Todos los capítulos de เด็กหญิงใบ้กับระบบซุปเปอร์มาร์เก็ต : Capítulo 61 - Capítulo 70

“ยัง! ยังไม่ไปอีก” ฉินฟงกังหันไปเห็นถังไม้ที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งก็ยกขึ้นขู่ “ถ้ายังไม่ออกไปจากบ้านข้าอีก ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว”“พี่ใหญ่ กลับกันเถอะ การค้านี้เป็นไปไม่ได้แล้ว” ฉีเฉิงรีบฉุดแขนพี่ชายตนเองฉีหนิงจินเสียดายโอกาสที่คว้าเอาไว้ไม่ได้ แต่ดูหน้าตาของฉินฟงกังแล้วดูดุดันก็รีบถอยเพราะชุดที่สวมมาวันนี้ใช้ผ้าราคาแพงในการตัดเย็บเกรงจะเปรอะเปื้อน“พวกเจ้าจำไว้! วันหน้าอย่าตกอยู่ในมือข้าก็แล้วกัน” ฉีหนิงจินชี้หน้าสองพี่น้องฉินฟงกังสาดน้ำโครมออกไปทันที แขกทั้งสองผวาถอยจนเซไป“ยังจะมาขู่อีก เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวหรือไร” ฉินฟงกังยกถังไม้ขึ้นคล้ายจะขว้างออกไปคราวนี้สองพี่น้องสกุลฉีถึงกับวิ่งจากไปอย่างเร็ว วันต่อมา ฉินฟงกังเข้ามาในอำเภอ เขาไปที่ร้านฉิงกัวหลายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉีเต๋อฟัง “พวกเขามาตัดญาติกับข้าแล้ว และตอนนี้ ข้าก็ใช้สกุลมู่ เป็นมู่เต๋อแล้วนะ” นอกจากจะบอกเรื่องเปลี่ยนแซ่แล้ว มู่เต๋อยังเล่าเรื่องที่คนสกุลฉีมาเปิดร้านรสสวรรค์อยู่ตรงข้าม พยายามทำอาหารและขนมเลียนแบบ รวมทั้งจ่ายเงินให้ลูกจ้างโรงขนมพันอย่างเพื่อขโมยสูตรทำขนมและวัตถุดิบบางอย่างออกไปด้วย

เย็นวันนั้น ในช่วงก่อนกินอาหารค่ำ มู่ชิงอีก็แจ้งเรื่องที่นางตัดสินใจยกร้านฉิงกัวหลายให้กับท่านลุงใหญ่ “ชิงชิง! เจ้าพูดจริงรึ!” เซ่าเหมยร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น “จริงเจ้าค่ะ ท่านลุงใหญ่กับท่านป้าสะใภ้ดูแลร้านช่วยพวกเรามานานแล้ว สมควรจะยกให้ท่านดูแล ต่อไปเราแบ่งกันเจ็ดต่อสามส่วน พวกท่านเอาไปเจ็ดส่วน พวกเราขอรับสามส่วน” หว่านหลินเฟิงตาโต รายได้ในร้านฉิงกัวหลายแต่ละเดือนมิใช่น้อย “แต่พวกเราไม่ได้ลงทุนเลยนะ พวกเจ้ามิเสียเปรียบแย่หรือ” “พี่ใหญ่ อย่าพูดอย่างนั้น พวกท่านทำงานหนัก สมควรได้เจ็ดส่วนแล้ว ร้านฉิงกัวหลายมีทั้งท่านพ่อ ท่านแม่ พี่สะใภ้ และอันอันนะเจ้าคะ” หว่านอี้ซูหันไปใช้มือตบต้นแขนพี่ชายเบาๆ หว่านหลินเฟิงยิ้มกว้าง “ได้ๆ เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” ท่านตาหว่านเถิงหัวเราะเสียงดัง “เจ้าใหญ่ พ่อไม่เอาค่าแรงเพิ่มหรอก แค่พวกเจ้าอยู่ดีมีสุขพ่อก็มีความสุขแล้ว” “ไม่ได้หรอกท่านพ่อ ข้าจะเพิ่มค่าแรงให้ท่านอีกสิบตำลึง ฉลองที่ข้าเป็นเถ้าแก่คนใหม่ก็แล้วกัน” หว่านหลินเฟิงเอื้อมมือไปกอดเอวบิดา “ก็ดีๆ แม่เจ้าจะได้มีเสื้อผ้าใ

