جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ร่างสูงของภูผาก้าวมาหยุดทางด้านหลังของคนตัวเล็กที่กำลังใช้ฟองน้ำล้างขัดถูจานอยู่เงียบ ๆ ชายหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง ส่งมือใหญ่ไปจับชายเสื้อคลุมของหญิงสาวขึ้นตลบให้ไปกองอยู่บนสะโพกขาวเนียนและจับเอาไว้แบบนั้น ไม่รอช้าที่จะส่งมืออีกข้างเข้าลูบไล้บีบเคล้นเนื้อแก้มก้นที่เด้งสู้อย่างมันมือเพื่อกระตุ้นอารมณ์กระสันของตนเองให้สูงขึ้นไปอีก "เอ๊ะ! คุณจะทำอะไร?" วิรัศยาสะดุ้งสุดตัวที่จู่ ๆ เนื้อตัวโดนสัมผัส เธอเอี้ยวตัวหันไปถามคนที่อยู่ข้างหลังอย่างตื่นตะหนก พยายามเบี่ยงสะโพกให้หลุดออกจากมือใหญ่แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะคนตัวโตออกแรงบีบมือล็อกเอวคอดเอาไว้แน่น ยิ่งดิ้นเธอก็ยิ่งมีแต่จะเจ็บตัวเพิ่มขึ้นไปอีก "ล้างจานไปไม่ต้องมาสนใจฉัน" ภูผาเอ่ยเสียงดุ ผละมือจากสะโพกอิ่มมาปลดตะขอกางเกงของตนเองแล้วดันขอบลงต่ำจนพ้นปลายลำท่อนแข็งมันจึงเด้งผึงออกมาเป็นอิสระ "ไม่..ไม่นะคะ คุณอย่าทำหนูเลย.." หญิงสาวอ้อนวอนเสียงสั่นเมื่อได้สัมผัสถึงปลายมนที่คนด้านหลังจับมาถูที่กลางหว่างขาก่อนที่เขาจะเสือกไสลำเนื้อให้สำผัสกับร่องกลางกลีบอูมเพื่อกระตุ้นให้โพรงแคบของเธอปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมา และมันก็เป็นเช่นนั้นเมื่อเธอรู้ส

"ไหนบอกชื่อเล่นเธอมาสิคนสวย อา..เสียวหัวฉิบ!" ภูผาไม่สนเสียงขอร้อง เอ่ยถามเสียงกระเส่าพร่าที่ข้างใบหูเล็กจากนั้นก็อ้าปากดูดดุนติ่งหูน้อยอย่างมันเขี้ยว ในขณะที่ลำท่อนที่กำลังผลุบ ๆ โผล่ ๆ ในรูนิ่มโดนปุ่มเนื้อด้านในบีบรัดรัวระริกจนทำให้เขาเสียวซ่านจนเขาแทบจะเสร็จรอมร่อ ไม่คิดว่าตัวเองจะพิศวาสในบทรักที่ได้มาจากร่างกายของลูกคนที่เขาแค้นเคือง จนอยากจะรู้จักหญิงสาวให้มากกว่านี้ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่มีความคิดนี้ในหัวเลยแม้แต่น้อย "...." ไม่มีเสียงตอบจากคนตัวเล็กในอ้อมกอด ทำให้ภูผาต้องดึงท่อนเนื้อออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกอัดย้ำลึกเข้าไปอย่างแรงเสมือนเป็นคาดคั้นเอาคำตอบ "อ๊ะ! อื้อ!" แต่สิ่งที่ได้จากวิรัศยากลับไม่ใช่คำพูดแต่หากเป็นเสียงครวญครางออกมาจากปากเล็กที่เผลอเผยอส่งเสียงน่าอายออกมา "ตอบมา อ่า!" ภูผาเอ่ยเสียงต่ำพร่าพยายามอดทนกับความปวดร้าวตรงแก่นกายที่ถูกรูเนื้อนิ่มกลืนกินบีบรัดจนเขาแทบคลั่ง จนต้องดึงออกแล้วสะบัดเข้าใส่ซ้ำ ๆ เพื่อให้หลุดพ้นจากการโดนหญิงสาวทรมาน "วะ..หวาน หนูชื่อหวาน อื้อ!" วิรัศยาจำใจต้องส่งเสียงตอบออกไปอย่างยากลำบากเพราะเขาไม่หยุดสะโพกเว้นวรรคให้เธอได้พูดเลย ปาก

หมอนพดลหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากภูผาในช่วงกลางดึก เขาไม่รอช้าที่รีบขับรถมาที่บ้านนายหัวหนุ่ม เมื่อจัดการจอดรถดับเครื่องยนต์เรียบร้อย หมอหนุ่มก็เอื้อมมือไปยังที่นั่งข้างคนขับคว้ากระเป๋าแพทย์ทรงสี่เหลี่ยมที่มียาและอุปกรณ์การรักษาอยู่ในนั้น ขายาวเร่งวาดลงจากรถกึ่งเดินกึ่งวิ่งเนื่องจากเป็นห่วงอาการคนไข้ที่เพื่อนเขาบอกว่าผู้ป่วยคนดังกล่าวมีไข้ขึ้นสูงรออยู่ในบ้าน เมื่อหมอหนุ่มก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายเจ้าของของบ้านอย่างภูผาก็ได้เปิดประตูห้องนอนออกมารับพอดี "ห้องนี้" ภูผาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ไม่ได้มีความกระตือรือร้นแบบที่หมอหนุ่มกำลังรู้สึกเลยสักนิด หมอนพดลเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปด้านในห้อง แล้วเขาชะงัก คิ้วหนาขมวดเป็นปมวิ่งเข้าหากันเมื่อเห็นร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่ของเพื่อน ปกติแล้วภูผาจะไม่พาผู้หญิงที่จะร่วมหลับนอนมาที่บ้าน ถ้าต้องการคลายเครียดภูผาจะพาไปที่โรงแรมหรือไม่ก็ไปรีสอร์ต แต่กับผู้หญิงคนนี้ เพื่อนของเขากลับให้เธอไปนอนบนเตียงตัวเองเสียอย่างนั้น "ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ทำไมเนื้อตัวถึงมีแต่รอยช้ำขนาดนี้?" หมอนพดลเอ่ยถามตามจรรยาแพทย์เมื่อเห็นร่องรอยก็ย่อมต้อ

"หนีให้พ้นนะหวาน ถ้าฉันจับได้อย่าหวังว่าฉันจะปรานี" ภูผาแค่นน้ำเสียงกล่าวโทษผู้หลบหนี มือหนากำโทรศัพท์แน่นจนเครื่องมือสื่อสารนี้แทบจะแหลกคามือ และในขณะที่นายหัวหนุ่มเอ่ยนั้น เขายังไม่ได้วางสายจากคู่สายนั่นทำให้ป้าอิ่มที่ยังถือสายรอคำสั่งถึงกับขนหัวลุก นึกไม่ออกเลยว่าหากสาวน้อยคนนั้นโดนนายหัวจับได้จะมีสภาพเช่นไร ร่างสูงพรวดพราดลุกขึ้นยืน เร่งก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังลิฟต์โดยสาร พลิกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมากดวางสายจากป้าอิ่มก่อนจะต่อสายออกหาพิภพลูกน้องคนสนิทในทันที 'ครับนาย' รอไม่กี่วินาทีพิภพก็กดรับสาย "เรือเที่ยวล่าสุดออกจากเกาะกี่โมง?" ภูผาถามน้ำเสียงเครียด นิ้วยาวเร่งกดปุ่มเรียกลิฟต์รัว ๆ บ่งบอกถึงอารมณ์ของเจ้าของนิ้วได้เป็นอย่างดีว่ารีบร้อนเพียงใด 'เรือเที่ยวสุดท้ายของวันนี้เพิ่งออกไปครับ' เสียงของพิภพตอบกลับมา"เตรียมเรือเล็กไว้หน่อยฉันจะไปเช็กบนเรือ" ภูผาสั่งเสียงเรียบผิดกับภายในใจที่ร้อนรุ่มดั่งมีกองไฟสุมอยู่ในนั้น อยากจะหายตัวขึ้นไปบนเรือเสียตั้งแต่ตอนนี้แต่ก็มิอาจทำได้ 'ครับนาย' ย้อนเวลากลับไปประมาณสามสิบนาที ทางด้านของวิรัศยา เมื่อเธอลองสอบถามแม่ค้าแถวแนวชายหา

"คุ..คุณปล่อยหนูไปเถอะนะ หนู..หนูขอร้อง" วิรัศยาร้องเสียงสั่น ถ้าหากไม่กลัวว่าตัวเองจะแข้งขาอ่อนเธอลงปล่อยมือจากราวเหล็กแล้วพนมมือไหว้ไปแล้ว ร่างบางพยายามขยับหนีการเบียดเสียดของร่างกำยำแต่ว่าไม่อาจทำได้เพราะมือแกร่งได้จับหมับที่ต้นแขนเล็กของเธอเสียก่อน แรงบีบของนิ้วยาวที่แข็งดั่งคีมเหล็กทำให้ใบหน้าสวยเหยเกเจ็บปวด "ไม่มีทาง เธอยังทรมานไม่ถึงครึ่งของพี่สาวฉัน" ชายตัวโตกดเสียงต่ำอย่างสะกดอารมณ์เดือดดาลเอาไว้พลางโน้มตัวลงไปแกะมือเล็กออกจากราวกั้นจนนิ้วเล็กกางปล่อยสิ่งที่เธอยึดเหนี่ยว จากนั้นจึงกระตุกแขนเรียวดึงให้เด็กสาวเดินตามตนเองเพื่อไปยังช่องทางลงซึ่งอยู่ท้ายเรือ ชายคนเดิมที่ทักเขาก่อนหน้าเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ไม่สู้ดีนี้ เขาลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินเข้ามาเพื่อที่จะถามเรื่องราวแต่สายตาคมดุดันทำให้ต้องนั่งลงยังที่นั่งตามเดิม ใครจะกล้าต่อกรกับนายหัวเจ้าของเกาะกันถ้ายังอยากหากินบนเกาะต่อ "ต่อไปนี้ถ้าใครให้ผู้หญิงคนนี้ขึ้นเรือ คงไม่ต้องบอกนะว่าจะเกิดอะไรกับตัวเองบ้าง" ภูผาพูดขึ้นเสียงดังจนก้องไปทั่วบริเวณ ไม่มีผู้ใดที่จะไม่ได้ยินคำสั่งปนข่มขู่นี้กันสักคน ทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศิตทุกคน