All Chapters of ฝ่าบาท! หม่อมฉันทะลุมิติมาเพคะ: Chapter 61 - Chapter 70

“เช็ดหมดแน่แล้วจริง ๆ นะเสด็จพี่ ฮึก”ตอนนี้คนสวยสะอื้นไม่คลาย ขณะที่ชายหนุ่มใช้ผ้าชุบน้ำหอมซับให้เป็นรอบที่สิบ ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยันให้เธอมั่นใจทุกครั้ง แต่อิงฟ้าก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี เหล่านางกำนัลได้แต่หัวเราะกันคิกคักว่าแค่องค์หญิงจะล้างหน้า ท่านอ๋องยังมิยอมเสด็จออกจากห้องเลย มิหนำซ้ำยังแย่งงานของนางกำนัลมาทำด้วยพระองค์เองอีกต่างหาก ถ้าพวกนางมิได้เห็นกับตาก็ไม่มีทางเชื่อเป็นแน่“แน่สิ! จะลองพิสูจน์ดูก็ได้”“ไหน ขอหม่อมฉันดูหน่อย” อิงฟ้าชะเง้อมองหาคันฉ่องทองเหลือง แต่ทว่าริมฝีปากหนากลับเข้ามาระดมหอมแก้มขาวผ่องไม่ยั้งเสียก่อน“คะ...คนบ้า อ๋องจอมฉวยโอกาส อ๊ะ! พอแล้ว ๆ รู้แล้วว่าเช็ดสะอาดแล้วเพคะ” อิงฟ้ารีบยันพระวรกายกำยำที่ถาโถมเข้ามาแทบไม่ทัน“นี่ถือเป็นค่าแรงก็แล้วกันนะคนดี เอาล่ะ! ไปทำแผลกันเถิด” อิงฟ้าจึงต้องเสียจูบให้พระองค์ไปเป็นค่าเหนื่อย ได้แต่ถวายค้อนให้วงโต ๆ ไปตลอดทางที่จวิ้นเหยาอ๋องอุ้มเธอออกมาจากห้องสรงน้ำอิงฟ้านั่งจ๋องง๋องอยู่บนตั่งพลางซี๊ดปากไปมาเมื่อเห็นแผลแตกช้ำยังม

“อ๊ะ!... อื้อออ!” อิงฟ้าหวีดร้องเสียงหลงเมื่อลิ้นร้อนของพระองค์สัมผัสลงที่ยอดเกสรอย่างแม่นยำจ๊วบบ...จวิ้นเหยาตวัดลิ้นเลียไล้ร่องลึกอย่างเป็นจังหวะ จากการเลียแผ่วเบาเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงและเร่าร้อน พระองค์ดูดกลืนน้ำหวานที่ไหลรินออกมา ราวกับเป็นผลไม้รสเลิศที่รอคอยมาแสนนาน อิงฟ้าแอ่นอ้ารับสัมผัส มือเล็กขยุ้มอาภรณ์จนยับย่น“อ๊ะ... อา... เสด็จพี่... มะ... ไม่ไหว... อื้อ!”ร่างบางกระตุกเกร็งเป็นระยะ จวิ้นเหยาไม่ยอมหยุด พระองค์ยิ่งตวัดลิ้นรัวเร็วและลึกซึ้งยิ่งขึ้น เข้าไปคว้านภายในร่องจนเกิดเสียงดูดเลียดังลั่นไปทั่วห้อง อิงฟ้าครางกระเส่าแทบขาดใจ ทุกจังหวะที่ลิ้นของพระองค์ขยับผ่านจุดกระสัน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนดวงวิญญาณกำลังหลุดลอย“ร้องออกมา... อิงเอ๋อร์... ให้ข้ารู้ว่าเจ้าสุขสมเพียงใด” จวิ้นเหยากระซิบขณะที่ยังคงดื่มกินน้ำรักของนางอย่างไม่ลดละ ทำให้เสียงร้องครางระงมไปทั่วตำหนัก“อ๊าา!! อ๊าา!!”จวิ้นเหยาตวัดลิ้นรัวเร็วและหนักหน่วงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ พระองค์เน้นย้ำจุดกระสันอย่างไม่ให้เวลาได้หย

