All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 131 - Chapter 140

บทที่ 53 คนใจร้าย     “ได้! เราจะช่วยเหลือพระองค์เอง มันช่างบังอาจนัก” จวิ้นเหยาตบเข่าดังฉาดใหญ่อย่างเจ็บแค้นแทนญาติผู้น้อง หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น   “ขอบใจพี่ท่าน เราจะแสร้งทำเป็นป่วยหนักต่อไปจนต้องพักอยู่แต่ในตำหนัก แล้วลอบกลับไปกับทหารคนสนิทจำนวนหนึ่งก่อน ส่วนเหล่าขุนนางที่เหลือเราคงต้องทิ้งไว้ที่นี่เพื่อไม่ให้มันรู้ตัว เราจะให้พวกทหารติดตามทยอยลักลอบตามมาสมทบทีหลัง”เฉินหลงเทียนมาขอเข้าพบจวิ้นเหยาอ๋องเป็นการลับ พระเกศาดำขลับที่เคยเหยียดตรงสวยเป็นเงางาม บัดนี้กลับฟูฟ่องหยิกเป็นลอนคลื่นไปตามจังหวะเปียที่เพิ่งจะถูกแกะออกเมื่อเช้า ทำให้พระองค์อยากตีก้นมินตราและไล่เตะพวกลูกน้องเมื่อทรงทราบความจริง“เรื่องของนาง...เราอยากฝากให้ท่านดูแลจนกว่าเรื่องที่เมืองหลวงจะเรียบร้อย จะถือเป็นพระกรุณายิ่ง” เฉินอ๋องทรงตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้มินตราต้องไปเสี่ยงอันตรายโดยเด็ดขาด หากนางเป็นอะไรร้ายแรงขึ้นม

บทที่ 54 เรือลำนี้สีชมพู     หีบกล่องใหญ่หน้าตาธรรมดา แต่มีรูเจาะไว้โดยรอบ 4 รูเพื่อให้อากาศถ่ายเท มันไม่ได้ใช้บรรจุข้าวของอะไร แต่มีสิ่งล้ำค่าสำหรับอ๋องแคว้นเฉินจนมิสามารถประเมินราคาได้ มินตราแต่งกายในชุดหญิงชาวบ้านธรรมดาทั่วไป กำลังนอนหลับคุดคู้อยู่ภายในหีบแคบ ๆ สองมือกอดห่อผ้าที่เตรียมเสบียงกรังมาด้วยเรียบร้อย แต่เคี้ยวจนอิ่มหนังตาก็หย่อน เสียงกรนฟี้ ๆ ดังลอดออกมา ทำให้องครักษ์ที่คอยเดินตรวจตรานึกสงสัยนิดหน่อย แต่ก็เดินเลยผ่านไปมินตราตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบเย็นด้วยความเมื่อยขบ เท้าเล็ก ๆ จึงเผลอยืดออกไปกระทุ้งผนังหีบเข้าจนเกิดเสียงดังตึงตัง เธอรีบอุดปากแล้วเกร็งตัวด้วยหวาดเสียวว่าคนข้างนอกจะรู้ แต่หลับตาปี๋เกร็งแน่นไปสักพักก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อแอบมองผ่านรูก็ไม่เห็นใครเลยยิ่งย่ามใจ คว้าผลไม้ออกมานอนเคี้ยวกร้วม ๆ แสนสบายใจฉับพลันฝาหีบก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าผ่า!ใบหน้าหวานตื่นตะลึงและแสบตาจากแสงสว่างที่สาดเข้ามาทำร้าย ผลไม้ที่กัดไว้คาปากก็ร่วงผล็อยหล่นลงมา

“ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ปะ...ปล่อยนะ มิ้นต์บอกว่าให้ปล่อย!” ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันแน่นอย่างขัดเคืองระคนขัดเขิน มินตราพยายามดิ้นพยศอยู่ในอ้อมอก เฉินหลงเทียนจึงอดใจไม่ไหว ต้องขอจุมพิตฝากรอยที่แก้มนวลเปล่งปลั่งจนเธอหลบไม่ทัน“อย่า!”น้ำเสียงคำรามดุเดือดเบาราวกับเสียงกระซิบและสายตาเกรี้ยวกราด ช่วยหยุดพักตร์คมสง่าที่กำลังคุกคามใกล้เรียวปาก มินตราเหลียวมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง เพราะเธอยังคงมองเห็นเงาคนอื่นวูบไหวอยู่ภายนอก หากถูกพบเห็นเข้าก็คงมิกล้าสู้หน้าใครอีกเป็นแน่ เฉินหลงเทียนจึงได้แต่สรวลให้สาวขี้อาย“บอกเหตุผลที่เจ้าตามเรามาก่อนสิ” พระสุรเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเอื้อนแว่วหวาน ดวงเนตรส่องประกายความรักในใจแผ่หยด มินตรานิ่งอึ้งตกอยู่ในภวังค์ราวกับไม่เข้าใจคำถาม เดือดร้อนให้พระองค์ต้องรับสั่งถามซ้ำอีกรอบอย่างนึกขำ“มิ้นต์... เจ้ายังไม่ได้บอกเหตุผลแก่เรา” รับสั่งด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกจริงจัง และยังคงจ้องมองหญิงสาวด้วยความอ่อนหวานสุดแสนจะดูดดื่ม ใบหน้าหวานรูปไข่แดงก่ำจึงเสหลบสายตาช่างค้นหามองไปที่พื้นแทน&ld

