جميع فصول : الفصل -الفصل 60

สายตาคู่นั้นเป็นของปีเตอร์ เพื่อนรุ่นน้องของแฟรงค์ที่ตามมาเที่ยวพักผ่อนด้วย ปีเตอร์นั้นกำลังสนใจในวิรัศยาอย่างออกนอกหน้า ความสวยความสาวความน่ารักมองแล้วทำใจเขาเต้นตึกตัก อยากได้อยากจีบเอามาคลอเคลียตามประสาคนเจ้าชู้ ปากกระจับสีชมพูอิ่มเอิบมองแล้วน่าจับมาจูบ ร่างเล็กแต่พออยู่ในชุดเดรสยาวเสมอเข่าผ้าเนื้อนิ่มที่เมื่อโดนลมทะเลพัดผ่านทำให้ปลิวพริ้วไปข้างหลัง ทำให้เห็นทรวดทรงอวบอิ่มด้านหน้าชัดเจน ปีเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองกับสิ่งที่มองเห็น เขาปรารถนาผู้หญิงคนนี้จริง ๆ "เธอเป็นแม่บ้านมึงจริง ๆ นะเดวิด" ปีเตอร์เขาหันไปหาภูผาเพื่อถามให้แน่ใจอีกครั้งโดยที่ยังไม่ละสายตาจากวิรัศยา "อือ เธอก็แค่แม่บ้านฉัน" ภูผาตอบส่ง ๆ ความหงุดหงิดงุ่นเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นว่าปีเตอร์กำลังสนใจคนตัวเล็กที่ยืนปิ้งบาร์บีคิวอวดเรือนร่างเอิบอิ่มทั้งด้านบนด้านล่างโดยไม่มีทีท่าร้อนรน เขาเสียอีกที่แทบจะลากเด็กสาวกลับบ้านไม่อยากให้ใครเห็นหุ่นทรมานความเป็นชายแบบนี้ ถึงจะเนื้อหนังนุ่มนิ่มนั้นจะซ่อนอยู่ใต้ชุดเดรสนั้นก็ตาม นายหัวหนุ่มยกแก้วเครื่องดื่มมากรอกใส่ปากเพื่อดับความหึงหวงของตนเอง ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจจะเรียกเธอมา

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เมื่อเดินไปถึงภูผาได้จับหมับที่ท่อนแขนนุ่มแล้วกระชากดึงร่างเล็กอย่างแรงจนเธอให้หลุดจากอ้อมแขนปีเตอร์ในทันที "ว้าย!" วิรัศยาอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับเซถลาไปปะทะกับอกแน่นเนื้อของภูผาอย่างแรง ดั้งจมูกน้อยที่ไปชนกับแผงอกแข็งถึงกับมีความปวดหนึบเล่นงาน "เฮ้ย! มันเรื่องอะไรวะ?" ปีเตอร์ตะโกนเสียงดังออกมาไม่พอใจที่อยู่ ๆ คนเนื้อหอมถูกแย่งไป ร่างใหญ่ของปีเตอร์ลุกขึ้นในทันทีแต่ก็ไม่วายจะเอนนิด ๆ จากอาการมึนเมา ด้วยความโมโหบวกกับสติสัมปชัญญะไม่ครบถ้วยทำให้ปีเตอร์ถึงกับง้างหมัดกระโจนเข้าใส่ภูผาที่พาวิรัศยาถอยห่างออกไปประมาณสามก้าวแล้ว พลั่ก! เป็นเสียงของกำปั้นของภูผาที่กระแทกเข้าโหนกแก้มของปีเตอร์แทน ปีเตอร์ที่เหวี่ยงหมัดไปยังภูผา แต่หากนายหัวหนุ่มเบี่ยงตัวหลบแล้วสวนกลับด้วยกำปั้นที่มีความโมโหปนอยู่ ร่างใหญ่ของปีเตอร์จึงได้ลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นโดยที่เจ้าตัวคงไม่ได้ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ "กรี๊ด!" "กรี๊ด!" เสียงร้องของวิรัศยาและลิซ่าแฟนของแฟรงค์ร้องขึ้นมาพร้อมกันอย่างตื่นตระหนกเมื่อได้เห็นการกระทำรุนแรงของของหนุ่ม วิรัศยายกสองมือน้อยป้องปากปิดเสียงร้องของตัวเองไว้สายตาสวยมองไป

