All Chapters of ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]: Chapter 71 - Chapter 80

เมื่อวิรัศยาลงมาจากรถเขาได้ เธอก็วิ่งขึ้นมาบนห้องทันที โชคดีที่แม่และน้องสาวยังไม่กลับไม่เช่นนั้นทั้งคู่คงซักถามด้วยความห่วงใยว่าทำไมเธอถึงวิ่งไปน้ำตาไหลแบบนี้ หญิงสาวร้องไห้เสียใจให้กับสิ่งอัปยศอดสูที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน นึกไปถึงในตอนที่ตัวเองถูกย่ำยีแต่ดันไปตอบรับบทรักด้วยการครวญครางน่าอายแบบนั้น ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจตัวเองที่ไม่ยอมขัดขืนเขาให้เด็ดขาด เป็นเพราะก้อนหัวใจดวงน้อยที่มีใจให้เขาอยู่แล้วทุกสิ่งทุกอย่างเลยเป็นไปตามที่เขานำพา ยาคุมฉุกเฉิน! แล้ววิรัศยาก็นึกขึ้นได้ว่าว่าเธอยังไม่ได้ป้องกัน มือน้อยควานหาแผงยาขนาดเล็กในกระเป๋าก่อนจะรีบแกะกินในทันทีก่อนจะคลานขึ้นเตียงเมื่อรู้สึกปวดเมื่อยร่างกายคิดว่าถ้าได้พักก็คงจะดีขึ้น เป็นเพราะร่างกายเธอเมื่อยล้าจากการที่โดนเขากระทำทำให้เธอเผลอหลับไปในสุด วิรัศยาสะดุ้งตื่นตอนสองทุ่มเพราะแม่เธอเข้ามาเรียกให้ลงไปรับประทานอาหารเย็น และตอนนั้นเองที่เธอบอกกับแม่ว่าจะไปฝึกงานที่ต่างจังหวัด ในตอนแรกแม่เธอคัดค้านแต่เมื่อลูกสาวได้ตัดสินใจไปแล้วเลยต้องปล่อยให้ลูกไปหาประสบการณ์ไกลบ้าน เมื่อรับประทานอาหารอิ่ม เธอก็ช่วยน้องสาวเก็บโต๊ะและล้างถ้วยช

"ผมว่า ผมคงรักหวานไปแล้ว" "คะ!" วิรัศยาอุทานขึ้นมาเสียงดังอย่างลืมตัว ก่อนที่จะรีบเอามือเล็กปิดปากตัวเองแน่นเพราะกลัวว่าคนในบ้านจะได้ยิน หญิงสาวเงยหน้ามองเขา ดวงตากลมโตจ้องตาเขาไม่กะพริบ และดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็กำลังมองลงมาสบตาเธอนิ่งไม่ไหวหวั่นแสดงให้เห็นว่าคำที่เขาพูดออกไปนั้นคือความสัตย์จริงทุกคำ "ตะ.. ตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่ ฉัน..ฉันไม่เห็นรู้.." เสียงหวานเอ่ยออกมางง ๆ จับต้นชนปลายไม่ถูก เธอทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนเขาสารภาพรักฉุกละหุกแบบนี้ "ไม่รู้ว่าตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็รักไปแล้ว" ภูผาพูดพลางยิ้มหวานให้คนในอ้อมแขน เป็นรอยยิ้มนั้นที่ทำให้หัวใจวิรัศยาเต้นโครมครามจนแทบจะกระเด็นออกมาเพราะเขาไม่เคยยิ้มแบบนี้ให้เธอเลย "ผมขอให้หวานให้โอกาสผม..ได้ไหม" ภูผาร้องขอก่อนจะค่อย ๆ ลดใบหน้าต่ำลงประทับริมฝีปากบนปากอิ่ม ที่คนตัวเล็กยังคงเงยหน้ามองเขาอย่างตะลึง ลิ้นหนาแทรกไรฟันไปหาความหวานในโพรงปากชื้นแฉะ ตวัดลิ้นดูดกินลิ้นเรียวเบา ๆ ก่อนจะถอนออกมาดูดริมฝีปากล่างเอิบอิ่มของเธออย่างหยอกล้อ "เรามาเริ่มต้นใหม่กันได้ไหม ผมจะไม่ทำให้หวานร้องไห้อีก" พูดจบใบหน้าหล่อก็ก้มลงไปสูดดมกลิ่นหอมจาก

"อ๊ะ!" วิรัศยาร้องออกมาเสียงดังอย่างลืมตัวก่อนจะรีบยกมือปิดปากเพื่อกันเสียงเล็ดลอดออกไป ดวงตาสวยอ้อนวอนขอความเมตตาความนุ่มนวลจากคนด้านบนแต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับคือแรงตอกอัดเป็นจังหวะหนักเน้นจนเธอกลัวว่าเสียงที่เกิดจากเสียงเนื้อกระแทกกันจะดังออกไปนอกห้อง "โคตรคับเลยหวาน อ่า.." เสียงแหบพร่าเอ่ยชมหญิงสาวในความรัดแน่นนี้ ส่วนเอวนั้นยังถาโถมเข้าใส่ร่องแดงไม่ผ่อนแรง "อื้อ.." ยิ่งวิรัศยากลั้นเสียงไว้เท่าไร ความเสียวซ่านยิ่งพุ่งขึ้นเป็นทวีเมื่อไม่ได้ระบายปลดปล่อย หยดน้ำแห่งความเสียวกระสันเกาะที่หางตาเมื่อไม่สามารถจัดการกับความทรมานความเสียวสุขนี้ได้ "อ๋า หวานเสียว คุณภูมันเสียว.." ในที่สุดหญิงสาวก็ไม่สามารถกลั้นเสียงแห่งความรัญจวนได้ เสียวหวานครางเสียงกระเส่าก่อนจะเลื่อนมือน้อยมาจิกไหล่หนาเขาจนเป็นรอยระบายความเสียงซ่านแทนการปิดกั้นเสียงน่าอาย ดีที่ว่าตอนนี้เป็นเวลาดึกแล้ว แม่กับน้องสาวเธอคงจะหลับไปกันหมดแล้วไม่เช่นนั้นคงได้ยินทั้งเสียงครวญครางทั้งเสียงเนื้อตีกระทบกัน "แล้วชอบไหม" ภูผาถามอย่างหยอกเย้าก่อนจะชะลอความแรงเหลือแค่ความเนิบนาบ ชักลำยาวเข้าออกเพียงสั้นจนหญิงสาวแทบขาดใ

"พี่หวาน ใครเหรอ?" วิลาสินีเป็นคนขยับเข้าไปถามพี่สาวเธอที่ยังคงยืนตะลึงกับการมาแบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัวของชายหนุ่ม "อ้อ เอ่อ.. นี่คุณภูผาเจ้านายพี่เอง" วิรัศยารีบคิดเร็วก่อนจะได้คำพูดที่เหมาะสม ใจดวงน้อยเต้นระทึกอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อคืนว่าตื่นเต้นกับการที่เขาบุกขึ้นห้องแล้ว แต่การปรากฎตัวของเขาในเช้านี้ทำเธอตื่นเต้นยิ่งกว่า จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร ป่านนี้แม่และน้องสาวสงสัยกันหมดแล้วที่จู่ ๆ ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาแสดงความสนิทสนมมารับถึงบ้านแบบนี้ กวินที่รู้จักกันมาสองปียังไม่เคยมารับแบบนี้เลย "แม่คะ นี่คุณภูผาเจ้านายหนูเอง คุณภูเป็นเจ้าของโรงแรมที่หนูจะไปฝึกงานค่ะ" วิรัศยาหันไปหาผู้เป็นแม่แล้วแนะนำคนตัวโต เสียงหวานรีบพูดออกมาเร็วคล้ายว่ากลัวใครจะแย่งพูด "หึหึ" ภูผาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ดูตื่น ๆ ของแฟนสาวที่ดูราวกับว่าเธอนั้นทำความผิดมา "สวัสดีครับ" ภูผายกมือพนมไหว้หญิงที่มีอายุมากกว่า ถึงเขาจะเป็นลูกครึ่งเอเชียยุโรปที่รูปร่างจะไปทางยุโรปเสียมากกว่า แต่ของแม่เขาก็สอนเขาให้นอบน้อมต่อผู้ใหญ่มาตั้งแต่เด็ก "อ้อ เอ่อ สวัสดีค่ะ" วารีเธอพนมมือรับไหว้โดยที่เธอ

"ฉันฝากรถด้วยเดี๋ยวกลับมาเอา" ภูผาบอกกับวายุรวดเร็วแล้วรีบก้าวขายาวไปที่รถบัสทันที "แล้วแกจะไปไหน?" วายุถามตามหลัง แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากเพื่อน เพียงสามก้าวภูผาก็เดินมาถึงประตูทางขึ้นรถพอดี ประจวบกับกับที่วิรัศยาก้าวขึ้นรถไปแล้ว กวินที่กำลังจะก้าวขึ้นตามก็ถูกผู้ใหญ่ตัวโตเบียดแซงคิวก้าวตามวิรัศยาขึ้นไป ทำให้กวินเซไปข้างหลังเล็กน้อย กวินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แล้วก้าวขึ้นรถตามหลังภูผาไปอย่างรวดเร็วเมื่อวิรัศยาขึ้นรถมาได้ ก็มองหาที่นั่ง ซึ่งมีแต่ช่วงหลังสุดที่ยังว่างอยู่เธอจึงเดินตรงไปด้านหลังเพื่อเลือกที่นั่ง "นั่งตรงไหนดีกวิ.... อ๊ะ" เสียงหวานพูดยังไม่ทันจบ ไหล่เล็กก็ถูกมือใหญ่กดให้นั่งตรงที่ว่างสองที่ใกล้ตัวทันที สะโพกมนกระแทกเบาะรถไม่แรงนัก ไม่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บแต่โมโหมากกว่าที่ถูกใครบางคนไม่มีมารยาทผลักแบบนี้ เธอเงยหน้าขึ้นไปมองกำลังจะต่อว่าแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้เห็นหน้าแฟนหนุ่มลับ ๆ ของตนเอง "คุณ.. ขึ้นมาทำไม?" วิรัศยาตาโต ตกใจที่เห็นภูผาขึ้นรถมาด้วย "ขยับไปผมนั่งด้วย" ภูผาไม่ตอบแต่ทิ้งตัวลงนั่งเบียดร่างใหญ่บังคับให้ร่างบางขยับเข้าไปนั่งย