All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 61 - Chapter 70

สองปีต่อมา วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้วิรัศยาอายุยี่สิบปีแล้ว จากเด็กสาวในตอนนั้นกลายเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่งจนหนุ่ม ๆ ตั้งขบวนมาจีบ แต่เธอก็ไม่เคยมีใจหรือคบหาใครเลยสักคน ตั้งหน้าตั้งตาเรียนจนคว้าเกรดสี่แทบจะทุกวิชา เทอมนี้วิรัศยาเรียนเทอมเป็นสุดท้ายแล้วก่อนที่จะจบหลักสูตรสายอาชีพนี้ และเป็นเทอมที่ต้องฝึกงานทั้งเทอมไม่ได้เข้าเรียนกับอาจารย์ประจำรายวิชา สาขาที่หญิงสาวเลือกเรียนนี้เป็นวิชาด้านการจัดการโรงแรมที่เธอชอบ วันนี้ก็เหมือนในทุก ๆ วันที่หลังเรียนกลุ่มเพื่อนสนิทของวิรัศยาจะตามมาที่ร้านกาแฟเนื่องจากร้านนี้อยู่ระแวกเดียวกับวิทยาลัย นั่งรถเพียงสองป้ายรถก็ถึงแล้วจึงเหมาะแก่การสุมหัวตามประสาวัยรุ่นผู้ไม่อยากกลับบ้านเร็ว บางครั้งก็พากันทำการบ้านแต่หากไม่มีก็จะพากันมาอุดหนุนเพื่อนจนกระทั่งเย็นเกือบค่ำถึงจะได้แยกย้ายกันกลับ หลังจากที่ว่างงานจากลูกค้าแล้ว วิรัศยาจึงได้เดินมาสมทบกบกลุ่มเพื่อนที่กำลังคุยกันถึงการไปฝึกงานต่างจังหวัดซึ่งอาจารย์ที่ปรึกษาเพิ่งแจ้งมาในชั่วโมงโฮมรูม"นี่แก ฉันตื่นเต้นอ่ะ วันจันทร์จะได้ไปฝึกงานที่โรมแรม A แล้วฉันได้ข่าวมาว่าเจ้าของโคตรหล่อ" นุช เพื่อ

"หวาน..." ภูผาเอ่ยออกมาเสียงทุ้มในลำคอราวกับละเมอ แววตาเข้มกระตุบวาบจ้องมองผู้หญิงที่ยืนอยู่หลังห้องไม่วางตา หัวใจเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่คิดไม่ฝันว่าเด็กสาวที่เขาพยายามลืมจะปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า หนำซ้ำเธอในตอนนี้ยังสวยสะพรั่งบาดตาบาดใจกว่าเมื่อก่อนมากมายนัก "นี่น้องถึงกับตกตะลึงในความหล่อของเพื่อนผมเลยเหรอครับ เขาคนนี้ชื่อภูผานะครับ เจ้าของโรงแรมที่พวกน้อง ๆ จะไปฝึกงานกันนะครับ" วายุพูดแซวเพื่อลดความตื่นตกใจของคนในห้องก่อนจะแนะนำชายหนุ่มที่ยืนคู่กันซึ่งตอนนี้มัวจ้องมองแต่นักศึกษาสาวคนสวยเขม็ง ไม่สนใจจะเอ่ยทักทายนักศึกษาคนอื่นที่อยู่ร่วมห้องเลยสักนิด ภูผาทั้งตกใจทั้งตื่นเต้น ไม่คิดว่าจะได้เจอเด็กสาวที่คอยก่อกวนความนึกคิดมาตลอดสองปีที่นี่ เขาแวะมาหาวายุหลังจากที่กลับมาจากอังกฤษ แต่เมื่อเขามาหา วายุก็บ่นว่ามีปีนี้นักศึกษามาฝึกงานเยอะ อยากให้เขารับไปบ้าง เขาก็คิดว่าดีเพราะตอนนี้ยังขาดพนักงานหลายตำแหน่งจึงรับปากไป และได้เดินตามมาดูว่ามีนักศึกษาที่จะไปฝึกงานกับเขามีกี่คน จะได้สั่งเตรียมที่พักให้ถูก แต่เมื่อเดินมาถึง วายุกลับเรียกให้เข้ามาในห้อง ทำให้เจอกับหญิงสาวที่เขาพยา

