All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 111 - Chapter 120

เวลาประมาณประมาณตีสี่กว่า ๆ วิรัศยารีบลุกมาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเสื้อผ้าที่เธอเห็นอยู่ในตู้ คงจะเป็นกระเป๋าสำรองของภูผาแต่เธอก็ต้องที่ถือวิสาสะนำมาใช้ก่อน สองมือเก็บเสื้อผ้าเป็นระวิงยัดใส่ลงกระเป๋าอย่างไม่ค่อยจะเรียบร้อยเท่าไร เพราะถ้าขืนชักช้าแล้วสายไปกว่านี้ตอนที่ไปถึงโรงแรมก็อาจจะเจอกับเหล่าพนักงานมากมายและเห็นเธอกับนายหัวหนุ่มเดินเช้าโรงแรมไป ความลับเรื่องที่เธอเป็นแฟนเจ้านายตัวเองอาจจะแตกได้ เธอใช้เวลาเก็บเสื้อผ้าเพียงสิบห้านาทีก่อนจะรีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วออกมาปลุกภูผาให้รีบพาเธอกลับโรงแรมท่ามกลางความอิดออดไม่อยากตื่นของอีกฝ่าย เพราะทนต่อแรงเร่งเร้าของแฟนสาวไม่ได้ ภูผาจึงได้พาหญิงสาวมาถึงยังโรงแรมประมาณตีห้าได้ เมื่อลงรถได้คนตัวเล็กก็จ้ำอ้าวเข้าประตูโรงแรมไป ปล่อยให้คนข้างหลังต้องถือกระเป๋าเสื้อผ้าตามไปให้ "จะรีบกลับทำไมแต่เช้า ง่วงชะมัด เมื่อคืนยิ่งนอนน้อย" ภูผาเดินไปบ่นไปอย่างไม่สำนึกเลยว่าที่หญิงสาวต้องร้อนรนขนาดนี้เป็นเพราะเขาไม่ยอมปล่อยเธอในตอนเมื่อคืน จนทำให้ทั้งคู่ต้องค้างคืนที่บ้านแล้วตาลีลาเหลือกกลับโรมแรม มือหนายกขึ้นนวดท้ายทอยตัวเองไปมาเพื่อไล่คว

เวลา 12.00 นาฬิกา ครืด.. โทรศัพท์มือถือของวิรัศยาที่วางบนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือนขึ้นมาเมื่อได้รับแจ้งข้อความเข้า หญิงสาวจึงหยิบมาเปิดอ่าน ขวัญ 'หวาน แกจะลงมากินข้าวกลางวันกับพวกฉันไหม' หวาน 'เดี๋ยวลงไป' ขณะที่พิมพ์ตอบเพื่อน วิรัศยาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังอมยิ้ม นั่นทำให้คนที่นั่งมองถึงกับรู้สึกหนุบหนับหงุดหงิดในหัวใจ "คุยกับใคร?" ภูผาถามเสียงห้วน ไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขากำลังหึงแฟนสาวอยู่ "ขวัญชวนลงไปกินข้าวค่ะ หวานขอลงไปกินข้าวกับเพื่อนนะคะ ตั้งแต่มายังไม่ได้เจอเพื่อนเลย" วิรัศยาเงยหน้าขึ้นตอบ ตั้งแต่เธอแยกกับเพื่อนที่ล็อบบี้นั่น เธอยังไม่ได้เจอหน้าเพื่อน ๆ เลยเพราะโดนเจ้านายของเพื่อนกักตัวเอาไว้ทั้งวันทั้งคืน ครั้งนี้เธอเลยต้องไปเจอเพื่อน ๆ เสียหน่อย "อืม ไปสิ" ภูผาอนุญาตอย่างง่ายดาย "ขอบคุณนะคะ" วิรัศยายิ้มหวานให้คนตัวโต นึกแปลกใจอยู่ว่าทำไมเขาถึงไม่รั้งเธอไว้ให้รับประทานอาหารกลางวันด้วย แต่เขาคงอยากให้เธอได้ไปพบปะเพื่อนฝูงบ้างเลยไม่ห้าม หญิงสาวลุกขึ้นยืนหยิบโทรศัพท์ไปเพียงเครื่องเดียวเนื่องจากอาหารกลางวันเป็นสวัสดิการของโรงแรมจึงไม่ต้องเงินลงไปด้วย "เดี๋ยวก่อน" ภูผารีบ

"ทานข้าวอิ่มกันหรือยังครับ ผมขอร่วมโต๊ะด้วยได้ไหม?" ภูผาพูดออกมาเสียงทุ้มเรียบเขายิ้มเล็กน้อยให้กับขวัญกับนุชที่ยังคงมองเขาตาค้าง รอยดูดที่คอ สามี โอ้ มายก๊อด นุชคิดขณะที่ยกมือขึ้นทาบอกปิดอาการตื่นเต้นที่หัวใจแทบจะหลุดออกมา เธอมั่นใจหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นเลยว่าสองคนนี้ต้องเป็นแฟนกันอย่างแน่นอน ในหัวของนุชเริ่มประมวลเหตุการณ์ต่าง ๆ ทั้งตอนที่วิรัศยานั่งรถมากับภูผา แล้วไหนภูผาจะตามขึ้นรถทัวร์นั่นอีก ได้ฝึกงานเป็นผู้ช่วยอีก สุดท้าย ได้พักในโรงแรมสุดหรูทั้งที่เพื่อร่วมฝึกงานคนอื่นได้พักที่ห้องพนักงาน ถึงแม้ว่าจะได้รับคำอธิบายจากผู้ช่วยตัวจริงอย่างพิภพแล้วแต่เธอไม่เชื่อว่านั่นคือเหตุผลที่แท้จริง ภูผาต้องได้นอนกอดเพื่อนของเธอแล้วแน่นอน "ยังค่ะ คุณภูผาเชิญนั่งเลยค่ะ" ขณะที่นุชกำลังใช้สมองวิเคราะห์เหตุหลาย ๆ อย่างอยู่นั้น ขวัญที่ตั้งสติได้ก่อนก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะให้เจ้านายหนุ่มได้นั่งร่วมโต๊ะ "ผมขอนั่งข้างหวาน ได้ไหมครับ?" ภูผาไม่ได้สนใจที่นั่งของนักศึกษาสาวซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแฟนสาวแสนสวยของเขาที่เธออุตส่าห์สละที่นั่งให้ แต่ภูผาหันมาพูดกับกวินซึ่งนั่งข้างวิรัศยาแทน ท้ายประโยคเป็นเสีย

"ผมทำอะไร ผมยังไม่ได้ทำอะไร ที่จะทำน่ะต่อจากนี้ต่างหาก" พูดจบร่างบึกบึนก็ลุกขึ้นยืน สองมือช่วยกันปลดหัวเข็มขัดอย่างขะมักเขม้น "ไม่เอา ไม่ทำนะคะ" วิรัศยารู้ได้ทันทีเขาจะไม่หยุดแค่นี้ เธอพยายามเบี่ยงขาออกให้พ้นจากช่วงขายาวแต่คนตัวโตรู้ทัน จึงขยับตัวมาจนชิดขอบโต๊ะบังคับให้ขาเรียวแยกคร่อมสองขาของเขาล็อกเธอไว้ไม่ให้หนีลงไปจากโต๊ะทำงานสถานที่ที่เขาพาเธอเล่นเสียวนี้ "พอตัวเองเสร็จก็ห้ามกันเลยนะ" ภูผาต่อว่าคนที่หนีไปเที่ยวสวรรค์คนเดียวทิ้งเขาที่แข็งจนปวดไว้กลางทาง มือหนาเร่งปลดตะขอกางเกงก่อนจะรูดซิปลงจึงทำให้สิ่งที่อยู่ในนั้น มันเป็นลำอวบยาวพาดอยู่ตรงหว่างขาส่วนปลายชี้ขึ้นไปหน้าท้อง เสียงกลืนน้ำลายดังอึกของคนตัวเล็กทำให้นายหัวหนุ่มอดที่จะยิ้มไม่ได้ เมื่อไรแฟนสาวถึงจะชินกับความใหญ่โตของเขาเสียที ในตอนที่ภูผากำลังดันขอบกางเกงในเพื่อจะปล่อยให้มังกรตัวเขื่องให้ออกมาโลดแล่น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงเปิดตามมา ก๊อก ก๊อก แกร่ก.. "นายครับมีงานเร่ง.. โอ๊ะ! ขอโทษครับ" พิภพที่เคาะประตูแค่สองครั้งแล้วเปิดเข้ามาตามปกติที่เขาทำประจำ แต่เมื่อเขาเข้ามาแม้จะเห็นแค่แผ่นหลังของ

วิรัศยาเดินออกมาหน้าโรงแรมซึ่งมีนุชและขวัญยืนรออยู่ เมื่อมากันครบทั้งหมดได้พากันเดินไปขึ้นรถสองแถวที่ถนนหน้าโรงแรม ถึงยังห้างสรรพสินค้า พอลงจากรถได้วิรัศยาก็จะเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าใหญ่ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเพราะโดนนุชดึงแขนไว้ก่อน "เดี๋ยวก่อน" นุชเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงกดต่ำ "มีอะไรเหรอ?" วรัศยาหันกลับไปมองหน้านุชอย่างงุนงง "แกค้างอะไรฉันจำได้ไหม?" นุชถามวิรัศยากับ "อะไรเหรอ?" วิรัศยายังคงไม่เข้าใจ สงสัยว่าเพื่อนของเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร "ไม่ต้องมาแกล้งลืม แกบอกว่าจะเล่าเรื่องคุณภูผาไง ไปคุยกันก่อนเลยฉันอยากรู้จนอกจะระเบิดแล้ว" พูดจบนุชก็ลากวิรัศยาเข้าไปในร้านกาแฟร้านหนึ่งซึ่งมีคนใช้บริการกันเพียงสองคนเท่านั้นโดยมีขวัญเดินตามหลังไปติด ๆ ทั้งสามคนสั่งเครื่องดื่มแล้วรอรับ เมื่อได้เครื่องดื่มเย็นกันคนละแก้วแล้วจึงพากันไปนั่งที่โต๊ะ "เอาล่ะ เล่ามาให้หมดเลยนะ" นุชเป็นคนเปิดบทสนทนา เธอยกแก้วขึ้นมาดื่มหลอด สายตาก็เหลือบมองกดดันเพื่อน "จะเริ่มตรงไหนดีล่ะ" วิรัศยาพูดออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องราวอย่างไรดีก็เพราะตอนเธอเจอภูผาครั้งแรก มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม