All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 121 - Chapter 130

แกร่ก.. เสียงเปิดประตูห้องในตอนเที่ยงคืน ภูผาก้าวเข้ามาในห้องมองไปยังโต๊ะอาหารก็พบว่ากับข้าวทุกจานไม่มีร่องรอยการตักกินแสดงว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้รับประทานอาหารเย็น ไฟทุกดวงยังถูกเปิดสว่างโร่ทุกดวงแต่ไร้ซึ่งเงาแฟนสาว ตอนนั้นเขาไม่ได้ทันอธิบายอะไรโทรศัพท์ก็ถูกตัดสายเสียก่อน โทรกลับมาก็ได้ยินแต่เสียงรอสายแต่ไร้ซึ่งคนรับ เขารู้ว่าเธอคงคิดไปไหนถึงไหนแล้วแต่ปลีกตัวออกมาไม่ได้เพราะต้องรับรองหุ้นส่วนใหม่ที่เพิ่งคุยสรุปกันจบ ภูผารีบเดินเข้าไปดูในห้องนอนทันที เมื่อเข้าไปก็พบว่าไฟยังเปิดสว่างอยู่เช่นกันแต่สุดที่รักของเขานั้นได้หลับไปแล้ว เธอนอนตะแคงข้างกอดหมอนข้างแน่นราวกับหาที่พึ่งพิง หางตายังมีหยดน้ำตาเกาะ บริเวณเปลือกตานั้นแดงเรื่อน่าสงสาร แก้มเนียนยังคงเปียกชื้นคาดว่าคนตัวเล็กคงจะร้องไห้แล้วเพิ่งหลับไป นายหัวหนุ่มถอนหายใจด้วยความทุกข์ในใจ เขาทำให้เธอเข้าใจผิดทำเธอเสียใจร้องไห้อีกแล้วทั้งที่เคยรับปากว่าจะไม่ทำเธอเสียใจอีก เขายื่นนิ้วยาวบรรจงปาดน้ำออกจากหางตาเล็กให้เธออย่างทะนุถนอมก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำเมื่อคิดว่าตัวเขามีแต่กลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ เขาอยากจะนอนกอดปลอบประโลมเธอ แต่ตั

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว จนแล้วจนรอดภูผาก็ยังไม่ได้ให้วิรัศยาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง เขาเพียงแค่ให้เธออ่านเอกสารที่พิภพนำเข้ามาให้เขาเซ็นอนุมัติ หรือไม่ก็ให้เธอออกไปจัดหาของว่างมาให้เขาแค่นั้น "คุณภูจะไม่ให้หวานทำอะไรจริง ๆ เหรอคะ แล้วแบบนี้หวานจะฝึกงานผ่านไหมคะเนี่ย?" วิรัศยาถามเจ้านายตัวโตในตอนที่วางแก้วกาแฟที่เขาเพิ่งใช้เธอไปชงเมื่อครู่หลังจากที่เพิ่งใช้เธอให้ไปซื้อขนมที่ร้านเบอเกอรีข้าง ๆ โรงแรม เพราะเขารู้ว่าเธอชอบรับประทานขนมหวานหลังมื้อกลางวัน ที่เขาบอกว่าอยากรับประทานนั้นเป็นข้ออ้างอยากให้เธอไปซื้อนั่นเอง "หวานไม่รู้เหรอว่าใครเป็นคนเซ็นใบผ่านงานนักศึกษา" ภูผาถามขณะที่เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้างอข้าง ๆ เขาหมุนเก้าอี้ไปด้านข้างก่อนจะดึงให้เธอทิ้งสะโพกลงมานั่งบนตักแข็งของตัวเอง ใบหน้าสากแนบลงที่ต้นแขนนุ่มอย่างง้องอน ให้อยู่เฉย ๆ ก็ไม่ชอบ ทำไมแฟนสาวของเขาอยากลำบากด้วยนะ "ใครเหรอคะ คุณภูหรือเปล่า?" หญิงสาวเอียงหน้าถามเพราะเธอไม่แน่ใจว่าใครจะเป็นคนเป็นคนตัดสินใจ ระหว่างพี่ผู้หญิงหัวหน้าฝ่ายบุคคลผู้ที่เห็นการทำงานของนักศึกษาใกล้ชิดกว่าใคร หรือว่าจะเป็น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ภูผาถึงได้กลับขึ้นมาบนห้องทำงาน เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าแฟนสาวแสนสวยของเขานั่งหน้านิ่งส่งสายตาขุ่นเคืองมายังเขา ร่างสูงจึงรีบเดินไปหาหญิงสาวทันทีด้วยท่าทีเอาอกเอาใจ "ผมกลับมาแล้วครับ" เสียงทุ้มเอ่ยทุ้มนุ่ม แถมลงท้ายด้วยคำไพเราะเสนาะหูอย่างคนรู้ความผิดของตัวเอง ทิ้งตัวนั่งที่มุมโต๊ะทำงานส่งยิ้มหล่อละลายใจให้ เขาเข้าใจหญิงสาวว่าทำไมเธอถึงโกรธเพราะถ้าเป็นเขาเห็นว่ามีชายอื่นมาตีสนิทกับเธอเขาก็หึงเหมือนกัน แต่นี่เมื่อครู่ฟาเมียถึงกับเข้ามากอดตามปกติที่เจ้าตัวเคยทำเมื่อพบหน้าเขา ย่อมทำให้คนในดวงใจเขาไม่พอใจเป็นธรรมดา "จัดการเธอเรียบร้อยแล้วเหรอคะ?" วิรัศยาถามเสียงเรียบ เบนสายตาไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่สนใจคนตัวโตที่นั่งหน้าหล่อบนขอบโต๊ะ "เรียบร้อยแล้วครับ ฟาเมียเป็นญาติของเพื่อนผม แฟรงค์ไงหวานจำได้ไหม?" ภูผารีบอธิบายรวดเร็วขณะที่มือหนาจับเก้าอี้หมุนให้หญิงสาวหันหน้ามาทางเขา เขาใจไม่ดีเลยที่เห็นคนตัวเล็กเย็นชาแบบนี้ "จำไม่ได้ค่ะ แค่ญาติของเพื่อนจำเป็นต้องกอดต้องหอมเพื่อนของพี่ชายแบบนั้นด้วยเหรอคะ แถมคุณภูก็ยอมเสียด้วย ถ้าบอกเป็นแค่ญาติเพื่อน หวานไม

