All Chapters of เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต : Chapter 11 - Chapter 20

ฉีชิงอีรู้ว่าที่เขาพูดเช่นนี้ก็หมายความว่าที่นางเอามาขายให้เขาคราวก่อน เขาขายไปหมดแล้ว เด็กหญิงจึงยกมือขึ้นทำนิ้วเป็นราคา “ยี่สิบตำลึง! แพงไปแล้วนะ” แม้ปากจะบ่นว่าแพง ทว่าสีหน้าของเถ้าแก่เซียวกลับมิได้บ่งบอกเช่นนั้น เด็กหญิงแสร้งทำท่าคล้ายจะสะพายกระบุงจากไป เถ้าแก่วัยกลางคนจึงได้หัวเราะออกมา “ข้าล้อเจ้าเล่นน่ะ วันก่อนมันแผ่นทอดของเจ้าขายดีมากเลยทีเดียว เพียงหนึ่งชั่วยามก็ขายหมดแล้ว วันนี้ข้ารับซื้อเจ้าทั้งหมดเลยก็แล้วกัน” “ดี!” เด็กหญิงเผลอร้องออกมา เถ้าแก่เซียวได้ยินถึงกับชะงัก “เจ้า! นี่เจ้าพูดได้แล้วรึ!” ฉีชิงอีทำหน้าเหรอ นางพยายามเปล่งเสียงอีกครั้ง แต่เสียงก็ไม่ออกมาแถมยังไอแค่กๆ “พอแล้วๆ บางทีนั่นอาจจะเป็นเพราะเจ้าดีใจจึงได้ร้องออกมาได้ อย่าเพิ่งพยายามเลย ประเดี๋ยวจะเจ็บคอเสียเปล่า” เถ้าแก่เซียวหันไปรินน้ำชาใส่จอกใบน้อยส่งให้นาง เด็กหญิงรับจอกไปก็รู้ว่าน้ำชานั่นยังอุ่นๆ จึงค่อยๆ จิบไปจนหมด เถ้าแก่เซียวเดินเข้าไปหยิบเอาถังที่รองผ้าขาวไว้ด้านในออกมาแล้วเทมันแผ่นทอดลงไปจนหมด จากนั้นก็ควักเอาถุงเงินออกมา

เด็กหญิงยกมือสองข้างทำไม้ทำมือบอกราคา เมื่อเถ้าแก่เนี้ยพยักหน้าว่ายอมรับราคานั้น ฉีชิงอีก็ร้องอือๆ และพยักหน้าตอบรับ “ข้าเอาทั้งหมดเลยก็แล้วกัน เจ้าพอจะลดราคาให้ได้หรือไม่” เถ้าแก่เนี้ยเอ่ย เด็กหญิงเหลือบมองลูกคิด เถ้าแก่เนี้ยเห็นเช่นนั้นก็หยิบลูกคิดส่งให้นาง เพื่อให้ดีดแสดงราคาที่ต้องการ “หนึ่งร้อยตำลึงรึ! อืม...ถือว่าเป็นราคาที่ดี ข้าพอใจ เช่นนั้นเราก็ทำสัญญาค้าขายกันเลยดีหรือไม่ ข้าคิดว่าขนมของเจ้าต้องขายดีอย่างแน่นอน” เด็กหญิงพยักหน้ารับ เถ้าแก่เนี้ยต่อรองว่าอยากจะให้ฉีชิงอีขายขนมล่าเถียวให้นางเพียงร้านเดียวในเมืองต้าซาน ทว่าเด็กหญิงกลับส่ายหน้าปฏิเสธ เถ้าแก่เนี้ยนึกเสียดายผลกำไรที่จะได้ในอนาคต ‘ช่างเถิด ยายหนูนี่ไม่ตกลงก็ไม่เป็นไร เอาไว้ให้ข้าหาวิธีทำขนมนี่เองให้ได้ก่อน ค่อยยกเลิกการรับขนมจากนางก็แล้วกัน’ “ในเมื่อเจ้าไม่ตกลงก็ไม่เป็นไร เช่นนั้น ข้าจะทำสัญญาซื้อขนมนี้กับเจ้าในเดือนนี้หนึ่งพันตำลึง เจ้าเห็นว่าอย่างไร” ฉีชิงอียิ้มกว้าง คราวนี้นางทำเงินได้มากกว่าส่งมันแผ่นทอดให้ภัตตาคารเทียนเต่อเสียอีก เด็กหญิงพย

ฉีชิงอีไปรักษาตัวที่โรงหมอเฉียงเจิ้ง จากนั้นก็ไปติดต่อกับเหลาสุราที่อยู่ถนนสายรองอีกสองร้านเพื่อขายมันแผ่นทอด ไม่เพียงแต่ขายมันแผ่นทอดได้สองกระบุง แต่ยังทำสัญญาค้าขายล่วงหน้าอีกสามเดือนได้ด้วย ‘ทำสัญญาการค้าอีกแปดฉบับก็จะได้เงินโบนัสอีกหนึ่งเท่า ฉันมัวแต่ดูแลระบบ ลืมไปเลยว่าถ้าผู้ใช้ระบบทำภารกิจสำเร็จแต่ละช่วงก็จะมีซองอั่งเปาแถมให้’ เด็กหญิงรีบเดินกลับไปจวน นางมีเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม หากอยู่ข้างนอกนานเกรงว่าอาจจะมีผู้มาเห็นเข้า นี่ก็เลยมาราวสองเค่อแล้ว เด็กหญิงรีบสาวเท้ากลับไปมุดเข้าจวนทางรูสุนัขลอด “เจ้าเห็นหรือไม่ ตอนที่นางไปทั้งสองร้านนั่น นางไม่ได้ไปแวะเอามันแผ่นทอดที่ใดเลย แต่กลับมีของเต็มกระบุงไปติดต่อขายให้กับเหลาสุราอีกสองแห่ง” หนิงหลวนเคอตั้งข้อสังเกต “จริงของเจ้า! ข้าว่านางต้องมีเซียนคอยช่วยเหลืออยู่เป็นแน่ เด็กคนนี้น่าสนใจจริงๆ” หยางจือเห็นด้วย “ถ้าอย่างนั้น พวกเราต้องพยายามสนิทสนมกับนาง แล้วขอให้นางช่วยให้พวกเราได้พบกับท่านเซียนบ้าง” “อืม ดีๆ” เด็กหนุ่มทั้งสองตกลงจะร่วมมือกันตีสนิทกับฉีชิงอีเพื

“ที่ผ่านมา แม่คิดว่าเจ้าออกไปรับจ้างล้างจานที่เหลาสุราเถ้าแก่เซียว แต่ดูจากอาหารที่เจ้าซื้อมาในพักหลังๆ ราคาแพงกว่าที่ค่าจ้างพวกนั้นจะซื้อได้ แม่ไม่ได้ระแวงว่าเจ้าจะไปลักขโมย เพียงแต่ในฐานะแม่ก็ควรจะรู้ให้ชัดเจนว่าเจ้าได้เงินเหล่านี้มาจากที่ใด” เด็กหญิงยิ้มน้อยๆ “ท่านแม่ ท่านเชื่อเรื่องเซียนหรือไม่เจ้าคะ” “เชื่อสิ! หรือว่ามีท่านเซียนช่วยเหลือเจ้า” หว่านอี้ซูมีสีหน้าตื่นเต้น นางเองก็คิดเช่นนั้นอยู่เหมือนกัน ฉีชิงอีนึกขอบคุณเถ้าแก่เซียวที่ทำให้นางหาข้ออ้างได้ดีเช่นนี้ เด็กหญิงค่อยๆ เล่าอย่างช้าๆ “เจ้าค่ะ วันนั้นข้าล้มลงที่ข้างรั้วตอนกลับมา ท่านเซียนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น” หว่านอี้ซูสงสารที่บุตรสาวยังพูดได้ไม่คล่อง นางขึ้นยกฝ่ามือขึ้นตั้งเป็นเชิงห้ามบุตรสาวมิให้พูดมาก “แม่เข้าใจแล้ว ท่านเซียนผู้นั้นมอบเงินให้เจ้า” เด็กหญิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ เจ้าค่ะ แต่เป็นขนม” “อ๋า! คงเป็นมันแผ่นทอดกับขนมล่าเถียวที่เจ้าเอากลับมาให้เสี่ยวเป่ากินใช่หรือไม่” “เจ้าค่ะ ข้าเอาไปขายให้เถ้าแก่เซียว” หว่านอี้ซูค่อยๆ คิดตาม “ท่านเซียนคง

นายอำเภอสอบถามพบว่าหว่านอี้ซูก็คือน้องสะใภ้ของฉีหนิงจินผู้เป็นขุนนางในที่ว่าการอำเภอก็รู้สึกประหลาดใจ แต่เมื่อฟังสิ่งที่นางเล่าจนจบก็รู้สึกเห็นใจ “เอาเถิด ในเมื่อพวกเขาไล่เจ้าออกจากจวนแล้ว และเจ้าก็ต้องการแยกบ้าน” หนิงเฉินกวางเหลือบมองเด็กชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ใกล้มารดา “เจ้าเองก็มีบุตรชายอยู่ด้วย นับว่าสามารถตั้งบ้านใหม่ได้ เพียงแต่ข้าต้องขอสอบถามฉีหนิงจินเสียก่อน” “เจ้าค่ะ ท่านนายอำเภอรีบเชิญเขามาพูดคุยเถิดเพราะว่าข้าน้อยจะต้องไปหาที่ซุกหัวนอนใหม่แล้ว” หนิงหลวนเคอที่นั่งรอบิดาอยู่ในที่ว่าการมองออกมาด้านนอกเห็นฉีชิงอีนั่งคุกเข่าอยู่ข้างมารดาก็รีบเดินออกมาดูเหตุการณ์ “คุณหนูฉี เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใดรึ!” นายอำเภอหันมามองบุตรชาย “เคอเอ๋อร์ เจ้ารู้จักพวกนางด้วยหรือ” “ขอรับท่านพ่อ นางก็คือคนที่ขายมันแผ่นทอดที่ข้าซื้อกลับบ้านอย่างไรเล่า” “อ้อ! อย่างนี้นี่เอง” หนิงเฉินกวางมอบหมายให้คนไปตามฉีหนิงจินมายังที่ว่าการอำเภอ ระหว่างนั้นหนิงเฉินกวางก็สอบถามเรื่องความเป็นอยู่ในสกุลฉีกับสามแม่ลูก ครั้นฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