All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 91 - Chapter 100

"อือ" ร่างบางดิ้นกระสับกระส่ายอยู่ในอ้อมอกแน่นหนั่นโดยเปลือกตาเธอยังปิดอยู่ ร่างกายอ่อนเพลียอยากจะนอนต่อแต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะพยาธิในท้องกำลังทำงานอย่างหนัก ส่งเสียงร้องโครกครากไปหมด วิรัศยายังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่มาถึงยังเกาะนี้ ขณะที่เพื่อน ๆ ที่มาพร้อมกันได้ทานอาหารอิ่มท้อง แต่เธอต้องมาถูกคนเอาแต่ใจจับกินซ้ำแล้วซ้ำอีก จนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาย่ำเย็นก็ยังไม่ได้รับประทานอาหารกลางวัน น่าโมโหคนที่นอนกอดเธออยู่นี้จริงเชียว "เป็นอะไร?" ภูผาเอ่ยเสียงแหบแห้งถามคนในอ้อมแขน เพราะแรงยุกยิกเลยทำให้เขาที่กำลังนอนฝันดีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา "หวานหิวข้าว" เธอตอบอุบอิบในลำคอ "หึหึ ผมทำนานไปสินะ" แทนที่จะรู้สึกผิดที่ทำให้แฟนสาวอดอาหาร ภูผาดันหัวเราะชอบใจเอ่ยเสียงทุ้มอารมณ์ดี "ฝรั่งขี้หื่น" วิรัศยาหมั่นไส้กับเสียงหัวเราะนั้นเลยต่อว่าแล้วทุบอกแข็งไปหนึ่งทีเป็นการทำโทษ "แล้วชอบของฝรั่งไหมล่ะ?" ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ยุโรปก้มลงมาสบตาเธอกระเซ้าพร้อมกับเบียดของไซซ์ต่างชาติที่ว่าเข้าที่หน้าขาเนียนอีก "บ้า หวานไปอาบน้ำดีกว่าจะได้ลงไปหาข้าวกิน" ว่าแล้ววิรัศยาก็ดันตัวให้ลุกขึ้น ร่างบางเลื่อน

หลังจากรับประทานอาหารกันอิ่มแล้ว วิรัศยาเก็บจานไปล้างเงียบๆ จากนั้นหญิงสาวก็หันมาลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องนอนเพื่อที่จะจัดเสื้อผ้าใส่ตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ แต่เมื่อเธอเปิดบานประตูก็พบว่ามีเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ในนั้นเป็นสิบ ๆ ชุดบ่งบอกว่าห้องนี้มีคนอาศัยอยู่และคนนั้นน่าจะเป็นคนที่อยู่ในห้องกับเธอตอนนี้ ห้องนี้ไม่ได้ให้นักศึกษาฝึกงานอยู่คนเดียวตามที่เข้าใจเสียแล้ว "เสื้อคุณภูเหรอคะ?" วิรัศยาหันมาถามภูผาที่เดิมตามเธอเข้ามาในห้องเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดไว้นั้นถูกต้อง "อืม..ของผมเอง" ภูผาตอบเสียงเรียบแล้วเดินเลยไปนั่งที่ขอบเตียง มองแฟนสาวที่นั่งกับพื้นพับผ้าชิ้นเล็กและกางเกงใส่ลิ้นชักด้านล่างหลังจากที่เธอนำเสื้อใส่ไม่แขวนเสื้อไปแขวนยังราวด้านบนแล้ว "แล้วทำไมถึงให้หวานมาอยู่ที่นี่ล่ะค่ะ ให้หวานยืมห้องเหรอ?" วิรัศยาถามอย่างสงสัยเพราะเท่าที่เธอจำได้ เขาไม่เคยค้างที่โรงแรมเลยสักครั้ง เขาจะกลับไปนอนที่บ้านตลอด "ผมมาอยู่โรงแรมตั้งแต่ที่ผมให้หวานกลับไปแล้ว ส่วนใหญ่ผมจะอยู่ที่อังกฤษ พอกลับมาก็พักที่นี่" ภูผาตอบแล้วหลุบตาลงมองมือตัวเองเพื่อปิดแววตาเศร้าหมอง "ทำไมไม่ไปนอนที่บ้านล่

"เดี๋ยวก่อน หวานขอพักก่อน" ทันทีที่สะโพกสัมผัสกับพื้นที่นอน วิรัศยารีบดันตัวขึ้นนั่งแล้วขยับหนีคนร่างโตที่ดวงตามีแต่ประกายไฟราคะ "ให้พักแล้วไง ได้นอนไปตั้งหลายชั่วโมง" ภูผาขึ้นมาบนเตียง คลานรุกหญิงสาวอย่างย่ามใจ "หวานยังเจ็บตรงนั้นอยู่เลย ขอหวานพักหน่อยได้ไหม พรุ่งนี้ค่อยทำนะ..นะ.." วิรัศยาอ้อนวอนเพราะเธอนั้นเจ็บตรงกลางหว่างขาจริง ๆ "ยังกับว่าผมจะอดทนได้น่ะหวาน ตรงนั้นของผมมันตื่นแล้ว มานี่มา" ภูผาเอ่ยเสียงพร่า ค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับข้อขาเธอเพื่อกระต่ายน้อยจะไม่ตื่นแล้วกระโจนหนี แต่ถึงจะหนีเขาก็ไล่จับมาจับกินได้อยู่ดี "คุณภูไม่ทนเองต่างหาก เพิ่งจะทำไปเองนะคะ ทำไมไม่พักบ้าง" แม่กระต่ายตัวน้อยของเขายังมีหน้ามาให้คำแนะนำ ทั้งที่กลางหว่างขาของเขามีท่อนแข็งพุ่งดันกางเกงผ้ายืดจนตั้งโด่เสียขนาดนั้น "พูดมากน่า มานี่เลย" พูดจบสองมือหนาก็กระตุกสองขาเรียวดึงพรืดลงมาให้ตัวแยกคร่อมสะโพกของเขา จุดสงวนทั้งทั้งคู่ใกล้กันไม่ถึงฝ่ามือ ถึงทั้งชายหญิงจะมีเนื้อผ้าขวางกั้นแต่จุดแห่งความหนุ่มสาวก็พากันเต้นระริกดีใจตามสัญชาตญาณที่ได้มาใกล้กันแบบนี้ "ว้าย คุณภูอย่ารุนแรงสิคะ" วิรัศยาต่อว่าขณะที

