All Chapters of เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต : Chapter 31 - Chapter 40

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกคุณฉี ตอนนี้คุณมาถูกทางแล้ว การเปิดร้านอาหารทำให้คุณได้ดูแลคนจำนวน ขอเพียงพวกเขาซาบซึ้ง คะแนนของคุณก็จะเพิ่มมากขึ้น ไม่เพียงเท่านั้น การเลือกขนมออกไปขาย หากคุณเลือกของอร่อยถูกใจ ลูกค้าเกิดความซาบซึ้ง คุณก็จะได้คะแนนเพิ่มด้วย” ฉีชิงอีมองจอคะแนนแล้วยิ้ม จากนี้นางจะแลกของจากซุปเปอร์มาร์เก็ตได้มากขึ้น“เจลลี่กำลังได้รับความขนม ต่อไปก็จะกลายเป็นขนมประจำร้านฉิงกัวหลายที่คนอื่นเลียนแบบไม่ได้” ฉีชิงอีหัวเราะออกมาด้วยความพออกพอใจ ฉีชิงอีคิดว่าหากตนต้องการออกจากยุคโบราณนี้เร็วๆ ก็ต้องแจกของให้ผู้ตกทุกข์ได้ยาก เมื่อคนเหล่านั้นซาบซึ้งจึงจะได้คะแนนเพิ่มขึ้น แต่จะไปหาคนตกทุกข์ได้ยากจำนวนมากมาจากที่ไหน ในเมื่ออำเภอนี้ก็ไม่ได้ประสบภัยพิบัติ “ต่อไปฉันจะทำโรงทานทุกเดือนก็แล้วกัน น่าจะได้คะแนนไม่น้อย” ระบบกระพริบถี่ๆ เป็นการเตือน “คุณฉีต้องระวังด้วย บางครั้ง ขอทานที่ขออยู่เป็นประจำก็มิได้ซาบซึ้งกับการได้รับ พวกเขาคิดว่าเป็นหน้าที่ของผู้อื่นที่ต้องช่วยเหลือเขา”ฉีชิงอีชะงัก พลันนึกถึงสิ่งที่อาจารย์ท่านหนึ่งเคยสอน‘หากจะช่วยใครก็จงพิจารณาให้ดี บางทีอ

ครั้นฉีชิงอีเงยหน้าขึ้น จอภาพคะแนนความซาบซึ้งของหว่านอันพุ่งขึ้นไปถึงหนึ่งหมื่นคะแนน นางเกือบจะร้องเสียงดังออกมาด้วยความดีใจ ระบบเหมือนจะรู้ว่านางกำลังสงสัยก็ปรากฏตัวอักษรอธิบายว่า ‘หว่านอันมีความซาบซึ้งใจอย่างมาก เพราะนี่คือความปรารถนาอันเข้มข้นของเขา ทำให้ระบบประเมินคะแนนให้สูง’ ฉีชิงอีนึกไม่ถึงว่าคะแนนในส่วนของหว่านอันจะมากกว่าความซาบซึ้งของท่านตากับท่านยายเสียอีก นางจึงตั้งใจว่าจะต้องสืบรู้ให้ได้ก่อนว่าคนในครอบครัวต้องการสิ่งใด แล้วค่อยมอบสิ่งนั้น คะแนนความซาบซึ้งถึงจะพุ่งขึ้นสูงเหมือนของหว่านอัน ยามนี้คะแนนการเอาสินค้าจากระบบออกมาขายของนางเพิ่มขึ้นทีละน้อย ส่วนคะแนนความซาบซึ้งเพิ่มขึ้นมากกว่า ‘ข้าใช้คะแนนแลกขนมออกจากซุปเปอร์ไปตั้งสองหมื่นคะแนน ดีนะที่ทำให้ท่านตาท่านยายกับหว่านอันซาบซึ้งใจได้มาก แบบนี้ก็จะใช้คะแนนแลกของได้มาก ความเป็นไปได้ที่จะบรรลุเป้าหมายหนึ่งล้านตำลึงก็คงไม่ไกล’ พอเดินกลับไปถึงร้านฉิงกัวหลายก็ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว ฉีชิงอีกับหว่านอันจึงเข้าไปช่วยลำเลียงอาหารจากในครัวออกมาให้ลูกค้า จู่ๆ ระบบก็ส่งสั