“ถวายพระพรท่านอ๋องจวิ้นเหยาเพคะ หม่อมฉันมาขอเข้าเฝ้าเพื่อถวายการบ้านที่ทรงมอบหมายให้หม่อมฉันเมื่อคราวก่อนนั้น ก่อนนู่น ก่อนนี้ ก่อนหน้า และก่อนกระโน้นเพคะ”องค์หญิงกระแทกเสียงรายงานต่ออ๋องหนุ่ม อิงฟ้าโค้งตัวน้อย ๆ สองมือกุมประสานกันข้างหน้าแบบที่เคยดูในหนังจีนเวลาที่ขุนนางขอเข้าเฝ้าอ๋อง จวิ้นเหยามองนิ่ง ส่วนเฉินหลงเทียนที่ตามหลังมาก็อดยิ้มไม่ได้ แต่จอมราชันแห่งแคว้นเซี่ยกลับแกล้งรับสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน“ไยเจ้านำมาส่งวันนี้เล่า เจ้าไม่เห็นหรือว่าเรากำลังมีประชุมราชกิจสำคัญ ท่านเฉินอ๋องต้องมารอเจ้าแบบนี้คิดว่าสมควรแล้วรึ”อิงฟ้าได้ฟังก็หันไปยิ้มหวานกับเฉินหลงเทียน พระองค์ก็ยิ้มตอบ อิงฟ้าจึงหันกลับมายักคิ้วกวน สร้างความขัดเคืองใจนัก“ท่านอ๋องสอนหม่อมฉันเองไม่ใช่หรือเพคะว่าอย่าหมักหมมงาน แล้วจะให้หม่อมฉันซึ่งเป็นศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของพระองค์ประพฤติตัวผิดไปจากคำสอนได้อย่างไร ที่สำคัญโปรดเมตตาเห็นแก่เด็กตาดำ ๆ อย่างหม่อมฉัน อย่าสั่งการบ้านวันละ 3 เวลา เช้า กลางวัน เย็นได้หรือไม่เพคะ ไม่อย่างนั้นศิษย์อย่างหม่อมฉัน

“Attention, please. Attention,please. การถลุงเหล็กในสมัยโบราณ เอ้อ สมัยนี้ จะใช้แร่เฮมาไทต์เผารวมกับไม้ซึ่งเป็นแหล่งคาร์บอนที่อุณหภูมิสูงประมาณ 1,500 oC แต่ผลผลิตที่ได้ออกมากว่าครึ่งคือขี้ตะกรันซึ่งเป็นของสูญเปล่าที่น่าเสียดาย และได้เหล็กหลอมเหลวปริมาณเล็กน้อย หากในระหว่างการผลิตถ้ากะอุณหภูมิและปริมาณถ่านไม้ที่ใช้ผิดพลาด เหล็กที่ได้ก็จะแข็งแต่เปราะ ไม่ผ่านตามเกณฑ์ จะนำไปใช้หรือส่งขายไม่ได้อีก”ถูกต้อง... นางกล่าวได้ถูกต้อง!ทุกคนต่างทึ่ง ทางฝ่ายแคว้นเซี่ยที่จู่ ๆ ได้รู้ความลับอันยิ่งใหญ่ก็ตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก ความลับที่เพียรส่งสายลับไปควานหานับสิบ ๆ ปียังล้มเหลว กลับมีองค์หญิงตัวเล็ก ๆ ช่วยไขให้กระจ่างอย่างง่ายดายราวกับเป็นเรื่องธรรมดาในห้องครัวส่วนทางฝ่ายแคว้นเฉินเริ่มอึดอัดที่ความลับยิ่งยวดถูกแฉอย่างหมดเปลือก แม้ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างแต่ในภาพรวมแล้วก็เป็นดั่งคำของนางทุกอย่าง นั่นย่อมไม่เป็นผลดีต่อทางแคว้นเฉินแน่! อิงฟ้าหัวเราะคิกเมื่อได้สบสายตาเคร่งเครียดของเฉินหลงเทียน ทรงเริ่มมีสีหน้าไม่พอพระทัยนัก เธอจึงต้องชี้แจงเสียหน่อย

ช่วงดึกสงัด อากาศร้อนอบอ้าว ใบไม้ไม่กระดิกไหว นกราตรีแอบแฝงกายอยู่ในมุมมืดส่งเสียงครางครวญ เป็นท่วงทำนองเศร้าสร้อยล่องลอยไปไกล ทำให้ผู้ที่กำลังเคลิ้มหลับต้องสะอื้นไห้โดยมิรู้ตัว กลางดึกสงัดที่เงียบอึดอัดจนน่าใจหาย ไม่มีแม้แต่เสียงจักจั่นเรไรที่คุ้นเคย อิงฟ้าสะดุ้งตกใจตื่นขึ้นมาสุดตัว เหงื่อไหลโซมกาย“ฝันร้าย?...แย่จริง”อิงฟ้าเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งกอดเข่าแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝันนั้นเหมือนจริงเหลือเกิน เธอฝันว่าเดินอยู่คนเดียวท่ามกลางสายหมอกหนาขมุกขมัว แม้จะร้องเรียกหาใครก็ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมาเลย ถึงอิงฟ้าจะแสบคอแทบป่นเป็นผุยผง ทั้งซมซานสุดทานทนแต่ก็ยังฝืนร้องหาคน ๆ นั้นต่อไปไม่ย่อท้อ เพราะเชื่อว่าไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใดเขาก็ต้องมาในที่สุดเธอก็เห็นแผ่นหลังกำยำของจวิ้นเหยาอ๋องอันแสนคุ้นเคย อิงฟ้าจึงก้าวเข้าไปหาด้วยความยินดี แต่เดินเท่าไหร่ก็ไปไม่ถึงเสียที เขากลับยิ่งไกลห่างออกไปเรื่อย ๆ อิงฟ้าร้องเรียกเท่าไหร่จวิ้นเหยาก็ไม่หยุดรอหรือแม้แต่จะหันหลังกลับมามอง ช่างน่าหวาดหวั่นนักเธอนอนไม