"แวะคอนโดผมก่อนนะ ผมจะเข้าไปเอาของ " ภูผาพูดขึ้นหลังจากที่นั่งเงียบกันมาสักพักและตอนนี้ก็ใกล้ถึงทางเข้าคอนโดของเขาแล้ว "งั้นฉันลงตรงนี้ก็ได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนคุณ" วิรัศยาเห็นหนทางที่จะผละจากคนตัวโตแล้วจึงรีบพูดขึ้น "บอกว่าจะไปส่งก็ไปส่งสิ " ภูผาทำเสียงดุ และในตอนนั้นรถก็แล่นมาถึงคอนโดพอดี ชายหนุ่มจึงขับวนขึ้นไปยังตามช่องเดินรถและจอดลงที่ชั้น ๆ หนึ่งก่อนจะดับเครื่องยนต์ ร่างสูงลงจากรถแล้วรีบเดินอ้อมมาทางฝั่งที่วิรัศยานั่งอยู่ เขาเปิดประตูให้เธอในทันที "ลงไปกับผมก่อน ผมขึ้นไปนานเลยขี้เกียจสตาร์ทเครื่องทิ้งไว้" ภูผาบอกเหตุผลว่าทำไมเขาจึงไม่ติดเครื่องยนต์เพื่อให้หญิงสาวนั่งรอบนรถ "ถ้าให้ฉันกลับเองก็จบละ คุณจะมายุ่งกับฉันทำไมเนี่ย" วิรัศยาเริ่มขุ่นเคืองที่คนตัวโตเอาแต่ยื้อยึดเธอไว้ ไม่ยอมให้เธอได้กลับบ้านเอง "อย่าดื้อน่า ลงมาเถอะ " ภูผาต่อว่าแล้วคว้าที่ต้นแขนนุ่มอย่างอุกอาจก่อนจะดึงร่างบางลงจากรถจนสำเร็จ ใช้มืออีกข้างปิดประตูแล้วทำการกดรีโมทล็อกรถทันที ส่วนมือที่กำแขนนุ่มนั้นเขาไม่ยอมปล่อยเลยสักวินาที "ปล่อย ฉัน..ฉันเดินเองได้ค่ะ เดินนำไปสิคะ" หญิงสาวพูดตะกุกตะกักเบี่ยงตั

"อึก! ป่าเถื่อนที่สุด" วรัศยาตวัดสายตามองคนใจร้ายที่ทิ้งเธอลงมา แม้ว่าพื้นที่นอนจะนุ่มแต่แรงกระแทกก็ทำให้เธอรู้สึกจุกอยู่ดี "คิดผิดแล้วที่ทำให้ผมโมโห แล้วจะรู้ว่าถ้าผมโกรธผมจะไม่หยุด " ภูผากล่าวโทษคนตัวเล็กขณะที่ก้าวเดินเข่าขึ้นไปบนเตียง มือหนาเร่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตโดยที่สายตาคมไม่ละออกจากใบหน้าสวยที่กำลังตื่นตระหนก เขาขุ่นเคืองจริงที่เธอเอาแต่ปฏิเสธความสัมพันธ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อนแต่ว่าความต้องการในตัวหญิงสาวนั้นมีมากกว่า "ฉันขอโทษ อย่าทำฉันเลยนะ " เพราะสายตาคมกริบร้อนแรงด้วยไฟปรารถนาทำให้วิรัศยาเริ่มหวาดหวั่น หญิงสาวขอร้องพลางกระเถิบสะโพกไปด้านหลังจนในที่สุดก็ไปหยุดที่พนักหัวเตียง ใบหน้าเล็กหันเลิ่กลั่กหาทางเอาตัวรอดแต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือแข็งดั่งคีมเหล็กตะปบเข้าที่ข้อเท้าแล้วกระตุกจนร่างบางไถลลงนอนราบใต้ร่าง "มันสายไปแล้วหวาน" ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองเข้าไปในดวงตากลม ร่างกำยำรีบขยับคร่อมอยู่เหนือร่างเล็กใช้เข่าสองข้างหนีบท่อนขาเรียวเอาไว้ไม่ให้หญิงสาวได้หนีไปไหนได้ก่อนจะยืดตัวตรงถอดเสื้อออกเหวี่ยงทิ้งไปข้างเตียง "ไม่! ปล่อย คุณมันใจร้าย ฉันเกลียดคุ... อุ๊บบ" วิร

"หวานยังเอามันไม่เปลี่ยนเลย" ภูผาพึมพำเรียกชื่อคนตัวเล็กอย่างเอาอกเอาใจก่อนจะเอียงหน้ากดจมูกดมซอกคอหอมละมุนอย่างหลงใหลก่อนจะลากปลายจมูกขึ้นหอมแก้มนิ่มเบา ๆ และเคล้าเคลียอยู่อย่างนั้น "ทำไมคุณไม่ป้องกัน ฉันไม่อยากท้องนะ" วิรัศยาพูดออกมาเบา ๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า โดนเขาย่ำยีไม่พอยังมาต้องระแวงว่าจะท้องอีกเพราะความมักง่ายของคนเอาแต่ใจ ถ้าจะเล่น ๆ กับเธอเขาควรจะป้องกันสิ อยากให้เด็กไม่อิโหน่อิเหน่ที่พ่อแม่เล่นสนุกเกิดมาหรือไงกัน "ไม่ท้องหรอก สองปีก่อนยังไม่ท้องเลย" ภูผาพูดออกมาด้วยเสียงทุ้มสดใส ตอนนี้เขาอารมณ์เย็นลงแล้วหลังจากที่ได้กอดเธอและได้ปลดปล่อยในตัวเธอ "เห็นแก่ตัวที่สุด" วิรัศยาโมโหกับคำพูดของคนที่ยังอยู่ในตัว เธอขยับตัวตั้งใจจะเขาออกไปจากตัว ไม่ยอมให้เขาเสพสุขเรือนร่างนี้อีกต่อไปแล้ว ภูผายอมปล่อยให้ร่างนุ่มคายท่อนลำออกอย่างไม่ขัดขืนจนวิรัศยาถึงกับโล่งอกที่เขาไม่รังแกเธอต่อ จากประสบการณ์ที่เคยแนบชิดกับเขาทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่เคยพอที่รอบเดียว "อ๊ะ จะ..จะทำอะไร" วิรัศยาถามคนตัวโตเสียงสั่นเมื่อเขาดึงกระโปรงและกางเกงในออกจากเรียวไปอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันขัดขืน หนำซ้ำมือหน