน์ตากลมโตสุกสกาวกลับทอประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ร่างอรชรในอาภรณ์สีแดงชาดตัดกับหิมะขาวโพลนยืนตระหง่านอยู่กลางลานดิน ปลายนิ้วเรียวเก็บพัดแพรสีงาช้างเข้าไว้ในแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า“ตกลงตามนี้”สุรเสียงหวานใสทว่าเด็ดขาดของหญิงสาวเอื้อนเอ่ยทำลายความเงียบ “ในเมื่อพวกท่านยินยอมรับเงื่อนไขการเป็นองครักษ์พิทักษ์เสบียงให้แก่ข้าแล้ว เช่นนั้นก็จงเก็บอาวุธและโทสะของพวกท่านเสียเถิด อากาศหนาวเย็นปานนี้หากมัวแต่นั่งคุกเข่าให้หิมะเกาะกระหม่อม ประเดี๋ยวทหารชายแดนจะหาว่าข้ารังแกคนเจ็บเอาได้”หรงจิ่งเยวียนแค่นเสียงในลำคอ ชายร่างกำยำ

เมื่อเงาร่างของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามทะยานลับหายไปท่ามกลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ความเงียบสงัดก็กลับมาเยือนกระโจมบัญชาการอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงแม่ทัพเฒ่ารักษาชายแดนที่ยังคงคุกเข่าสั่นเทาอยู่บนพื้นพรมขนสัตว์ ชายชราเงยหน้าขึ้นมองสตรีโฉมสะคราญที่ประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ด้วยแววตาอันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนเลื่อมใส“ท่านหญิง กองทัพซยงหนูที่บุกมาครานี้มีนับหมื่นเชียวนะขอรับ ซ้ำยังเป็นทหารม้าที่คุ้นชินกับความหนาวเหน็บ เพียงแค่ท่านอ๋อง ท่านราชครู และนายท่านอิน พวกเขาจะต้านทานไหวจริงหรือขอรับ?”ฉู่เยว่หลีคลี่ยิ้มบางเบา ปลายนิ้วเรียวประคองจอกชาร้อนขึ้นจิบอย่างเนิบนาบ ร่างอรชรในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆามงคลหาได้มีท่าทีสะทกสะท้านต่อวิกฤตการณ์เบื้องหน้าไม่ นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองเปลวไฟในเตาผิงที่เต้นเร่า“ท่านแม่ทัพลุกขึ้นเถิด อย่าได้กังวลไปเลย”สุรเสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยราบเรียบ ทว่าแฝงความเด็ดขาด “สุนัขป่าต่อให้มีเป็นฝูงก็มิอาจสู้พยัคฆ์ร้ายที่หิวโซเพียงสามตัวได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพยัคฆ์เหล่านั้นกำลังกระหายที่จะแย่งชิงรางวัลจากข้า การศึกครานี้พวกเขาไม่มีวันยอมให้เสบียงหลวงแม้แต่เม็ดเด