Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยาย เลยขอเปลี่ยนบทให้กลายเป็นฮาเร็ม: Bab 111 - Bab 120

ไอร้อนจากหม้อไฟทองแดงยังคงพวยพุ่งม้วนตัวเป็นเกลียวกลืนไปกับความหนาวเหน็บที่เล็ดลอดเข้ามาตามตะเข็บกระโจม กลิ่นหอมของน้ำแกงกระดูกหมูกับสุรานารีแดงอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าความอบอุ่นเหล่านั้นกลับมิอาจละลายบรรยากาศตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามได้เลยแม้แต่น้อยหรงจิ่งเยวียนวางจอกสุราศิลาลงบนโต๊ะด้วยแรงที่ไม่เบานัก ชายร่างกำยำตวัดสายตาคมมองสตรีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“หนึ่งปี... เจ้าคิดจะใช้พวกข้าเป็นองครักษ์เดินตามหลังต้อยๆ ไปตลอดสิบสองเดือนกระนั้นหรือ เยว่หลี? ตำแหน่งชินอ๋องของข้ามิใช่มีไว้เพื่อเฝ้าหน้าประตูห้องนอนสตรีหรอกนะ”“หากท่านอ๋องทรงรู้สึกว่าตำแหน่งองครักษ์พิทักษ์เสบียงมันต่ำต้อยเกินไป หม่อมฉันก็มิได้บังคับฝืนใจเพคะ”ฉู่เยว่หลีแย้มยิ้มหวานล้ำ ปลายนิ้วเรียวคีบเนื้อแกะชิ้นสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวอย่างเชื่องช้าก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยสุรเสียงราบเรียบ“สัญญาเป็นเพียงลมปาก ผู้ใดอยากถอนตัวย่อมทำได้ทุกเมื่อ ครั้นผู้ที่เดินหันหลังกลับไปย่อมหมดสิทธิ์ในรางวัลที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้าอย่างถาวร”คำขู่ที่แฝงมากับรอยยิ้มงดงามทำเอาเทพสงครามถึงกับชะงัก ชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะต

ยามซวี ท้องฟ้าเหนือมหานครหลวงถูกฉาบด้วยสีหมึกสนิท ครั้นภายในเขตพระราชวังต้องห้ามกลับสว่างไสวเจิดจ้าดุจกลางวัน โคมไฟทรงแปดเหลี่ยมบุผ้าไหมสีแดงนับหมื่นดวงถูกจุดขึ้นตลอดแนวทางเดินศิลาหยก แสงเรืองรองสะท้อนกับหิมะที่เกาะพราวบนยอดหลังคากระเบื้องเคลือบสีทอง สร้างบรรยากาศอันวิจิตรตระการตาทว่าแฝงความหนาวเยือกทะลุถึงกระดูกณ หน้าประตูพระตำหนักไท่เหอ เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊และเชื้อพระวงศ์ต่างทยอยกันเดินเข้าสู่โถงจัดเลี้ยงด้วยอาภรณ์หรูหรา เสียงดนตรีเครื่องสายบรรเลงคลอเคล้า ทว่าหัวข้อสนทนาของทุกกลุ่มชนกลับมีเพียงเรื่องเดียว ชัยชนะอันปาฏิหาริย์เหนือทัพซยงหนู และสตรีผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแห่งจวนเสบียงหลวง“ราชครูลิ่น หรงชินอ๋อง นายท่านอิน และท่านหญิงผู้ตรวจการเสบียงหลวงเดินทางมาถึงแล้ว!”สุรเสียงแหลมยาวของราชันย์ขันทีผู้เฒ่าดังกังวานก้องตัดทุกสรรพเสียงในท้องพระโรงให้เงียบสงัดราวกับถูกแช่แข็งในทะเลสาบเหมันต์ สายตานับร้อยคู่ตวัดขวับไปยังบานประตูไม้สลักลายมังกรเล่นมุกอย่างพร้อมเพรียงเบื้องหลังบานประตูที่เปิดอ้ากว้างปรากฏเงาร่างของคนสี่ผู้ที่ก้าวเดินเคียงคู่กันเข้ามา รัศมีอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากกลุ่มคนเหล่าน

ยามจื่อล่วงเลยเข้าสู่ความเงียบสงัด งานเลี้ยงล้างเลือด ณ พระตำหนักไท่เหอจบลงพร้อมกับความหวาดหวั่นที่ฝังลึกลงในจิตใจของเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก ท้องฟ้าเบื้องนอกดำทะมึนไร้แสงจันทร์ มีเพียงเกล็ดหิมะบางเบาที่โปรยปรายลงมาปกคลุมแผ่นศิลาของมหานครหลวงให้ขาวโพลนขบวนรถม้าไม้จันทน์หอมของจวนเสบียงหลวงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากประตูอู่เหมินอย่างเชื่องช้า ล้อไม้หุ้มเหล็กบดเบียดพื้นหิมะดังกึกก้อง ทว่าภายในห้องโดยสารอันกว้างขวางกลับอวลไปด้วยรังสีความกดดันที่ร้อนระอุจนแทบจะเผาไหม้เสื้อคลุมขนสัตว์ฉู่เยว่หลีนั่งประทับอยู่ตรงกึ่งกลางเบาะบุนวม นัยน์ตากลมโตสุกสกาวกวาดมองบุรุษร่างกำยำทั้งสามที่ดึงดันจะมุดเข้ามาเบียดเสียดอยู่ภายในรถม้าคันเดียวกัน ร่างอรชรในอาภรณ์สีแดงชาดหรี่ตาลงอย่างจับผิด ปลายนิ้วเรียวขาวเคาะลงบนพนักวางแขนเบาๆ“ราชรถคันนี้แม้นจะกว้างขวาง แต่ก็มิได้สร้างมาเพื่อรองรับบุรุษตัวโตถึงสามคนพร้อมกันนะเจ้าคะ พวกท่านล้วนมีอาชาศึกและรถม้าประจำตำแหน่ง ไฉนจึงต้องมาร่วมนั่งเบียดเสียดกับข้าให้ปวดเมื่อยด้วยเล่า?”“หน้าที่ขององครักษ์ย่อมต้องอารักขาเจ้านายอย่างใกล้ชิดทุกฝีก้าว”หรงจิ่งเยวียนตอบกลับหน้าตาย เท

รุ่งอรุณเบิกฟ้าเหนือมหานครหลวง แสงตะวันสีทองอ่อนจางสาดส่องกระทบยอดหลังคากระเบื้องเคลือบที่ยังคงมีเกล็ดหิมะเกาะพราว แม้พายุเหมันต์จะสงบลงแล้ว แต่พายุลูกใหม่ที่ไร้เสียงและไร้เงากำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบณ จวนเสบียงหลวง กลิ่นหอมของกำยานดอกกุ้ยฮวาลอยอวลผสมผสานกับไอร้อนของชาหลงจิ่งชั้นเลิศ ฉู่เยว่หลีประทับนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้จันทน์หอม อาภรณ์แพรต่วนสีฟ้ากระจ่างปักลายเมฆาคล้อยขับเน้นให้ผิวพรรณดูผุดผ่องดุจหยกสลัก นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองบัญชีรายชื่อขุนนางบนม้วนไม้ไผ่ด้วยแววตาที่เยือกเย็น“นายหญิงขอรับ สายข่าวรายงานว่าคำสั่งระงับการขายธัญพืชสัมฤทธิ์ผลแล้วขอรับ”เนี่ยอู๋เฟิง องครักษ์เงาคู่ใจก้าวเข้ามาประสานมือรายงาน องครักษ์หนุ่มในชุดสีนิลมีสีหน้าเคร่งขรึมทว่าแฝงความสะใจ“บรรดาร้านค้าข้าวสารและโรงเตี๊ยมทุกแห่งที่อยู่ใต้เครือข่ายของเราปฏิเสธการขายสินค้าให้แก่ขุนนางสายตระกูลหลี่อย่างเด็ดขาด แม้พวกเขาจะเสนอราคาสูงกว่าปกติถึงห้าเท่า พ่อค้าของเราก็อ้างว่าสินค้าขาดแคลนตามที่ท่านสั่งทุกประการ”“ดีมาก” หญิงสาวแย้มยิ้มบางเบา ปลายนิ้วเรียวขาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ “สุนัขที่เคยเสวยสุขบนกองเงินก

ม่านหมอกแห่งเหมันต์ฤดูยังคงปกคลุมเหนือยอดหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองสุกปลั่งของพระราชวังต้องห้าม สายลมหนาวพัดกรรโชกหอบเอาเกล็ดหิมะบางเบาให้ร่วงหล่นลงสู่ลานศิลา ครั้นความหนาวเหน็บเบื้องนอกหาได้เทียบเท่ากับรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากขบวนเสด็จของท่านหญิงผู้ตรวจการเสบียงหลวงซึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน ฉู่เยว่หลีประทับอยู่บนเกี้ยวอันถูกหุ้มด้วยผ้าแพรสีแดงชาด สตรีโฉมสะคราญสวมอาภรณ์เต็มยศสตรีชั้นสูง เสื้อคลุมตัวนอกปักดิ้นทองลายวิหคเพลิงสยายปีกขับเน้นให้ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยกสลักดูโดดเด่นสะกดสายตา นัยน์ตากลมโตสุกสกาวทอดมองผ่านม่านมุกที่สั่นไหว แววตาของนางจิ้งจอกเรียบเฉยทว่าลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง เบื้องหลังเกี้ยวหลังงามคือบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแผ่นดินถึงสามคนที่บัดนี้สวมรอยเป็นองครักษ์ติดตามมาอย่างหน้าตาเฉย “การก้าวล่วงเข้าสู่วังหลังเป็นเรื่องผิดกฎมณเฑียรบาล ทว่าพวกท่านกลับใช้เส้นสายและอำนาจ ยัดเยียดตนเองเข้ามาจนได้นะเจ้าคะ” น้ำเสียงหวานใสเอื้อนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบแวดล้อม หรงจ