All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 131 - Chapter 140

"อา..หวานโคตรยั่ว ค่อยเข้าไปต่อในห้อง" ภูผาบอกเสียงกระเส่าเมื่อแท่งเนื้อกลางหว่างขาถูกหน้าท้องแบนจงใจถูขึ้นลงอย่างยั่วยุ เขาต้องรีบเปิดประตูห้องแล้วดันหญิงสาวเข้าไปข้างใน ถ้าช้าไปกว่านี้เกรงว่าเธอจะจับเขาเปลื้องผ้าเสียตรงนี้ เป็นอย่างที่ภูผาคาด พอเข้ามาในห้องได้ วิรัศยาก็ดึงเขาเข้าไปจูบต่อทันที เขาเลยต้องใช้ส้นเท้าดันประตูปิดแทนมือ รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุดที่หญิงสาวจู่โจมเขาก่อน ลิ้นน้อยของเธอได้เข้าไปตวัดเกี่ยวพันหยอกล้อลิ้นหนาและนายหัวหนุ่มก็ปล่อยให้ดวงใจของเขานำพาไปอย่างนั้น วิรัศยาไล้จูบคนตัวใหญ่โดยสองที่มือบางดันอกแข็งให้ถอยหลังจนกระทั่งไปถึงลงโซฟาห้องนั่ง เมรีขี้เมาออกแรงผลักร่างกำยำให้ล้มลงไปโดยคนที่แรงเยอะก็ล้มตามไปแรงผลักแต่โดยดี ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มพอใจเมื่อแฟนสาวก้าวขึ้นคร่อมนั่งทับบนตัวอย่างงุ่นง่าน ภูผาจึงขยับตัวไปนอนหนุนยังพนักวางแขน สองมือหนาบีบเคล้นสลับลูบไล้ต้นขาเนียนเพื่อปลุกอารมณ์อีกทาง "เมาแล้วหื่นเหรอเรา" ภูผากระเซ้าคนที่กำลังปลดหัวเข็มขัดเขาด้วยความลนลานแสดงให้เห็นว่าเจ้าของมือนั้นรีบร้อนเพียงใด ก่อนที่รีบปลดตะขอและรูดซิปตามไปติด ๆ เขาต้องโก่งกลางตั

สองชายหญิงนอนกอดกันอย่างเหนื่อยล้า เสียงหอบหายใจดังขึ้นให้ได้ยินถี่แรงแล้วค่อย ๆ ซาลงเมื่อปรับลมหายใจกันได้แล้ว "ไม่รู้ว่าเมาแล้วจะหื่นขนาดนี้ รู้แบบนี้จับมอมเหล้าทุกวันแล้ว" ภูผากระเซ้าให้คนด้านบนก่อนจะเอียงหน้าไปจุมพิตที่หน้าผากชื้นเหงื่อของเธออย่างหลงใหลในตัวแฟนสาว แรงตอดรัดเต้นตุบภายในโพรงรักทำให้เขาต้องเสือกไสลำเนื้อสั้น ๆ ตอบรับสัมผัสของเธอ "แล้วชอบไหมล่ะคะ" วิรัศยายกตัวขึ้นเท้าศอกที่ไหล่แข็ง สองมือนุ่มจับหน้าสากจ้องลงไปในตาคมอย่างยั่วยวนเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ยังคงทำงานอยู่ "ชอบสิ ชอบมาก ต่อไปถ้าอยากดื่มเหล้ามาดื่มกับผมคนได้แค่คนเดียวนะ ดื่มแล้วเมาแล้วจับผมปล้ำได้เลย ผมจะไม่ขัดขืนเลยสักนิด" นายหัวหนุ่มบอกกับแฟนสาว ส่งยิ้มหล่อเจ้าเล่ห์ใส่ดวงตาหวานฉ่ำ "ใช่สิ คุณภูมีแต่ได้กับได้นี่นา" วิรัศยาค้อนให้คนด้านล่างอย่างนึกหมั่นไส้ "ตอดแรงแบบนี้อยากอีกแล้วล่ะสิ ไปต่อในห้องกันดีเดี๋ยวผมอุ้ม" ว่าแล้วร่างกำยำก็ทรงตัวลุกขึ้นยืนโดยกระเตงให้ร่างบางเกาะติดไม่ห่าง เขาไม่ยอมให้จุดเชื่อมต่อหลุดออกจากกันเลยแม้แต่วินาที "อื้อ" วิรัศยาส่งเสียงครางขณะที่คนตัวโตก้าวเดินเมื

บนรถ ขวัญและนุชนั่งขนาบข้างของวิรัศยา นุชพาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดใบหน้าของเพื่อนที่มีแต่เม็ดเหงื่อ ส่วนขวัญนั่งบีบนวดมือที่เย็นจัดของเพื่อนหวังว่าเลือดลมของเพื่อนจะไหวเวียนดีแล้วอาการเป็นลมของเพื่อนจะดีขึ้น "นี่ขวัญ เอาโทรศัพท์หวานโทรหาคุณภูผาก่อนดีกว่าไหม บอกเขาว่าหวานไม่สบายกำลังจะไปโรงพยาบาล" นุชบอกขวัญขณะที่เธอกำลังเช็ดหน้าให้วิรัศยา เธอมองหน้าเพื่อนก็รู้สึกเป็นห่วงเหลือกำลัง หากว่าเพื่อนเป็นอะไรมากจะได้มีภูผาที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าพวกเธอช่วยตัดสินใจให้ "อื้อ ได้ ๆ " ขวัญพยักหน้ารับแล้วรีบค้นหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของวิรัศยาก่อนจะเลื่อนจนเจอชื่อที่บันทึกว่า 'สามี' ที่เธอได้เห็นมาก่อนหน้านี้และรู้ว่าเบอร์นี้คือเบอร์ของแฟนเพื่อน เธอรีบกดโทรออกหาเจ้านายหนุ่มทันที "เอ่อ ขอโทษนะครับ ที่บอกว่าโทรหาคนชื่อภูผา ใช่เจ้าของโรงแรมบนเกาะนี้ไหมครับ?" เมื่อขวัญวางสายจากภูผาแล้ว ชายที่ชื่อว่านพก็เอ่ยถามสาว ๆ ทันที เขาเหลือบพิจารณามองหน้าวิรัศยาผ่านกระจกมองหลังอย่างนึกสงสัย เขารู้สึกคุ้นหน้าสาวหน้าหวานคนนี้เหมือนเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน "ใช่ค่ะ คุณภูผาเจ้าของโรงแรมคนนั้นล่ะค่ะ หวา

วันรุ่งขึ้น ภูผาพาวิรัศยาไปหาแม่ของเธอแต่เช้าตามที่บอก แต่กว่าจะเดินทางมาถึงก็เป็นเวลาสายมากแล้ว จึงเป็นเวลาที่ได้แม่ของเธอเปิดร้านกาแฟ ทั้งคู่จึงมาหาที่ร้าน "แม่คะ สวัสดีค่ะ" วิรัศยาก้าวเข้ามาในร้านแล้วยกมือพนมไหว้ทักทายผู้เป็นแม่ "สวัสดีครับ" ตามด้วยภูผาที่ยืนอยู่ข้างหลังแฟนสาว "อ้าว..หวาน มาได้ยังไง? สวัสดีค่ะคุณภูผา ไปนั่งกันก่อน" วารีที่กำลังเตรียมของขายอยู่ในเคาน์เตอร์เงยหน้าเมื่อได้ยินเสียงลูกสาวคนโต เธอยิ้มทักทายลูกสาวด้วยความดีใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะรับไหว้คนตัวโตที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกสาวแล้วจึงให้คนทั้งคู่ไปนั่งที่โต๊ะ "จะดื่มอะไรกันไหม เดี๋ยวแม่ไปเอามาให้" วารีเอ่ยถามแล้วในตอนที่คู่หย่อนกายนั่งยังเก้าอี้แล้ว ถามจบก็ตั้งท่าจะเดินไปหาเครื่องดื่มมาให้ "ไม่ครับ เชิญคุณน้านั่งลงก่อนนะครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกครับ" น้ำเสียงที่จริงจังของภูผาเอ่ยออกมานั้นทำเอาผู้ที่ได้ฟังถึงกับรู้ใจคอไม่ดี แต่วารีก็ยอมเดินมาหาลูกสาวและแฟนหนุ่มของลูก มองไปที่วิรัศยาก็เห็นเอาแต่ก้มหน้าเงียบ "มี..มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?" หญิงวัยกลางคนค่อย ๆ หย่อนกายนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข

และแล้ว วันฝึกงานวันสุดท้ายที่เกาะก็มาถึง นักศึกษาทุกคนต่างต้องกลับไปเรียนต่อเพื่อสรุปรายงานการฝึกงานและสอบปลายภาค การที่วิรัศยาต้องกลับมาเรียนต่อทำให้ต้องห่างจากชายคนรัก แต่เธอก็ไม่เหงาเพราะภูผาโทรมาหาทุกวัน และนายหัวหนุ่มมาหาเธอทุกอาทิตย์เพื่อไม่ให้เธอคิดมากว่าอยู่ไกลแล้วจะห่างเหินกัน จนกระทั่งวันสุดท้ายที่วิรัศยาเรียนจบ เมื่อเธอได้ใบประกาศและผลรับรองการเรียน วันรุ่งขึ้นภูผาจึงพาหญิงสาวไปจดทะเบียนสมรสทันที เดิมทีภูผาจะพาเธอไปจดทะเบียนสมรสก่อนเสียด้วยซ้ำ แต่วิรัศยาห้ามไว้เพราะเธอไม่อยากวุ่นวายเมื่อต้องเปลี่ยนนามสกุลใหม่ เธอต้องไปถ่ายบัตรประชาชนใหม่ ต้องแจ้งเปลี่ยนชื่อกับมหาวิทยาลัยใหม่ด้วยซึ่งจะยุ่งยากมาก ในเมื่อใกล้จะจบอยู่แล้ววิรัศยาจึงให้เขารอจนเธอได้รับผลรับรองผลการเรียนเป็นอันว่าเรียนจบก่อน ซึ่งภูผาก็ยอมโดยดี เมื่อจดทะเบียนสมรสเรียบร้อยแล้ว ภูผาพาภรรยาสาวกลับไปยังเกาะในวันนั้นเลยเพื่อเตรียมเข้าพิธีมงคลสมรสในอีกสองวันข้างหน้า และงานนี้ว่าที่เจ้าสาวก็ไม่ต้องทำอะไรมากเพราะชายหนุ่มจัดการรอไว้เรียบร้อยแล้ว ในที่สุด วันแต่งงานของทั้งคู่มาถึง งานแต่งถูกจัดขึ้น