All Chapters of เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต : Chapter 21 - Chapter 30

ร้านค้าสองชั้นที่ฉีชิงอีชี้เลือกซื้อสะดวกพอที่สามแม่ลูกจะทำการค้าและอยู่อาศัยได้อย่างสบาย หว่านอี้ซูเดินสำรวจจนทั่วยิ้มพอใจ “ลูกแม่ ที่นี่เหมาะจริงอย่างเจ้าว่า ห้องนอนชั้นสองมีพอสำหรับแม่และพวกเจ้าทั้งสองคน อีกไม่นานพวกเจ้าก็โตแล้ว สมควรจะมีห้องนอนส่วนตัว” หว่านอี้ซูบอกกับลูกๆ แล้วก็หันไปหาหลงจู๊ “ท่านพอจะช่วยพวกเราสามแม่ลูกหน่อยได้หรือไม่ วันนี้ข้ามีเงินเพียงห้าพัน แต่อยากได้ร้านค้านี่จริงๆ หากนายท่านของท่านให้เวลาข้างอีกสักหน่อย ข้าเชื่อว่าจะหาอีกห้าพันมาจ่ายให้ได้แน่ๆ” หลงจู๊มองดูสามแม่ลูกแล้วก้มลงมองตั๋วแลกเงินห้าพันตำลึงในมือของสตรีตรงหน้า “ข้าเองก็จนใจ ข้าเป็นเพียงผู้ดูแลแทนนายท่าน ไม่อาจจะตัดสินใจได้” “ถ้าอย่างนั้น ท่านพาข้าไปขอร้องนายท่านได้หรือไม่ ข้าเป็นเพียงหญิงม่ายสามีตายที่ต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง บัดนี้ก็ได้แยกบ้านกับตระกูลของสามีแล้ว หากอาจซื้อร้านนี้เกรงว่าจะไม่มีปัญญาเลี้ยงดูเด็กทั้งสองคนนี้แล้วจริงๆ” หลงจู๊ได้ยินดังนั้นก็ใจอ่อนยวบ มองดูเด็กชายและเด็กหญิงที่ยืนอยู่ข้างซ้ายและข้างขวาของหว่านอี้ซูแล้วก็ได้แต่สงสาร “มิ

ตามปกติฉีชิงอีจะสั่งซื้อมันแผ่นทอดออกมาเพียงครั้งละพอดีกับกระบุงที่ตนสะพายออกจากจวนสกุลฉี หากสั่งจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเป็นจำนวนมากย่อมจะใส่ไม่พอ “พรุ่งนี้ฉันจะเตรียมกระบุงเพิ่มก็แล้วกัน ขอโทษที ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิท” ระบบอัจฉริยะได้ปรับปรุงให้ผู้ใช้สามารถสั่งสินค้าออกมาใช้ในยุคโบราณโดยทำการปรับเปลี่ยนหีบห่อได้ตามต้องการ ก่อนหน้านี้ฉีชิงอีสั่งมันแผ่นทอดโดยให้อยู่ในห่อกระดาษที่มัดเอาไว้อย่างเรียบร้อยเป็นห่อใหญ่ๆ ขนาดห่อละหนึ่งจิน[1]แล้วใส่ในกระบุง ต่างจากช่วงแรกที่นางต้องนั่งฉีกถุงขนมเทใส่ในกระบุงแล้วเอาไปส่งร้านค้า “ขืนสั่งมากองไว้ก็เสียเวลาเก็บเข้ากระบุงอีก ขอบคุณนะระบบที่เตือนเรื่องนี้” “ยินดีค่ะ ถ้างั้นก็พบกันใหม่วันพรุ่งนี้นะคะ” คำพูดนั้นลอยมาก่อนที่หน้าจอจะปิดไป หว่านอี้ซูออกจากห้องส้วมมาเห็นบุตรสาวนั่งใช้มือค้ำคางอยู่ที่โต๊ะก็ประหลาดใจ “ชิงชิง เจ้ากลุ้มใจอันใดอยู่หรือ” “ท่านแม่เจ้าคะ ข้าคิดว่าพวกเราคงต้องวางแผนเรื่องมันแผ่นทอดอย่างจริงจังเสียแล้วเจ้าค่ะ” “เจ้าห่วงว่าจะมีคนรู้เรื่องท่านเซียนแล้วพวกเราจะเป็นอันต

