All Chapters of เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต : Chapter 41 - Chapter 50

หว่านกวางพลอยนึกถึงสิ่งที่เขาสงสัย เขาจ้องหน้าหลานสาว “มิน่า! ขนมถ้วยสีแดงแปลกๆ นั่น ไม่เคยมีใครเคยเห็นมาก่อน เป็นของที่ท่านเซียนเสกมาให้เจ้านี่เอง” “ถูกต้องเจ้าค่ะ!” เด็กหญิงผงกศีรษะ หว่านเถิงตกใจมากเช่นกัน เขาคาดไม่ถึงหลานสาวจะพบเจอเรื่องอัศจรรย์เช่นนี้ “ข้ากับท่านยายของเจ้านึกสงสัยอยู่ว่า เหตุใดวัตถุดิบที่เจ้าสั่งซื้อทุกวันเพียงน้อยนิด แต่ทำขายเท่าใดก็ไม่หมดสักที”ฉีชิงอีพยักหน้ารับ “เจ้าค่ะ ทุกอย่างล้วนเป็นท่านเซียนให้มา อันที่จริง ท่านแม่ไม่จำเป็นต้องสั่งซื้อของพวกนั้นมาก็ได้ แต่ก็เกรงว่าผู้อื่นจะสงสัยเอาได้ เราจึงต้องสั่งซื้อเข้ามาบ้าง มิให้ดูผิดปกติ”“มิน่า! พวกเจ้าถึงดูไม่เดือดร้อนที่คนสกุลฉีมาเปิดร้านรสสวรรค์แข่งอยู่ฝั่งตรงข้าม” เซ่าเหมยจ้องมองน้องสาวสามี“พี่สะใภ้วางใจ ในเมื่อพวกเราสุขสบายย่อมไม่ละทิ้งพวกท่าน ชิงชิงคิดเผื่อเอาไว้แล้ว วันหน้าทุกคนจะต้องมีร้านค้าเป็นของตนเอง ทั้งพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ และเสี่ยวกวางกับน้องสะใภ้”ฉางเจียวจูตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าพี่สาวของสามีกับหลานสาวจะคิดมอบการค้าให้ ราวกับจะรู้ว่านางอยากทำการค้ามิใช่ทำร้านอาหาร และวันนี้ท

วันนี้ร้านฉิงกัวหลายหยุดในวันที่สิบของซ่างสวิน คนสกุลหว่านไม่ได้ทำงานแต่พากันมานั่งรอฟังข่าวจากฉีชิงอีด้วยใจจดจ่อ ครั้นเห็นหลานสาวลงจากรถม้าก็พากันตื่นเต้น เด็กหญิงให้เถ้าแก่เซียวเล่าให้ทุกคนฟัง ส่วนนางหันไปชวนมารดา “ท่านแม่ ไปช่วยข้าทำข้าวโพดคั่วทีเจ้าค่ะ” หว่านอี้ซูยิ้ม “ไปกันเถอะ” หว่านกวางช่วยแบกกระสอบเม็ดข้าวโพดลงมาจากรถม้า “ข้าเอาไปวางไว้ในครัวนะ” “เมล็ดข้าวโพดน่ะ ชิงชิงให้เถ้าแก่เซียวซื้อมา” หว่านกวางเงยหน้าขึ้นตอบพี่สาว ฉีชิงอีเข้าไปในครัว นางเข้าไปในระบบเลือกซื้อน้ำมันพืช เนย และเกลือออกมา หว่านอี้ซูตามเข้าไปในครัว ฉีชิงอีหันมายิ้มให้มารดา “ท่านแม่ ข้าจะทำข้าวโพดคั่วออกมาขาย ท่านมาช่วยคุมไฟให้ข้าที” หว่านกวางตามเข้าไปข้างใน “ข้าก่อไฟให้เอง” ไม่นานนักไฟก็พร้อม กระทะใบใหญ่ถูกตั้งเตา ฉีชิงอีอธิบายวิธีทำคร่าวๆ ให้มารดาฟัง “ไม่ยากนะ เจ้ายืนอยู่ข้างนี้ เดี๋ยวแม่ทำเอง” หว่านอี้ซู บอกกับบุตรสาว “ท่านน้าคุมไฟเอาไว้ให้ดี ไฟปานกลางเท่านั้นนะเจ้าคะ” “ได้ๆ เจ้าไม่ต

ครั้นได้สัญญารับรองการขายและโฉนดบ้านเรียบร้อย สองแม่ลูกก็กลับไป ยามนั้นคนสกุลหว่านกำลังเก็บของเตรียมปิดร้าน “พวกเรากลับมาแล้ว!” หว่านอี้ซูยิ้มกว้างเดินเข้าไปในร้านฉิงกัวหลาย “พวกเจ้าสองแม่ลูกหายไปนานจริง ไปทำอันใดกันมาหรือ” เซ่าเหมยถือจานอาหารออกมาวางบนโต๊ะหันหน้ามาถาม ท่านตาหว่านเถิงถือชามน้ำแกงตามออกมา พอเห็นบุตรสาวก็ร้องเรียก “มาๆ มาทันเวลาพอดี น้ำแกงเพิ่งทำเสร็จร้อนๆ เลย เจ้ามากินเร็ว” อาหารร้อนๆ หลายจานส่งกลิ่นหอม ฉางเจียวจูถือถาดใส่ถ้วยข้าวออกมาพร้อมกับบุตรชาย ส่วนฉีเป่าถือเอาแค่จานน่องไก่ทอดของตนตามมาหลังสุด เมื่อทุกคนมานั่งที่โต๊ะพร้อมแล้ว หว่านอี้ซูก็ควักเอาโฉนดร้านค้าใหม่ออกมา “อี้ซู! นั่นมันโฉนดบ้านมิใช่หรือ” “ถูกเจ้าค่ะ ท่านแม่ ชิงชิงให้ข้าไปซื้อร้านค้าที่อยู่ติดกัน” หว่านหลินเฟิงตกตะลึง “ร้านขายผ้าที่เพิ่งปิดไปนั่นน่ะรึ!” “ใช่แล้ว! ตอนนี้ร้านนั้นเป็นของเราแล้วเจ้าค่ะ” ฉีชิงอีที่ยืนอยู่ข้างมารดาผายมือสองข้างออก “ยอดเยี่ยมนัก! ชิงชิง ว่าแต่ร้านนั้นดูใหม่กว่าร้านเราอีก มิใช่ว่า

ชุยหงมองตาม นางถึงกับตาเหลือก แต่สิ่งที่นางตกใจมิใช่ความสนิทสนมระหว่างคนทั้งสอง แต่เป็นร้านค้านั้น คือร้านขายผ้าที่เพิ่งปิดไปไม่นาน และนางก็หมายมั่นปั้นมือว่าจะซื้อมาไว้เป็นของตน เผื่อวันหน้าจะได้เก็บไว้เป็นสินเดิมของบุตรสาว แต่ยังไม่ลงมือก็ถูกคนฉกไปซึ่งหน้า “หม่าเพ่ย เจ้าไปถามดูสิว่า ร้านนั่นเป็นของผู้ใด” “เจ้าค่ะ นายหญิง” หม่าเพ่ยลงจากรถม้าได้ไม่นานก็วิ่งตาตื่นมายืนข้างหน้าต่าง “นายหญิงเจ้าคะ หว่านอี้ซูนางซื้อร้านนั้นเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ” “ไอหยา! นางซื้ออีกแล้วรึ!” ชุยหงเต็มไปด้วยความแค้นเคือง “ท่านแม่ เหตุใดพวกนางถึงได้มีเงินมากมายถึงกับซื้อร้านค้าได้เพิ่ม” “น่าเสียดายนัก ร้านนั่น แม่คิดจะเก็บเงินเอาไว้ซื้อเพื่อเป็นสินเดิมให้เจ้า หว่านอี้ซูกลับตัดหน้าไปเสียได้” สองแม่ลูกกลับจวนสกุลฉี นำเรื่องนี้ไปเล่าให้กับ ฮูหยินผู้เฒ่าไฉกับฉีหนิงจินฟัง “น่าเจ็บใจนัก! หว่านอี้ซูถึงกับซื้อร้านค้าเพิ่มในเวลาเพียงเดือนเดียว เราอุตส่าห์ทำขนมล่าเถียวเลียนแบบพวกนางได้แล้วก็ยังแย่งการค้าได้เพียงเล็กน้อย หากว่าทำมันแผ่นทอดได

เย็นวันหนึ่ง ชุยหงกับหม่าเพ่ยไปดักพบเสี่ยวชุ่ยหลังในช่วงที่นางกำลังจะเดินกลับบ้าน “พวกท่านขวางทางข้าไว้ด้วยเหตุใด” “เสี่ยวชุ่ย ข้ามีข้อเสนอดีๆ มาให้เจ้า” “ท่านเป็นใครกัน” “เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าข้าเป็นใคร แต่ข้ามีเงินสามตำลึงมาให้เจ้า แลกกับข่าวเล็กๆ น้อยๆ” หม่าเพ่ยควักเอาถุงเงินเล็กๆ ออกมา เทเงินสามตำลึงไว้ในมือแล้วยื่นออกมาข้างหน้า “ข่าวอันใด” “ข่าวในโรงขนมที่เจ้าทำงานอยู่” ดวงตาของเสี่ยวชุ่ยไหวระริก “จะให้ข้าหักหลังบอกวิธีทำขนมของทางร้าน ข้าทำไม่ได้หรอกนะ เพราะหากเถ้าแก่เนี้ยรู้เข้า ข้าก็คงต้องตกงาน” “เอาน่า! ข้าไม่ได้อยากรู้เรื่องนั้นหรอก ข้าแค่ต้องการให้เจ้าเล่าเรื่องที่เจ้าพบเห็นในโรงขนมแต่ละวันให้ข้าฟังเท่านั้นเอง” “เรื่องที่ข้าพบเห็นอย่างนั้นหรือ” ชุยหงพยักหน้า “ถูกต้อง! เรื่องที่เจ้าพบเห็นในแต่ละวันในโรงขนมนั่น แค่เพียงเจ้าเล่าให้ข้าฟัง เงินสามตำลึงนี่เป็นของเจ้า” เสี่ยวชุ่ยครุ่นคิดอยู่เพียงอึดใจเดียวก็ตอบตกลง “ได้! ข้าจะเล่า” “ถ้าอย่างนั้น เจ้าตามมาทางนี้