"หึ ไม่ใช่ผัว คงอยากมีผัวใหม่สินะ งั้นเดี๋ยวฉันจะตอกย้ำความเป็นผัวให้เธอเอง จะทำให้เธอลืมผัวคนนี้ไม่ได้เลย" ภูผาเอ่ยพร้อมกับกดสะโพกมนไว้ไม่ให้คนตัวเล็กขยับหนี สอดเข่าแข็งทั้งสองเข้าไปใต้ต้นขาจนทำให้ขาเรียวแยกออกสมใจนึก กระโปรงไหลร่นขึ้นไปพาดอยู่บนสะโพกให้ได้เห็นจุดความสาวอวบอิ่มเปลือยเปล่า "อื้อ" เสียงหวานหายไปในลำคอเมื่อปาดอิ่มโดนประกบจูบ วรัศยาเม้มปากแน่นไม่ยอมให้ลิ้นชื้นของคนใจร้ายสอดแทรกรุกล้ำเข้ามาได้ "หึ" ภูผาหัวเราะเย้ยหยันในลำคอแล้วผละริมฝีปากออก เลื่อนมือไปดึงชายกระโปรงขึ้นไปพาดคาอยู่บนหน้าท้องเนียนเพื่อที่มันจะได้ไม่มาปิดสิ่งสวยงามกลางหว่างขาเรียว "ออกไปเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับหนูเลย" วิรัศยาดันไหล่หนา ดึงเรียวออกจากการคร่อมสะโพกหนา การที่อยู่ในท่าเปิดเผยจุดสงวนแบบนี้ทำให้เธออับอายเหลือกำลัง "หึ ขัดขืนเหรอ ไม่ชอบเล้าโลมคงชอบแบบแรง ๆ สินะ" นายหัวหนุ่มพูดจบก็จับข้อพับขาเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นเพื่อเขาจะได้เข้าไปในตัวเด็กสาวได้ง่าย ไม่มีปี่มีขลุ่ยเขาก็กดปลายหยักหัวทู่เข้าไปในร่องแคบแล้วกระแทกเข้าไปทีเดียวจนสุดความยาว "โอ๊ย! หนูเจ็บนะ" เด็กสาวร้อง ใบหน้าเหยเกรู้เจ็บแสบ

ภูผาไปอาบน้ำอีกห้อง เมื่ออาบเสร็จเขาเดินเข้าไปที่ห้องทำงานเพื่อเช็กอีเมลงานตามกิจวัตรประจำวันของเขา เมื่อเช็กงานเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะลงไปรับประทานอาหารเขาไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กของวิรัศยาไปด้วย เพื่อนำไปให้แม่ครัวตัวน้อยตามสัญญา ที่ป่านนี้เธอน่าจะเตรียมอาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว และก็เป็นตามที่เขาคาดการณ์ เมื่อลงมาถึงด้านล่างก็พบว่าวิรัศยาจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว "กินก่อนค่อยโทร" ภูผาพูดเสียงห้วนแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่ประจำ นายหัวหนุ่มรัปประทานอาหารไปเงียบ ๆ ไม่พูดไม่คุยเหมือนวันก่อน ๆ ที่แม้ว่าจะไม่ได้พูดเหมือนต่อยหอยแต่ก็ไม่ได้เงียบขนาดนี้ "คุณภูไม่สบายหรือเปล่าคะ ให้หวานไปเอายามาให้ไหม?" วิรัศยาถามด้วยความห่วงใยเมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติ หน้าหล่อนั้นแสนจะเฉยชา สายตาแข็งกร้าวจนเธอรู้สึกกลัวขึ้นมาในหัวใจ "ไม่ต้อง" เขาตอบออกมา สิ้นน้ำเสียงดุดันก็ไม่เสียงจากคนทั้งคู่จนกระทั่งรับประทานกันอิ่ม จนกระทั่งร่างบางลุกขึ้นเพื่อที่จะเก็บโต๊ะ ภูผาจึงได้เอ่ยกับเด็กสาวขึ้นมา"เอากระเป๋าเธอไป" ภูผาพูดพลางหยิบกระเป๋าเด็กสาวที่วางเก้าอี้ข้างคืนให้เธอ "ขอบคุณค่ะ คุณภูยอมคืนกระเป๋าให้หนูแล้

วิรัศยากลับมาถึงบ้านด้วยจิตใจที่บอบช้ำแต่เธอก็ไม่แสดงความอ่อนแอให้แม่และน้องสาวได้เห็น เพราะลำพังแค่เสีพ่อไปครอบครัวเธอก็เสียใจจนสุดกำลังแล้ว วิรัศยาช่วยแม่จัดงานศพให้พ่อตามฐานะของที่บ้านที่ไม่ได้จัดใหญ่โตมากมาย และทุกอย่างก็เป็นไปอย่างเรียบร้อยเพราะได้ชาวบ้านได้มาช่วยลงมือลงแรงตามประสาคนกันเอง เมื่อพ่อจากไปทำให้ขาดเสาหลักของบ้าน วิรัศยาจึงเปลี่ยนมาเรียนต่อสายอาชีพแทนที่จะเรียนมหาวิทยาลัยตามที่ตั้งใจไว้ เพื่อที่จะได้จบแล้วหางานทำเร็ว ๆ การที่จะส่งลูกสองคนเรียนนั้นหนักไปสำหรับแม่ที่ทำงานคนเดียว ดีที่ยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นก็คงจะลำบากกว่านี้ และอีกอย่างที่เด็กสาวคิดว่าตัวเองนั้นมีโชคก็คือหลังจากที่เรื่องร้ายผ่านมาได้หนึ่งเดือน ประจำเดือนเธอมาปกติ เธอไม่ท้องตามความตั้งใจของคนใจร้ายคนนั้น ไม่เช่นนั้นแม่ของเธอคงเสียใจที่ลูกสาวต้องท้องไม่มีพ่อ แม่ของวิรัศยาหันมาเปิดร้านกาแฟและทำเบอเกอรีขายเพราะเคยลงเรียนคอร์สสั้น ๆ ในตอนที่เป็นแม่บ้านเพราะมีความฝันจะเปิดร้านกาแฟ พอไม่มีเสาหลักแม่ของเธอจึงได้หันมาลงทุนกับตรงนี้ ในช่วงกลางวัน สองสาวพี่น้องก็ไปเรียนหนังสือ พอตกเย็