ฮูหยินผู้เฒ่ามองบุรุษตรงหน้าอย่างสำรวจตรวจตราตั้งแต่หัวจรดเท้า “เจ้า! เจ้าก็มิใช่บุรุษอายุมาก คงมิใช่ว่าเจ้ากับหว่านอี้ซูลอบคบหากันอยู่หรอกนะ” “ไอหยา! ท่านผู้เฒ่า อย่ามากล่าวหาข้านะ ข้ากับเถ้าแก่เนี้ยมิได้มีเรื่องเช่นนั้นอย่างแน่นอน” เซียวหงเจ๋อร้องเสียงหลง “ถ้าอย่างนั้น เหตุใดเจ้าจึงให้เงินนางซื้อร้านค้าแห่งนี้เล่า” ปลายนิ้วของฮูหยินผู้เฒ่าชี้ไปยังสามแม่ลูก เซียวหงเจ๋อเข้าใจเรื่องราวในทันที เขาหันไปมองหน้าเด็กหญิงแซ่ฉีที่ยืนพยักหน้าอยู่ทางเดินขึ้นร้าน “อ้อ....” ชายวัยกลางคนลากเสียงยาว “ข้ามอบเงินให้เถ้าแก่เนี้ยหว่านก็เพราะต้องการจะลงทุนด้วย ร้านฉิงกัวหลายแห่งนี้จะเปิดขายอาหาร ข้าคาดว่าจะทำกำไรให้ไม่น้อย เช่นนั้นจึงได้มอบเงินเพื่อมัดจำร้านนี้” คนสกุลฉีทั้งสามพากันนิ่งอึ้ง คาดไม่ถึงว่าจะมีผู้กล้าลงทุนให้กับหว่านอี้ซูถึงห้าพันตำลึง “คนสกุลฉี พวกเราตัดขาดกันแล้ว แต่พวกท่านกลับหาเรื่องข้าไม่เลิก เถ้าแก่เซียวพูดอย่างชัดเจนว่าเงินห้าพันตำลึงนั่นเป็นการลงทุน คงจะหายข้องใจแล้วนะ หากยังคิดกล่าวหาข้าอีก ข้าจะแจ้งทางการ” “หว

“ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นไปแล้วก็แล้วไปเถิด ท่านพ่อ”“อืม...พวกเราทุกคนก็ทำใจได้พอสมควรแล้ว หลังจากที่จะฟื้นฟูร้านแต่คำนวณแล้วว่าเงินแค่นี้คงยาก จึงคิดจะมาเริ่มต้นที่นี่ เปิดเพิงขายของ เช่าบ้านอยู่ไปก่อน เมืองใหญ่โอกาสก็ต้องมากกว่า” ท่านยายของฉีชิงอีเอ่ยเนิบๆตำบลต้าเจียงบ้านเกิดของหว่านอี้ซูอยู่ห่างจากอำเภอต้าซานราวเจ็ดสิบลี้ โดยทั่วไปเดินเท้าเช้าจรดค่ำก็ถึง ทว่าครอบครัวแซ่หว่านที่มีคนชราและสตรีอยู่ด้วยเดินเท้าอยู่หนึ่งวันครึ่งจึงมาถึงตัวอำเภอ“อี้ซู พวกเราคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะถูกขับไล่จากจวนสกุลฉี พวกเขาใจร้ายเสียจริง”หว่านอี้ซูหันไปมองพี่ใหญ่ของตน หว่านหลินเฟิงพี่ชายคนโตของหว่านอี้ซูมีภรรยานามเซ่าเหมย พวกเขาทั้งสองมีบุตรหนึ่งคนชื่อหว่านอันหรืออันอัน“พี่ใหญ่ อันที่จริงเป็นข้าเองที่ทนไม่ไหว ข้าอยู่ในจวนฉียากลำบากนัก ต้องทำงานไม่ต่างจากสาวใช้” หว่านอี้ซูหันไปใช้มือลูบศีรษะบุตรสาวและบุตรชายที่มายืนอยู่ข้างๆ “เด็กสองคนได้กินไม่อิ่ม ได้นอนไม่อุ่น ข้าคิดนานแล้ว จึงได้ตัดสินใจของแยกบ้านกับพวกเขา”หว่านเถิงถอนหายใจ คนในครอบครัวเขารู้เรื่องที่ฉีเต๋อเป็นเรื่องบุตรบุญธรรมของสกุลฉี ไม่แปลกที่ยาย

เช้าวันต่อมา ร้านฉิงกัวหลายเปิดขายอาหารเป็นวันแรก อาหารฝีมือของท่านตาหว่านเฉิงส่งกลิ่นหอมไปกว่าห้าคูหา “นี่ๆ ร้านนี้นี่ล่ะ กลิ่นหอมไปทั่วถนน ข้าเดินตามหาตั้งนาน” สตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น “ใช่ๆ ร้านฉิงกัวหลายนี่ล่ะ” ฉีชิงอีสวมชุดสวยสดใสออกมายืนหน้าร้าน “พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย! วันนี้ร้านฉิงกัวหลายเปิดร้านวันแรก ทุกคนที่มาสั่งอาหารจะได้รับแจกขนมคนละหนึ่งชิ้น เป็นขนมพิเศษที่พวกท่านต้องไม่เคยกินมาก่อนในชีวิต” คนที่ได้ยินเด็กหญิงป่าวประกาศก็พากันตื่นเต้น พวกเขาชี้ชวนกันเข้าไปนั่งข้างในร้าน ในครัวมี หว่านเถิง จางเหลียน หว่านหลินเฟิง หว่านกวาง และเซ่าเหมยทำอาหาร ส่วนฉางเจียวจู หว่านอัน ซ่งเจียและฉีชิงอี ทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้า ฉีเป่ายืนอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะคิดเงิน คอยสอดส่องลูกค้าช่วยมารดา “ท่านแม่ ด้านซ้ายมีลูกค้ามาใหม่ขอรับ” เด็กชายส่งเสียงใสคอยบอกมารดาฉีชิงอีมองลูกค้าเต็มร้านแล้วยิ้มแก้มแทบปริ นางวางแผนจะทำมุมหนึ่งของร้านไว้วางขายขนมที่สามารถซื้อกลับบ้านได้ง่ายๆ ชุยหงป้าสะใภ้ใหญ่แห่งสกุลฉีได้ยินว่าคนสกุลหว่านไปทำร้านอาหารช