“ไม่ต้องกลัวนะ...เราจะอ่อนโยนต่อเจ้า”มินตราเอาแต่ก้มหน้างุด ซ่อนใบหน้าแดงก่ำแต่เคี้ยวฟันกรอด กว่าเธอจะหลุดออกมาจากจูบของเฉินหลงเทียนได้ก็แทบแย่ มาถึงตอนนี้มือทั้งสองกอบกุมอกอิ่มของเธอแล้วอย่างเต็มที่ พลางคลึงเคล้นอย่างทะนุถนอม เพียงสัมผัสสะกิดยอดถันเบา ๆ ก็ทำให้มินตราสะดุ้งตัวไหว แต่เธอก็ต้องกัดฟันกลั้นเสียงร้อง“ปล่อย!” สาวงามพยายามข่มความรู้สึกพลุ่งพล่านแล้วใช้น้ำเสียงจริงจังที่สุด แต่กลับกลายเป็นเฉินหลงเทียนฟังว่ามันช่างน่ารักอะไรเช่นนี้ เนื้อตัวของทั้งคู่ต่างร้อนผ่าวดั่งมีไข้รุมเมื่อจมูกโด่งจรดเนินอก“หอมเหลือเกิน ใช้น้ำหอมกลิ่นใดบอกเราบ้างสิ เราอยากตัวหอมเหมือนเจ้า”รับสั่งออดอ้อนที่ข้างหูพร้อมด้วยลิ้นอุ่นแตะแต้ม มินตราต้องหลับตาแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงจุมพิตเย้ายั่วที่ไหล่เนียน เรี่ยวแรงที่เคยมีคล้ายจะสูญสลายยามชายหนุ่มประคองร่างของเธอให้ล้มตัวลงนอน พร้อมด้วยประทับจูบเนิ่นนาน แสงดาวส่องสว่างพราวระยิบระยับล้อไปกับคลื่นลมทะเล ดวงเนตรสีน้ำตาลเป็นประกายดื่มด่ำแข่งกับดวงดารา หัวใจดวงน้อย ๆ ยิ่งสั่นระริกมินตราต้องหลับตาปี๋ลงแน่น เมื่อสัมผัสได้ถึงจุมพิตเย้ายั่วอันร้อนรุ่มที่ค่อยๆ ไล่ต่ำ

บทที่ 56 Mission impossible   “ที่น่าเป็นห่วงก็คือ พระนางเฉินไทเฮาและองค์ชายเฉินหยวนฟงที่เงียบหายไร้ข่าวคราวสินะเพคะ”ร่างบางเอ่ยผ่านผ้าคลุมหน้าสีดำสนิท โผล่แต่เพียงดวงตากลมโตสุกใส ยิ่งทำให้ดูลึกลับน่าค้นหา ในเช้าวันนี้ขบวนสินค้าปลอม ๆ ได้ขึ้นฝั่งที่เมืองท่าฟู่ห่าวแล้วอย่างปลอดภัยโดยไร้ปัญหา เพราะมีใบผ่านทางที่ได้รับจากจวิ้นเหยาอ๋องโดยตรง ทำให้นายท่าไม่กล้าเข้ามาวุ่นวายมากแต่สองคืนที่ผ่านมาช่างแสนสาหัส มินตราต้องนอนตัวแข็งไม่กล้ากระดุกกระดิก เพราะมีคนตัวใหญ่ถือวิสาสะมานอนกอดด้วย พ่อเจ้าประคุณใช้เหตุผลว่าเป็นผัวเมียกัน ก็ไม่ควรแยกห้องนอน มินตราอยากจะหักคอคนช่างคิดนักแต่พอย้อนนึกแล้วก็หน้าแดงทุกครา “นี่เฉินหลงเทียน แล้วจะให้มิ้นต์นอนห้องไหนเหรอเพคะ?” ตอนนั้นเธอเดินสำรวจรอบเรือสินค้าจนทั่วเพื่อประเมินกำลังและอาวุธทั้งหมด ด้านล่างของเรือก็แบ่งเป็นห้องต่าง ๆ อยู่หลายห้อง ใช้เก็บสินค้าปลอม ๆ และเป็นที่พัก