หยางจือโผล่หน้าออกมา “เจ้ามาที่นี่ กลับไม่เรียกข้าด้วย อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะมาหาท่านเซียนเพียงคนเดียว” “จุ๊ๆ อย่าเอะอะสิ ขึ้นไปกันคุยกับบนรถ” ในมือของหนิงหลวนเคอมีขวดชานมมาด้วยสองขวด หยางจือยื่นมือมาหา “แบ่งให้ข้าก่อนหนึ่งขวด” “เอาไปสิ!” หนิงหลวนเคอส่งให้สหาย เตียเชียงค่อยๆ พยุงนายน้อยของตนขึ้นไปบนรถม้า “คุณชายขอรับ ไม่มีส่วนแบ่งของข้าด้วยหรือ” “เฮ้อ! เอาของข้าไป” หนิงหลวนเคอยื่นขวดชานมที่เหลือในมือให้บ่าวรับใช้ เตียเชียงยิ้มพอใจแล้วใช้อีกมือพยุงหนิงหลวนเคอขึ้นรถม้า อึดใจหนึ่งเตียเชียงก็ขับรถม้าคันนั้นจากไป ฉีกุ้ยหลินหันไปหาสาวใช้ “เจ้าได้ยินหรือไม่ คุณชาย หยางพูดถึงท่านเซียน หรือว่าที่ฉีชิงอีเสกของพวกนั้นออกมาได้ก็เพราะนางมีเซียนอยู่ด้วย” “คุณหนู เอาเรื่องนี้ไปเรียนฮูหยินผู้เฒ่ากันเถิดเจ้าค่ะ” “ดี! ท่านย่าต้องพอใจแน่” ครั้นคนทั้งสองเล่าเรื่องนี้ให้ฮูหยินผู้เฒ่าไฉเอินและฉีหนิงจินฟัง ทั้งสองก็พากันตกตะลึง “ข้าคิดแล้วเชียว! จู่ๆ พวกนางก็ร่ำรวยขึ้นมา นี่ประหลาดเกินไปแล้ว ที่แท้ก็มี

“ข้าพบเห็นนางระหว่างที่เดินทางกลับจากอำเภอต้าซาน นางถูกทำร้ายน่าจะวิ่งหนีมาไกลจนหมดสติ ครั้นนางฟื้นขึ้นก็ความจำเลอะเลือน ไม่สามารถตามหาญาติพี่น้องได้ ข้าจึงได้พานางมาอยู่ที่วัดแห่งนี้ คิดไม่ถึงว่านางจะไม่เคยมีญาติมาตามหา ดีที่นางยังจดจำชื่อของตนเองได้” มู่เต๋อคุกเข่าขอบพระคุณท่านเจ้าอาวาส “พระคุณที่ท่านช่วยเหลือมารดาของข้ายิ่งใหญ่เหลือเกิน ข้าขอบริจาคเงินสร้างเรือนพักที่พังนั่นใหม่ขอรับ” เจ้าอาวาสตกตะลึง เรือนไม้ที่พักของแม่ชีที่พังไปมูลค่านับหมื่นตำลึง ไม่คิดเลยว่าการช่วยเหลือสตรีเลอะเลือนผู้หนึ่งสุดท้ายจะได้กุศลสูงส่ง “ต้องขอบคุณประสกแล้ว” มู่ชิงอีคุกเข่าลงข้างบิดา “ท่านพ่อ เราบริจาคข้าวสารอาหารแห้งให้ทางวัดเพิ่มด้วยเจ้าค่ะ ท่านเจ้าอาวาสดูแลท่านย่ามานานขนาดนี้ ลำบากท่านมากแล้ว” “อืม จริงด้วย แค่เรือนหลังเดียวคงไม่พอ” มู่เต๋อเห็นด้วย มู่ชิงอีควักตั๋วแลกเงินหนึ่งพันตำลึงออกมา ยื่นให้กับเจ้าอาวาส “ข้าน้อยขอบริจาคเงินให้ทางวัดสามพันตำลึงก่อนเลยเจ้าค่ะ” ท่านเจ้าอาวาสดวงตาสว่างวาบ ช่วงนี้นางกำลังหนักใจเรื่องค่าใช้จ่าย

“ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ข้าฝึกเขียนคำตอบเอาไว้เลย เชิญท่านพ่อช่วยดูด้วยเจ้าค่ะ”หลังจากขัดเกลาคำตอบจนน่าพอใจ ฉีหนิงจินก็ให้บุตรสาวท่องคำตอบให้แม่นยำ การสอบนั้นมีข้อคำถามถึงห้าคำถาม การที่ฉีกุ้ยหลินมีคำตอบล่วงหน้าทำให้นางสามารถคิดคำตอบข้อสอบที่เหลือได้ชัดเจน ‘ครั้งนี้ ข้าจะต้องได้อันดับหนึ่งอย่างแน่นอน พวกนางสองคนต่อให้ชนะข้ามาทุกภาคเรียน แต่คราวนี้ กลับต่างไป ข้าเตรียมมาแล้วถึงสองข้อ อีกสามข้อย่อมทำได้ไม่ยาก’ ฉีกุ้ยหลินกระหยิ่มยิ้มย่อง นางเขียนข้อสอบไปก็ยิ้มไป โดยมิได้สนใจเหลือบแลผู้อื่น มู่ชิงอีเขียนข้อสอบไปเรื่อยๆ โดยไม่รีบร้อน และเสร็จก่อนเวลาที่กำหนดเล็กน้อย ครั้นเด็กหญิงทุกคนออกมายืนหน้าห้อง ฉีกุ้ยหลินก็แสยะยิ้มใส่มู่ชิงอี “เจ้าไม่เคยเห็นข้อสอบมาก่อน ถ้าเขียนสะเปะสะปะก็น่าสงสารท่านอาจารย์ที่ต้องตรวจผลงานของเจ้าแย่” “อย่าเพิ่งแน่ใจไป บางที ข้าอาจจะเขียนข้อสอบได้ดีกว่าท่านก็ได้นะ พี่หลินเอ๋อร์” “ชิ! ไม่มีทาง ที่เจ้าได้มาเรียนห้องเดียวกับข้า เป็นเพราะท่านอาจารย์เมตตา ตลอดภาคเรียนก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะเคยมีความสามารถใดโดดเด่น ยั