ภูผากระตุกยิ้มพอใจที่เด็กสาวทำตามวาจาเขา ร่างกำยำดันแผ่นหลังให้ห่างจากพนักพิงเข้าไปกอดร่างนุ่ม แนบแผงอกกว้างติดกับหลังเล็กของเด็กสาว วางคางที่ไหล่เล็กแล้วลอบสูดกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากซอกคอหอมกรุ่น ส่วนมือหนาป้วนเปี้ยนอยู่กับเอวคอดก่อนจะเลยไปวนอยู่แถวหน้าท้องแบนอย่างย่ามใจ "อยู่เฉย ๆ ได้ไหมคะ" เด็กสาวน้อยหันไปขอร้องคนที่กำลังยุ่มย่ามบนร่างกายตน เมื่อเห็นว่ามือหนาได้หยุดลวนลามแล้วเธอจึงได้ต่อสายหามารดา ตื๊ด.. ตื๊ด.. 'หวาน ทำไมแม่โทรหาหนูไม่ติดเลยลูก หนูเป็นอะไรหรือเปล่า?' วิรัศยารอไม่นานเสียงแม่ของเธอดังมาตามสาย เสียงท่านดูร้อนรนระคนห่วงใย คิดถูกจริง ๆ ที่เธอกล้าขอคนตัวโตโทรหาท่าน พอได้ยินเสียงแม่เท่านั้น ในลำคอของเด็กสาวก็มีก้อนกลมวิ่งขึ้นมาปิดบังช่องทางการเอื้อนเอ่ยจนทำให้เธอถึงกับพูดแทบไม่ออก น้ำตาแห่งความตื้นตันโหยหาถูกขับออกมาคลอสองเบ้าตาจนเด็กสาวต้องใช้หลังมืออีกข้างปาดออก "หนูสบายดีค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้ติดต่อแม่ไป พอดีหนูมาทำงานที่เกาะทางใต้กะทันหันน่ะค่ะ" วิรัศยาพยายามทำเสียงให้สดใสตอบผู้เป็นแม่ไปก่อนจะดึงโทรศัพท์ออกห่างแล้วสูดน้ำมูกที่สออยู่ปลายจมูกน้อยเบา ๆ '
اقرأ المزيد