สองวันต่อมา โรมแรมได้จัดงานเลี้ยงสังสรรค์ประจำปีให้พนักงานเพื่อเป็นการตอบแทนที่ทำงานเหนื่อยมาตลอดทั้งปี ซึ่งภูผาจัดงานแบบนี้ให้พนักงานทุกปี ในช่วงนี้ลูกค้าของโรงแรมไม่เยอะมาก ทำให้ไม่ต้องใช้พนักงานจำนวนมากในการดูแลความเรียบร้อยและบริการลูกค้า สำหรับพนักงานที่มีหน้าที่ตรงนั้นภูผาจะจ่ายเป็นโบนัสให้แทน เป็นจำนวนเงินที่มากโขทำให้พนักงานพอใจในรายได้พิเศษตรงนั้นจนไม่เก็บเอาไปคิดมากหรือน้อยเนื้อต่ำใจที่ตัวเองไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงด้วย งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นที่ส่วนของรีสอร์ตซึ่งมีพื้นที่เป็นลานโล่งสำหรับไว้ทำกิจกรรมของกลุ่มทัวร์ จะได้ไม่เป็นการรบกวนลูกค้าที่พักอยู่โรงแรมหากว่าจะมีพนักงานเดินกันขวักไขว่เต็มชั้นห้องจัดเลี้ยง ภายในงานเลี้ยง ภูผานั่งร่วมโต๊ะกับบรรดาเพื่อน ๆ ที่มาสังสรรค์ที่งานเลี้ยงแบบนี้ในทุก ๆ ปี ส่วนวิรัศยานั่งกับเพื่อนพนักงานด้วยกัน ซึ่งมีขวัญ นุช กวิน และรุ่นพี่ชายหญิงที่เป็นพนักงานประจำอีกสี่คน พนักงานชายคนที่นั่งติดกับวิรัศยากำลังมองเธอด้วยแววตาที่ถูกใจ เขาแสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้งจนทำให้รู้สึกอึดอัด ในตอนที่มีข่าวซุบซิบระหว่างนักศึกษาฝึกงานคนสวยกับนายหัวหนุ่มเจ้าน

"สนุกพอหรือยัง?" น้ำเสียงทุ้มดุดันดังขึ้นเหนือศีรษะทำให้วิรัศยาต้องตวัดสายตาไปมองทำให้ได้เห็นคนหน้าหล่อตีสีหน้าบึ้งตึงจ้องมองมายังเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หญิงสาวถอนหายใจเบื่อหน่ายหันหน้ากลับมาหารุ่นพี่หนุ่มอย่างไม่แยแสคนที่ทำเสียงดุใบหน้าเหี้ยมเลยสักนิด การแสดงออกของภูผาที่มีต่อวิรัศยาทำให้คนร่วมโต๊ะกับหญิงสาวเสียวสันหลังวาบ ยกเว้นหนุ่มสาวสองคนที่ตอนนี้กำลังมึนเมาแอลกอฮอล์ของไวน์ มือเล็กของวิรัศยาเอื้อมไปหยิบแก้วไวน์ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าตัวเองและตั้งใจจะยกดื่ม แต่แก้วนั้นกลับโดนมือใหญ่ของภูผากระชากออกอย่างแรงจนน้ำสีแดงในแก้วกระฉอกออกมาเปื้อนทั้งโต๊ะและชุดของหญิงสาว "อ๊ะ! คุณภู! มายุ่งอะไรด้วย ไปหาผู้หญิงของคุณนู่น" หญิงขี้เมาเอ่ยน้ำเสียงยานคางไล่คนตัวโตด้วยสติสัปชัญญะที่เหลือประมาณครึ่งหนึ่ง "หวาน.." ภูผาเรียกชื่อแฟนสาวเสียงรอดไรฟันอย่างพยายามควบคุมโทสะของตัวเองไว้ คนตัวเล็กจะรู้ตัวบ้างไหมว่าการกระทำและคำพูดของตัวเองมันอยากให้คนตัวโตอยากจะจับเธอฟาดก้นสักเพียงใด "พี่รินไวน์ให้หวานหน่อยสิคะ" วิรัศยาไม่สนใจเสียงเรียกของคนตัวโต เธอแย่งแก้วไวน์ในมือหนาแล้วยื่นให้รุ่นพี่หนุ่ม