LOGINPOV: Alexandra Nanatili akong nakatayo roon, nakayuko pa rin at nanlumo habang narinig ko ang malakas na pagbagsak ng pinto pagkaalis niya. Parang humupa ang lahat ng ingay at sagutan, pero mas naging mabigat at masakit ang katahimikang naiwan. Every word he said… every harsh look he gave me… it cut deep, kahit alam kong wala naman siyang alam sa totoong dahilan kung bakit ako nandito. Sinabi niyang mukhang pera ako, na sinasamantala ko lang ang kahinaan ng kanyang ama—masakit pakinggan, pero hindi ko man lang maipagtanggol ang sarili ko. Dahil sa panlabas na anyo at sa naging kasunduan, ganoon talaga ang makikita at iisipin ng sinuman. Wala akong karapatang magalit, wala rin akong maipagtatanggol ang sarili ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay ko habang mahigpit na nakakapit sa gilid ng damit ko. Ang lahat ng paghahanda at pagtanggap ko sa isipan—na ito na ang tanging daan—ay biglang gumuho at napalitan ng matinding hiya at lungkot. He despises me already… and we haven’t
POV: Xian Ong I was already seated at the head of the long dining table, resting after a long day managing our businesses. Everything was quiet and orderly—gaya ng nakasanayan ko—waiting only for my father so we could have our evening meal together. But when the heavy double doors opened, he was not alone. Standing right beside him was a woman. I stopped everything I was doing and fixed my gaze straight at them. She was undeniably beautiful—elegant features, soft expression, and dressed in a way that highlighted her figure perfectly. My first thought was instant and sharp: Here we go again. Isa na naman ito sa mga dinadala niya rito. Pretty, charming… and clearly only here for what she can get. I know exactly how this goes. My father has always been generous, and people have always taken advantage of it. Mukhang pera. That’s what she is. Nothing more, nothing less. They walked closer, yet I remained seated, staring at her coldly—studying every small movement, every polite smil
POV: Alexandra Nang tuluyan kong sabihing “oo,” parang may dumagan pang mas mabigat sa dibdib ko—kahit nakita kong lumawak ang ngiti ni Senyor Ong at puno siya ng tuwa. Kung gaano man kalaki ang sakit na naramdaman ni Edward habang nakikinig doon sa labas… mas higit pa roon ang kirot na dala‑dala ko ngayon. Ako lang naman ang nakakaalam ng katotohanan—na sadyang binaluktot ko ang kwento, sadyang ipinaramdam kong kasalanan niya ang lahat, para lang magkaroon ako ng sapat na dahilan na lumayo nang tuluyan. Pero deep inside ako yung durog na durog. Kinailangan kong gawin ‘yon. Kasi kung ipinakita kong mahal ko pa rin siya nang lubusan, alam kong hihintayin niya ako. Alam kong gagawin niya ang lahat para lang maibalik ako sa kanya—at ayaw kong maging hadlang o pabigat pa rin sa kanya. Paulit‑ulit kong sinasabi sa sarili ko: Malayo ang mararating niya kung wala ako. Siya ang karapat‑dapat sa mas maayos na buhay, hindi ako. Kaya kahit dinudurog nito ang buong pagkatao ko, pinili kong ma
POV: Engr. Edward Hindi ko na alam kung paano ako nakauwi. Parang lutang ang isip ko, parang wala sa sarili ang bawat hakbang ko pauwi—bitbit ang bawat salitang narinig ko, bawat pangakong hindi ko natupad, bawat dahilan kung bakit napilitan siyang piliin ang ganung daan. Pagpasok ko pa lang sa pinto, kinuha ko na agad ang anumang matapang na inumin na nakita ko sa sulok—at walang tigil ko itong inubos. "Kuya, bakit? may problema ba ulit? Bakit ka naglalasing?" tanong ng isa kong kapatid. naupo siya sa tabi ko at inalam ang dahilan ng pag-inom ko. Gusto ko sanang manahimik na lang. gusto kong sarilinin ang narinig pero kusang sumasabog yung sakit na nararamdaman ko. "Si Alexandra.... ipinagpalit na niya ako agad. sa matandang mayaman. Ang tingin niya sa akin, sobrang liit. Na para bang wala akong magandang ginawa sa buhay niya. kung siraan niya ako sa matanda na yon ganun na lang. Ang sakit! sobrang sakit! Parang gusto ko na lang mamatay.... hindi ko kaya... mahal na mahal ko siy
POV: Alexandra Napayuko ako lalo habang mahigpit na pinagdidikit ang mga palad sa ibabaw ng mesa, parang sinusubukang pagsamahin ang lahat ng magkakasalungat na damdamin sa loob ko. Ang alok niya… paulit‑ulit na sumasagi sa isip ko nitong mga nakaraang araw, parang sinasabing minsan lang ang ganitong klaseng offer. di hamak na mas okay na ito kesa naman manatili sa trabahong ito na kung saan iba ibang lalaki ang kailangan kong harapin at pasiyahin gabi-gabi. Alam kong malayo ito sa karaniwang inaasahan ng iba—pakasalan ang isang taong mas matanda nang husto, na halos kasing‑tanda na ng tatay o lolo ko—pero kung titingnan naman nang maigi… wala naman akong nakikitang masama kung ito ang magiging daan para makaahon ako nang tuluyan. “Alam ko po… at napag‑isip‑isip ko na rin naman po nang malalim,” mahina kong sagot, dahan‑dahan lang ang bawat salita habang pinipili ko nang maigi ang sasabihin. “Marami po akong tanong, marami rin akong kinatatakutan… pero tila ito na rin yung tangi
POV: Alexandra Pagpasok ko pa lang sa loob, ang bigat pa rin ng loob ko. Paano kasi, after almost a month, nagpakita ulit sa akin si Edward. He said, he missed me. Sinabi niya rin na hindi na raw siya nagsusugal at pinipilit niyang ayusin ulit ang buhay niya. ibinigay niya sa akin yung pera na binayad ko noon sa pinagkakautangan niya at tinanggap ko naman. Honestly, masaya ako dahil sinusubukan niyang bumangon ulit. Totoo. pero hindi na para magbalikan pa kami. I still love him, yes. Hindi naman nawala yung pagmamahal ko sa kaniya at yung pinagsamahan namin habang buhay ko yung maaalala. Yung mga pag-aalaga niya sa amin, at mga sakripisyo. Nakita ko yon. Among them, si Edward yung matatawag kong Great Love ko. Pero para sa akin, hindi na kami dapat magbalikan pa. Hindi sa pagiging sugarol niya kaya inayawan Jo siya kung hindi sa naging sugarol siya dahil sa labis na pagmamahal sa akin. Alam kong malayo ang mararating niya kung wala ako/kami sa buhay niya. Ang isang tulad ko, h
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa







