Taming the Ruthless CEO のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

Tila tumigil ang ikot ng mundo sa loob ng silid. Walang gumalaw. Walang nagsalita. Tanging ang bigat ng huling turo ni Aling Marta ang bumabalot sa amin. Ang kanyang daliri ay nakaturo nang diretso kay Xavier bago ito tuluyang bumagsak at mawalan ng buhay. Ang dugo ay kumalat sa malamig na sahig na bato, tila naghahabol pa sa aming mga paa.Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makahinga nang maayos. Tumingin ako kay Xavier—nakatayo siya nang matigas, namumutla, at hindi makapaniwala sa kanyang nakita. Walang bakas ng takot sa kanyang mukha, kundi matinding pagkalito. Si Xylon naman ay humakbang palapit, matalas ang tingin at sinusuri ang bawat galaw ng kapatid. Ang aking ama, na nakatali pa rin sa gitna ng bilog, ay mariing nakapako ang paningin kay Xavier habang pilit na kumakawala sa mga lubid.“Hindi ito maaaring mangyari,” bulong ko, basag ang boses. “Wala na ang kasunduan. Wala na ang kapangyarihan. Paano nagkaroon ng huling sumpa?”Dahan-dahang lumapit

Linggo na ang lumipas mula nang magkaroon kami ng maikling kapayapaan sa tabi ng ilog. Unti-unti ring bumabalik sa dati ang pag-uugali ni Xavier, bagama’t may mga sandaling tahimik siya at tila malayo ang iniisip. Sinisikap kong huwag maging mapagbantay nang labis. Alam kong kailangan niya ng espasyo at panahon upang muling makuha ang kanyang tiwala sa sarili. Gayunpaman, hindi nawawala ang aking pag-aalala tuwing nakikita ko siyang nakatitig sa kawalan na tila may naririnig na tinig na kaming dalawa lamang ang nakakaalam. Si Lino ay nanatiling tapat na kaibigan. Madalas siyang dumalaw upang tumulong sa pag-aayos ng mga nasirang bakuran at pag-aayos ng mga bagong patubig para sa mga magsasaka. Bagama’t malinaw na sa kanya ang aking nararamdaman para kay Xavier, hindi niya ito ipinaparamdam sa amin ng pagkailang. Siya ay naging tulay sa aming komunidad upang muli kaming tanggapin ng mga tao nang walang takot at pagdududa. Gayunpaman, napapansin

Ang pagguho ng minahan ay naging hamon pa lamang. Nang makalabas kami, hindi kami nagdiwang. Ang bawat isa ay may dalang bigat sa dibdib. Ang lupa sa paligid ay tahimik ngunit tila naghihintay. Ang mga pamilyang nawala ay hindi namin nakita sa loob. Ibig sabihin ay dinala sila sa ibang lugar bago pa kami dumating. Ang kaaway ay hindi lamang nagtago. Naghahanda sila.Nang makarating kami sa tahanan, agad kaming nagpulong. Ang aking ama ay nagtalaga ng mga bantay sa lahat ng daan papasok sa aming lupain. Si Xylon naman ay nagpunta sa mga kalapit na nayon upang magbigay ng babala at humingi ng tulong. Si Lino ay nanatili sa aming tahanan upang tumulong sa pagbabantay. Ang kanyang presensya ay nagbibigay ng kapanatagan sa iba, ngunit sa aking puso ay may kakaibang pakiramdam. Alam kong tapat siya, ngunit nakikita ko ang pagbabantay niya kay Xavier na tila hinihintay ang pagkakamali nito.Si Xavier ay tahimik sa buong panahon ng pagpupulong. Hindi siya nagbigay ng mungkahi.

Nakatayo pa rin ako sa tapat ng aming pintuan matapos maglaho si Xavier sa kabilang dako ng daan. Ang hawak kong papel ay tila nag-iinit sa aking palad, bawat salita nito ay tila pinipilit kong itago sa aking puso upang hindi ako tuluyang manghina. Ang mga tao sa plasa ay unti-unti nang nagkawatak-watak. Ang iba ay nagtutungo sa kani-kanilang tahanan nang may pag-aalala. Ang iba naman ay nagbubulungan nang mariin, tila may itinatagong hinala sa pag-alis ni Xavier. Si Lino ay lumapit sa akin, ang kanyang hakbang ay maingat na tila takot na baka biglang bumigay ang aking mga tuhod.“Pumasok ka muna sa loob,” wika niya nang mahinahon. “Hindi makabubuting manatili ka rito sa labas. Maraming nakatingin.”Tumingin ako sa kanya. Ang kanyang mukha ay seryoso, ngunit may bahagi ng kanyang tingin na hindi ko mabasa nang lubusan. “Sasama ba siya sa hukbo nang walang kasama?” tanong ko. Ang aking tinig ay nanginginig sa pagpipigil ng luha. &ldqu

Hindi kami nakalayo nang malayo bago kami napaligiran muli. Hindi marami ang humarang sa amin — apat na lalaking nakatago ang mukha sa ilalim ng mga telang kulay itim, ngunit kilala ko ang kanilang tindig. Sila ang mga taong madalas nating makitang nagtutulungan sa bukid, ang mga taong tinulungan namin noong nasunog ang kanilang mga tahanan. Ang pagkakita sa kanila na nakatayo sa tapat namin nang may hawak na sandata ay mas masakit pa kaysa sa anumang paghampas ng hangin o ulan.“Hindi namin kayo sasalakayin,” sabi ng isa sa kanila. Ang kanyang tinig ay nanginginig. “Ito ay utos lamang. Huwag niyo kaming pilitin.”Humarap sa kanila si Xavier nang walang pag-aatubili. “Hindi namin kayo kailangang kalabanin. Tanungin ninyo ang inyong sarili. Tapat ba kayo sa taong nag-uutos sa inyo, o natatakot lamang kayo sa kanyang kapangyarihan?”Walang sumagot. Tumingin sila sa aming dalawa nang may pag-aalinlangan, ngunit walang umatr