All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 141 - Chapter 150

วันเวลาผ่านไปรวดเร็ว จนกระทั่งวิรัศยาเข้าสู่เดือนสุดท้ายของการตั้งครรภ์ ในห้องนอนบ้านหลังใหญ่ริมทะเล ตอนนี้กำลังมีเสียงร้องครวญครางของเมียเจ้าของบ้าน ไม่ใช่เสียงร้องเจ็บปวดแต่หากเป็นเสียงร้องแห่งความรัญจวนในอารมณ์เมื่อโดนเจ้าของบ้านชวนทำกิจกรรมตามประสาผัวเมีย "อ๊ะ อ๊ะ พี่ภู อา.." "พี่รักหวาน ซี้ด เสียวฉิบ!" เป็นการบอกรักภรรยาของนายหัวหนุ่มที่ฟังแล้วลามกที่สุด ขณะที่บอกรักเสียงกระเส่าพร่า ร่างกำยำก็สาดความใหญ่โตใส่กลางหว่างขาอวบของเมียสาวเนิบนาบแต่ทว่าเน้นหนักจนร่างอวบของวิรัศยาที่นอนตะแคงข้างอยู่ด้านหน้ากระเพื่อมสั่นคลอนตามจังหวะการสาดใส่ของสามี โดยมือหนาจับขาอวบขึ้นมาพาดบนต้นขาแกร่งเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปได้ลึกขึ้น ภูผาทำกิจกรรมบนเตียงกับคนท้องโตมาตลอด ด้วยท้องที่โตขึ้นของเมียสาวทำให้ช่วงท้องแก่นี้เขาต้องสอดใส่ด้วยท่านอนตะแคงซ้อนหลัง "พี่ภู เสียว..หวานเสียว อื้อ!" คนท้องโตครางออกมาเสียงหวาน ซุกใบหน้าสวยไปที่หมอนใบโตก่อนจะอ้าปากกัดหมอนระบายความเสียวซ่านใส่หมอน แรงกำหนัดของเธอวิ่งพล่านไปทั่วจุดบอบบางจนรู้สึดปวดหนุบ "จะแตกก็ปล่อยออกมา อ่า.." คนข้างหล

สองปีต่อมา "พี่ภูคะ วันนี้หวานติดรถไปรับยัยวิวที่โรงแรมด้วยนะคะ" วิรัศยาพูดขึ้นในตอนที่กำลังลงมาจากชั้นบนหลังจากที่แต่งตัวพร้อมออกข้างนอกเรียบร้อยแลว "เดี๋ยวพี่ให้คนมาส่งวิวที่นี่ก็ได้ หวานจะได้ไม่ต้องเหนื่อยนั่งรถ" ภูผาพูดขึ้นพลางก้มลงไปอุ้มลูกสาววัยสองขวบขึ้นมา เพราะเด็กน้อยตัวอวบดึงขากางเกงพ่อยิก ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นพ่อ "ไม่เป็นไรค่ะ หวานว่าจะไปดินตลาดด้วย แค่นี้ไม่เหนื่อยหรอก" วิรัศยาเดินมาหาสองพ่อลูกก่อนจะเขย่งจุ๊บแก้มยุ้ยของลูกสาวด้วยความมันเขี้ยว "พี่เป็นห่วงนี่นา ยิ่งแพ้ท้องอยู่ เมื่อเช้าอ้วกไหม" ภูผายกมือข้างที่ว่างขึ้นลูบศีรษะน้อยของเมียสาวก่อนจะเชยคางตรวจดูร่องรอยความอ่อนเพลียบนใบหน้าว่ามีไหม "ไม่ค่ะ ท้องนี้หวานไม่ค่อยแพ้เท่าท้องเจ้าตัวยุ้ยนี้" วิรัศยายิ้มหวานแล้วหันมาพูดกับลูกสาวในอ้อมแขนพ่อว่าเธอหมายถึงตุ๊กตามีชีวิตคนนี้ ตอนนี้วิรัศยาตั้งครรภ์ที่สองได้ประมาณแปดสัปดาห์แล้ว ท้องสองนี้เธอไม่ค่อยแพ้เท่าท้องแรก จะอาเจียนทุกเช้าในสองสัปดาห์แรกเท่านั้น หลังจากนั้นก็มีบ้างวันที่เธอจะอาเจียน ส่วนตอนกลางวันนั้นเธอไม่มีอาการอะไรเลยเหมือนกับคนไม่

