All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 101 - Chapter 110

เมื่อทั้งคู่เดินไปถึงห้องไปถึงห้องทำงาน ภูผาจูงมือพาวิรัศยานั่งรอที่ชุดโซฟากลางห้องที่มีไว้สำหรับต้อนรับแขก แล้วจึงล้วงโทรศัพท์มือถือยี่ห้อหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านข้าง นิ้วยาวปัดหน้าขึ้นลื่อนหาเบอร์โทรของพิภพแล้วยกขึ้นแนบหู ระหว่างที่รอสายร่างสูงได้เดินไปนั่งยังเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่และใช้มือข้างที่ว่างเปิดแฟ้มบนโต๊ะไปด้วยเพื่อที่จะไม่ให้เป็นการเสียเวลา 'ครับนาย' ในที่สุดพิภพก็รับสายนายหัวหนุ่ม "จัดโต๊ะเก้าอี้กับเครื่องใช้สำนักงานขึ้นมาที่ห้องผมด้วย" ภูผาบอกความต้องการออกไป เมื่อวานตอนมาถึงเขาไม่ทันได้จัดการอะไร รีบขึ้นมาเซ็นเอกสารด่วนให้พิภพ ก่อนที่จะรีบลงไปหาวิรัศยาเพราะอยากกอดเธอเร็ว ๆ 'ของคุณหวานใช่ไหมครับนาย ผมเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ' เสียงพิภพตอบกลับมา เขาทำงานมานานจนรู้ใจเจ้านาย ได้จัดการตระเตรียมทุกอย่างไว้ให้ไม่ต้องรอคำสั่ง แค่เขารู้ว่านายหัวหนุ่มให้หญิงสาวคนที่ทำให้เจ้านายเป็นทุกข์จนกินไม่ได้นอนไม่หลับเมื่อสองปีก่อน มาเป็นผู้ช่วยเพิ่มอีกคนทั้งที่ไม่มีความจำเป็นเพราะมีเขาทำหน้าที่ตรงนี้อยู่แล้ว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้านายอยากอยู่ใกล้สาวสวยหน้าหวานคนนี้

ภูผาพาวิรัศยามายังห้างสรรพสินค้าใหญ่ ที่นี่เปลี่ยนไปจากเมื่อสองปีก่อนผิดตา ดูหรูหราขึ้นมาก ลูกค้ามาจับจ่ายใช้สอยกันจนแน่นขนัดจากเมื่อก่อนบางตาทำให้เดินเหินสะดวก ร้านรวงจากเมื่อก่อนเป็นร้านทั่ว ๆ ไปเปลี่ยนมือมาเป็นร้านแบรนด์เนมยี่ห้อหรูหลายร้าน ร้านเก่าเมื่อได้มาตั้งร้านนาน ๆ เข้าอาจจะสู้ราคาค่าเช่าไม่ไหวเลยต้องเลิกกิจการไปและมีร้านเหล่านี้มาแทนที่ หญิงสาวเดาเอาในใจขณะที่เดินตามหลังคนตัวสูงแล้วมองดูร้านค้าต่าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน "คนเยอะกว่าเมื่อก่อนนะคะ" วิรัศยาเอ่ยออกมาเมื่อเดินมาสักพักแล้ว เธอต้องคอยเดินหลบเหล่าผู้คนที่มากันเป็นกลุ่มและห่วงคุยในกลุ่มจนไม่ได้มองผู้ใช้ทางร่วมกัน คงจะเดินชนกันหากว่าเธอไม่เป็นฝ่ายหลบเสียก่อน "เปลี่ยนไปมากเลยใช่ไหม?" ภูผาหันมาถามคนด้านหลัง แต่เมื่อเห็นว่าเธอเดินลำบากจึงได้ยื่นมือไปดึงท่อนแขนนุ่มให้เธอมาเดินคู่กับเขา ให้คนตัวเล็กชิดด้านในเลาะไปตามร้านค้าโดยเขานั้นเดินด้านนอกที่ต้องคอยระวังผู้คนเองที่มองดูร้านค้าต่างๆอย่างสนอกสนใจ "ค่ะ ในนี้มีทุกอย่างครบหมดเลย" ปากเอิบอิ่มขยับตอบมาแล้วส่งยิ้มหวานให้เขา แม้ว่าที่นี่จะอยู่บนเกาะแต่ก็มีของกินของใช