หลังจากจ่ายเงินค่าสมัครเรียนเสร็จ หว่านอี้ซูก็นำชาสามห่อไปมอบให้กับอาจารย์ของลูกและหลานทีละห้องอาจารย์ของหว่านอันมองเด็กชายที่เพิ่งสมัครเข้าเรียนใหม่แล้วยิ้ม “อ้อ! น้าของหว่านอันนี่เอง”“เจ้าค่ะ ขอให้ท่านอาจารย์เมตตาเขาให้มากด้วยนะเจ้าค่ะ เขาเคยเรียนในตำบลคงไม่ทันเด็กในอำเภอ”“ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าจะกวดขันเขาให้มาก” อาจารย์เอ่ยอย่างเมตตาชาในห่อที่รับมาด้วยเบี้ยหวัดของอาจารย์ย่อมไม่อาจซื้อมาดื่มได้บ่อยๆ นับว่าสกุลหว่านทุ่มเทยิ่งนักครั้นหว่านอี้ซูมอบชาให้กับอาจารย์ประจำชั้นของฉีเป่าแล้ว ฉีชิงอีก็บอกให้มารดากลับไปก่อน“เจ้าจัดการน้องให้ดีด้วย แม่ขอกลับก่อน หากอยู่ต่อเกรงว่าเสี่ยวเป่าจะร้องไห้เอาได้”“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้ข้าคุยกับเองจะดีกว่า”หว่านอี้ซูจึงแอบย่องกลับบ้าน ปล่อยให้ฉีชิงอีจูงมือน้องชายเข้าไปข้างในในห้องนั้นมีเด็กใหม่วัยเดียวกับฉีเป่าอยู่ราวสิบคน พวกเขากำลังตาแดงส่งเสียงร้องไห้ มีทั้งคนที่ร้องเสียงดัง และคนที่ร้องสะอึกสะอื้น ฉีเป่าเห็นแล้วอดไม่ได้ ดวงตาของเขาแดงก่ำ สายตาทอดกลับไปทางที่มารดาจากไป “เสี่ยวเป่า ข้าบอกเจ้าแล้วว่า เจ้าต้องอดทน จะ

หยางจือที่ได้พูดคุยกับหว่านอันแล้วรู้ว่าเขาเป็นญาติผู้พี่ของฉีชิงอีก็ตื่นเต้น “หลวนเคอ เจ้ารู้หรือยังว่าคุณหนูรองฉีก็มาเรียนที่นี่” “หือ...ฉีชิงอีน่ะหรือ” “ถูกต้อง ก็สหายร่วมชั้นคนใหม่ของเราที่ชื่อหว่านอันนั่นเป็นญาติผู้พี่ของนางอย่างไรเล่า ได้ยินว่าสามพี่น้องมาเรียนพร้อมกันเลยนะ” “สามพี่น้องหรือ” “อือ ก็มีหว่านอัน ฉีชิงอี และฉีเป่าน้องชายของนาง” หนิงหลวนเคอนั่งรถม้ามาสำนักศึกษาช้ากว่าสามพี่น้องจึงยังไม่เห็นฉีชิงอี ครั้นได้ยินหยางจือเล่า เขาก็ตื่นเต้นมากรีบดึงแขนหยางจือไปคุยกับหว่านอัน หนุ่มน้อยสอบถามถึงฉีชิงอีกับหว่านอัน “นางมาเรียนระดับต้นหรือ” “มิได้ขอรับคุณชาย นางเรียนระดับกลาง” หนิงหลวนเคอย่นหัวเคิ้ว “นางเคยเรียนมาก่อนหรือ” หว่านอันโคลงศีรษะ “ข้าไม่แน่ใจ บางทีอาจจะเป็นท่านน้าอี้ซูสอนนางก็ได้ ท่านน้าพออ่านออกเขียนได้เล็กๆ น้อยๆ” หนิงหลวนเคอที่คิดอยากตีสนิทกับฉีชิงอี เห็นว่าตนเองกับหยางจือต้องเข้าทางญาติผู้พี่ของนางให้ได้เสียก่อนจึงเอ่ยชวน “เที่ยงนี้ เจ้าเอาอาหารมากิ

หว่านกวางหันไปมองคนสกุลฉี “พวกเจ้าแก่แล้วก็ควรจะระวังปากเอาไว้บ้าง อย่าหาเรื่องเด็กให้มากนัก” ชุยหงเห็นหว่านกวางถลึงตาใส่ก็ตกใจรีบหุบปากฉับแล้วหันไปชวนฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้าร้านไป หว่านกวางรีบเดินเข้าไปในร้านนำเอาเรื่องที่ร้านฝั่งตรงข้ามคือร้านของสกุลฉีไปบอกคนในครอบครัว “พวกเขาไม่อยากให้ข้าอยู่ดีมีสุขจริงๆ ยายแก่ผู้นี้ขี้อิจฉาริษยานัก ข้าทำดีกับนางแค่ไหน นางก็ไม่มองข้าเป็นคนในครอบครัว ช่างเป็นการทำดีที่เสียเปล่า” หว่านอี้ซูบ่นออกมา “ลูกแม่ ในเมื่อไฉเอินนางอยากจะแข่งกับพวกเรา เช่นนั้นก็มาคอยดูกันว่าผู้ใดจะเก่งกว่ากัน” จางเหลียนเอ่ยปลอบใจบุตรสาว “พวกเขาอยากทำสิ่งใดก็ปล่อยให้พวกเขาทำไปเถิด เราก็ทำในส่วนของเราให้ดีที่สุดก็พอ ต่อให้พวกเขาไม่มาเปิดร้านแข่งกับเรา สักวันก็คงมีผู้อื่นมาเปิดอยู่ดีเจ้าค่ะ” “จริงของเจ้า” ท่านยายจางพยักหน้ารับ วันต่อมาร้านรสสวรรค์ก็เปิดบริการ หลงจู๊ผู้ดูแลร้านติดป้ายขนาดใหญ่ลดอาหารทุกจานครึ่งราคาในวันเปิดร้าน ทำให้ร้านฉิงกัวหลายแทบจะไม่มีลูกค้า ซุ้มขายขนมที่หว่านหลินเฟิงไปสั่งไว้ถูกนำม