"ฮัลโหลนุช" วิรัศยากรอกเสียงลงไปเสียงดูรีบร้อน 'ยัยหวาน แกหายหัวไปไหน ทำไมไม่มากินข้าวกินปลา แล้วก็ตอนเขาลองชุดกันแกทำไมไม่มา ฉันไม่เห็นหน้าแกตั้งแต่แกแยกไปห้องพักแล้วนะ' เสียงนุชดังตามสายมาต่อว่าเธอเป็นชุด ในคำต่อว่านั้นแฝงไปด้วยความห่วงใยที่มีต่อเพื่อนอย่างใจจริง "พอดีฉันเพลีย ๆ น่ะ เลยไม่ได้ลงไป" วิรัศยาจำเป็นต้องโกหกเพื่อนไป จะบอกได้อย่างไรว่าเธอโดนเจ้านายของเพื่อนโหมรังแกจนลุกไม่ขึ้น หนำซ้ำเมื่อครู่ก็เพิ่งโดนรังแกมาหยก ๆ 'แล้วแกไม่หิวเหรอ กินอะไรหรือยัง?' เสียงนุชเป็นห่วงมาตามสาย "อื้อ กินแล้ว พอดีบนห้องมีมาม่าถ้วยให้กินอยู่น่ะ" เธอจำใจต้องโกหกเพื่อนอีกรอบแล้วลอบถอนใจขอโทษเพื่อน ขณะที่คนตัวเล็กกำลังสนใจอยู่แต่กับโทรศัพท์นั้น คนตัวโตที่โดนผลักจนหลุดออกจากความนุ่นลื่นก่อนหน้านี้ได้นอนตะแคงข้างมองเธออยู่ สายตาคมกวาดมองแผ่นหลังขาวเนียน ภูผามองไล่ลงมาตามร่องสันหลัง ผ่านเอวคอดกิ่วที่รับกับสะโพกผายอย่างลงตัว สายตาคมมาหยุดที่ก้นกลมงอนขาวของหญิงสาว มันเด้งไปมายามเจ้าของขยับกายทำให้อยากเขาจะลูบคลำฟ่อนเฟ้น นึกถึงตอนที่เขาอัดสะโพกแกร่งใส่ก้นงอนเธอ มันอิ่มเด้งต้อนรับแรงกระแท

กว่าวิรัศยาจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ข้าวเช้าก็พร้อมเสิร์ฟโดยป้าอิ่ม พอป้าอิ่มจัดโต๊ะเสร็จ ชายหนุ่มก็บอกให้ลงไปทำงานข้างล่างทันทีเพราะไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาส่วนตัว และยิ่งเวลาส่วนกับแฟนสาวสวยด้วยแล้ว ไม่อยากให้ใครมาเห็นในตอนที่เขาอ้อนแฟนเดี๋ยวอำนาจที่สร้างไว้จะลดหย่อนลง "เสร็จแล้วเหรอ มากินข้าวก่อนผมสั่งให้ป้าอิ่มเอาขึ้นมาให้แล้ว" ภูผาเรียกเธอให้มานั่งโต๊ะ "น่ากินจัง งั้นหวานกินเลยนะคะ" วิรัศยายิ้มหวานหย่อนตัวลงนั่ง ชะโงกหน้ามองถ้วยข้าวต้มกุ้งตรงหน้า แอบสูดกลิ่นที่หอมโชยออกมาตามไอร้อน ดวงตาเป็นประกายอย่างปิติที่ในถ้วยมีกุ้งตัวโตสามตัวอยู่ในนั้นพลันพยาธิในท้องก็แข่งกันทำงานพากันร้องโครกเพราะรับรู้ถึงกลิ่นอาหาร ริมฝีปากเอิบอิ่มคลี่ยิ้ม มือน้อยจับช้อนคนข้าวต้มหอมฉุยระบายความร้อน 3-4 รอบแล้วตักกุ้งเข้าปากแต่ก็ไม่ลืมที่จะเป่าไล่ความร้อนก่อนอีกครั้ง ภูผามองคนตรงหน้า ที่เธอได้แต่ตักข้าวต้มเข้าปากเงียบ ไม่รู้เป็นเพราะหิวหรือว่าข้าวต้มถูกปากกันแน่เธอถึงไม่พูดไม่จากับเขา และเขาก็ไม่ได้เก็บมาคิดเล็กคิดน้อยที่ถูกเธอเมิน เพราะแค่เห็นคนตัวเล็กเจริญแบบนี้เขาก็มีความสุขแล้ว "ผมขอขึ้นไปเคลียร