"อือ" วิรัศยาครางออกมาในลำคออย่างลืมตัว ลิ้นชื้นที่เอาแต่เรียกร้องเอาแต่ใจสร้างความหวาบหวามให้เธอจนสติกระเจิดกระเจิง ปลายลิ้นร้อนตวัดกวาดขโมยเอาความหวานในโพรงปากอย่างกระหายหื่น "คุณภู.." ทันทีที่ภูผาผละจูบดูดดื่มออก เสียงหวานก็ครางเรียกเขาเบา ๆ พร้อมกับปรือตาหวานฉ่ำขึ้นมองแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ราคะของเธอได้ถูกจุดติดแล้ว มือน้อยโอบกอดลำตัวหนาแน่นอย่างกับว่าเขาจะหนีจากไปไหน "หึ เป็นยังไง?" ภูผากระตุกยิ้มที่เห็นแฟนสาวถึงกับละเมอเพ้อพกจากรสจูบของเขา เธอช่างน่าเอ็นดูน่าฟัดอะไรอย่างนี้นะ ใบหน้าหล่อก้มลงไปหาลำคอขาว ปากระดมจูบซอกคออย่างคนที่มีความหื่นกระสันอยู่เต็มอารมณ์ มือหนาล้วงไปยังแผ่นหลังเล็ก ความเชี่ยวชาญทำให้เขาปลดตะขอบราเซียร์ให้หลุดออกจากกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะดึงรวบออกพร้อมกับเสื้อยืดขึ้นทางศีรษะเล็กในเวลาต่อมา สายตาคมวาววับทันทีที่อกอวบอิ่มของหญิงสาวเป็นอิสระ เต้าตูมชูช่อเด่นหราสั่นคลอนล่อลวงให้เข้าไปดอมดมอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้าให้ลำคอแห้งผากมากไปกว่านี้ เขารีบฉกหน้าอ้าปากครอบยอดถันสีชมพูจนเต็มปากเต็มคำ ดูดดื่มความหวานฉ่ำของเนื้อสาวลงคอ ลิ้นสากลากปาดยอดไตตะโบมดูด

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป วิรัศยาที่นอนหลับไปในอ้อมอกอบอุ่นก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นเพราะเริ่มรู้สึกหิวโหย จากที่ร่างกายโดยกระทำจนอ่อนล้าพอได้นอนเอาแรงก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ง่ามขานั้นยังคงไม่หายล้า ยังคงมีอาการสั่นนิด ๆ พร้อมกับความที่ไม่สามารถดึงให้ขาทั้งสองมาชิดเหมือนปกติ เมื่อวิรัศยาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมกอดเพื่อจะดูว่าเขาตื่นหรือยังยังหลับอยู่ แล้วเธอก็พบว่าเขานั้นกำลังมองลงมา เธอจึงส่งยิ้มหวานให้ " หวานจะลงไปทำอาหารแล้ว คุณภูหิวหรือยังคะ?" "มีแรงแล้วเหรอ นอนต่อก็ได้ผมยังไม่ค่อยหิว" ภูผาบอกอย่างเห็นใจ ก็เพราะตอนทำรักที่ผ่านมาเขาได้สูบพลังจากเธอร่วมสามชั่วโมงได้ แล้วเธอนอนพักไปแค่หนึ่งชั่วโมง เขาไม่เชื่อว่าร่างกายคนตัวเล็กจะฟื้นคืนเป็นปกติ "หวานนอนต่อไม่ได้แล้วค่ะ ตอนนี้หิวข้าวมากเลย" หญิงสาวบอกพลางยิ้มแห้งให้เขาก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงชายผ้าห่มขึ้นมาปิดอกอิ่มไว้ หันมองหาว่าเสื้อผ้าถูกเหวี่ยงไปตกอยู่แห่งหนใดบ้าง แล้วเธอก็พบว่ามันไปอยู่ที่พื้นฝั่งที่ชายตัวโตนอน "งั้นผมไปหยิบผ้าให้" ภูผามองตามสายตาก็รู้ว่าหญิงสาวต้องการผ้ามาสวมใส่ เขาเลยอาสาไปหยิบให้เพื่อไถ่

เมื่อจัดการอาหารตรงหน้าหมด จนเหลือแต่จานเปล่าสมกับความหิวของทั้งคู่ วิรัศยาก็ได้เก็บจานเพื่อที่จะนำไปล้าง เธอตั้งใจจะรีบล้างให้เสร็จโดยเร็ว จะได้ขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าบนห้องแล้วกลับโรงแรมเพราะตอนนี้เธอรู้สึกอ่อนเพลียเหลือเกิน อยากจะนอนพักเต็มที หญิงสาวมุ่งความสนใจอยู่แต่กับจานตรงหน้าด้วยการถูฟองน้ำจนมือเป็นระวิง จนไม่รู้ว่าคนตัวโตเดินมาข้างหลังตั้งแต่เมื่อไร "ผมช่วยล้างไหม?" ภูผากระซิบถามเสียงพร่าก่อนจะเอียงหน้ากดจมูกลงสูดความหอมที่ซอกคอขาวจนเต็มปอด สองมือหนาสอดมาด้านหน้าโอบกอดบริเวณหน้าท้องแบนหลวม ๆ "อื้อ อย่าค่ะจั๊กจี้ หวานใกล้เสร็จแล้วคุณภูกลับไปนั่งเลยค่ะ" วิรัศยาบอกพลางย่นคอ เอียงตัวหนีจมูกโด่ง สายตายังมองจานในอ่างล้างจานที่ตอนนี้ถูน้ำยาล้างจานเสร็จหมดแล้วทุกใบ เหลือแต่ล้างน้ำสะอาดเท่านั้น คาดว่าไม่ถึงห้านาทีก็จะแล้วเสร็จ "หวานจำได้ไหมว่าตรงนี้ผมก็เคยทำไม่ดีกับหวาน วันนี้ผมอยากแก้ตัวใหม่" ภูผากระซิบบอกข้างหูเธอเสียงทุ้มพร่า มือหนึ่งข้างล้วงไปในสาบเสื้อคลุมข้างหน้าแล้วบีบนวดอกอวบอิ่ม สะกิดยอดอกเธอจนมันแข็งเป็นไต ส่วนมืออีกข้างดันเสื้อคลุมเลื่อนลงให้หลุดจากไหล่เนียนแล้วพรมจูบเบา