วันรุ่งขึ้น วันนี้สองพี่น้องจะพากันทำขนมจีนแกงเขียวหวานรับประทานกัน วิรัศยาจึงให้ภูผาพาไปจ่ายตลาดตั้งแต่เช้ามืดโดยให้วิวคอยดูแลเวอรีนที่ยังไม่ตื่นนอนให้ เมื่อพ่อและแม่กลับมาเด็กหญิงก็ตื่นพอดี "ตอนกลางวันพี่กลับมากินขนมจีนนะ" ภูผาบอกกับเมียสาวขณะที่เขานั้นเดินพับแขนเสื้อให้ขึ้นมาอยู่ที่ครึ่งท่อนแขนด้วย ตอนเช้านั้นเขาได้กาแฟและแซนวิชไปแล้ว ก็สามารถอยู่ได้ไปถึงครึ่งวัน "ค่ะ บ๊ายบายพ่อก่อนสิลูก" วิรัศยาที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเพื่อป้อนอาหารเช้าให้ลูกสาว คุณแม่คนสวยยิ้มหวานให้สามีก่อนจะบอกให้ลูกสวยกมือลาผู้เป็นพ่อเพื่อที่พ่อจะได้มีแรงทำงาน "ไม่เอาบ๊ายบาย มาให้พ่อหอมสักฟอดดีกว่า" ภูผายิ้มอบอุ่น ร่างกำยำเดินไปหาสองแม่ลูกก่อนจะโน้มตัวลงไประหว่างคนทั้งสองแล้วกดจมูกลงบนแก้มซาลาเด้งของลูกสาว ฟอด.. ตามด้วยหันไปหอมแก้มแม่ของลูกในยามเธอไม่ระวังตัว แก้มเนียนของวิรัศยาจึงโดนสามีขโมยหอมเสียงดังพอ ๆ กับหอมลูกสาว ฟอด.. "อื้อ! พี่ภู อายวิว" วิรัศยายกมือขึ้นกุมแก้มข้างที่โดนขโมยสามีหอมพลางหันไปมองน้องสาวที่เตรียมของอยู่โต๊ะเตรียมอาหาร ถึงวิวจะเป็นน้องสาวแต่เธอก็ร

"เดี๋ยวคุณเควินก็กลับมา ทำไมเมาแล้วไม่นอนคะ" วิรัศยาต่อว่ากับคนตัวเปลือยที่กำลังคร่อมตัวเธออยู่ แล้วก็ต้องเงยหน้าหลบกลุ่มผมสั้นสีน้ำตาลในตอนที่สามีก้มลงมาไซ้ซอกคอ เสียงพ่นลมหายใจฟืดฟาดขณะที่เขากำลังสูดดมกลิ่นตัวของเธอเป็นตัวบอกให้รู้ได้ว่าไฟราคะของเขาได้จุดติดจนยากจะดับลงง่าย ๆ แล้ว "มันไม่กลับมาง่าย ๆ หรอก มันบอกจะไปสามสักชั่วโมง" ภูผาพูดด้วยอู้อี้เพราะกำลังซุกไซ้ลำคอหอมละมุนของเมียสาว เบื้องล่างก็ดึงชายกระโปรงขึ้นแล้วตะปบลูบคลึงที่โหนกเนินสาวนอกกางเกงในด้วยความรู้สึกโหยหา การที่เธอกำลังตั้งครรภ์ทำให้ร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลง เนื้อสาวบวมอวบอูมจนเต็มอุ้งมือจนเขาอดไม่ได้ที่จะขยำอย่างนึกมันเขี้ยว "และ..แล้ววิวล่ะ อ๊า เขาออกไปทำอะไรกันนาน อื้อ.." วิรัศยาถามเสียงกระท่อนกระแท่นเมื่อโพรงรักโดนสองนิ้วยาวรุกล้ำหมุนควง แต่เพราะความเป็นห่วงน้องสาวที่ออกไปชายแปลกหน้าทำให้เธอต้องแข็งใจถาม "ก็ออกไปซื้อกันไง แต่เควินมันคงซื้อหลายอย่างเลยไปนาน ก่อนจะห่วงคนอื่น ห่วงตัวเองก่อนดีกว่าไหม ตอดแรงขนาดนี้จะแตกแล้วล่ะสิ" ภูผาตอบอย่างอารมณ์ดีที่เห็นเมียรักนอนดิ้นกระสับกระส่ายอยู่ใต้อกกว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนตอนนี้วิรัศยาเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการตั้งครรภ์แล้ว ภาพคุณแม่ร่างอวบเดินอุ้ยอ้ายไล่ตามลูกสาววัยสามขวบเป็นภาพที่ชินตาสำหรับพนักงานโรงแรมของนายหัวภูผา ที่ภรรยาสาวของนายหัวมักจะตามสามีมาที่โรงแรมเพื่อทำงานนิด ๆ หน่อย ๆ พอไม่ให้ต้องอุดอู้อยู่แต่บ้านริมทะเลกับลูกสาวตามลำพัง ตอนแรกภูผาไม่เห็นด้วยที่ภรรยาสุดที่รักหอบเอาท้องโต ๆ ตามมาที่โรงแรมด้วย แต่เมื่อเห็นความอยู่ไม่นิ่งของเวอรีนแล้วก็ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่ คุณแม่ท้องโตจะพักผ่อนได้อย่างไรหากแต่มัวไล่ตามลูกสาวตัวน้อย แต่ถ้ามาที่โรงแรม ในช่วงที่วิรัศยาพักผ่อนก็จะมีคนช่วยดูแลลูกสาวเยอะแยะไปหมด จนตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของนายหัวเป็นขวัญใจของคนที่นี่แล้ว แต่ไม่นานก็จะไม่ได้เห็นเด็กหญิงตัวอวบที่เกาะแล้ว เพราะถ้าถึงเวลาเปิดเทอมหน้านี้ ภูผาจะพาครอบครัวกลับกรุงเทพเพื่อที่จะให้เวอรีนเข้าโรงเรียนที่นั่น และเขาก็คงไป ๆ กลับ ๆ ระหว่างเกาะและเมืองหลวงจนกว่าจะถึงเวลาปิดเทอมของเด็กน้อยเขาถึงจะให้ภรรยาและลูก ๆ มาอยู่ที่นี่ด้วย "พี่ภูคะ ลูกไปไหนแล้ว?" วิรัศยาเดินออกมาจากห้องนอนเล็กหลังห้องทำงานของสามี เอ่ยถามคน