บททั้งหมดของ Governor Ignacio is my Daughter's Substitute Daddy: บทที่ 21 - บทที่ 30

Parang hindi ako maka hinga nang maayos dahil sa narinig ko. I look constipated while smiling at the man in front of us, habang mahigpit ang pagkaka hawak ko kay Celestine. “She is my daughter, of course,” si Ignacio. Marahang tumango ang matanda at iniwan na kami. Hindi pa tumatagal ay may mga lumapit ulit kay Ignacio. Ang daming gustong makipag usap sa kanya pero parang pinipigilan nila ang mga sarili nila dahil nandito ako sa tabi niya. Dumako ang tingin ko sa mga pagkain na nasa buffet table, may mga kumukuha na ng pagkain doon pero halos ay nakikipag usap pa sa mga kakilala. Abala pa rin sa pakikipag usap si Ignacio nang lingunin ko si Celestine na sobrang maka tingin sa tatay niya. As if he is a God in her eyes. Humugot ako nang malalim na hininga. “Celestine, are you hungry?” mahinang bulong ko rito. Nilingon naman ako nito at bahagyang tumango. Nilingon ko si Ignacio, napalingon din siya sa akin. “Gutom na si Celestine, ikukuha ko lang muna siya ng pagkain, dito ka muna

Sinalubong ko ang mariing titig ni Ignacio sa akin. Seryoso ang ekspresyon niya sa mukha habang may ngising nakakaloko sa mukha ni Red. Hindi ko na napansing umalis ang lalaking nagbigay sa akin ng red rose. Ang tanging atensyon ko ay naka’y Ignacio lang. “Hi?” I awkwardly greeted him. Sinundan ko ang titig niya, sinundan niya nang tingin ang lalaking nag bigay sa akin ng bulaklak. “Papa!” masiglang bati ni Celestine at nilapitan si Ignacio. Nakahinga ako nang maluwag nang mailipat kay Celestine ang atensyon ni Ignacio. “Akin na ‘to, Ysabella,” naka ngising sambit ni Red sa akin at kinuha sa kamay ko ang bulaklak. Kumunot ang noo ko sa ginawa niya. “Ayaw ni boss na hawak mo ‘to,” Huminga nalang ako nang malalim sa sinabi niya at nilapitan ang mag ama. “I thought you’re not going?” Ignacio pursed his lips as he stared at me. “My meeting ended early, here” inabot ko ang bulaklak na hawak niya. Ngumiti ako at inamoy ko ang mga ito. Sobrang bango, may naamoy pa akong pabango na

Kasalukuyan kaming nag aayos ng mga gagamitin ngayon dahil mamumundok kami. May mga lugar na malubhang tinamaan nang bagyo kaya mamimigay kami ng tulong at relief goods sa mga nasalanta, Ignacio have a budget for these kind of happenings, pero marami pa ring mga mayayaman sa lugar na nag donate ng mga pagkain at pera. Kaya ngayon ay abala kami sa pag aayos ng mga pagkain, these are the typical relief goods na makikita sa mga pinamimigay nila. Abala ako sa pag papack ng mga noodles sa plastic nang maramdaman ko ang kamay na bumalot sa bewang ko. Agad akong lumayo kay Ignacio nang nakangiwi dahil pawis na pawis ako. "What's the matter?” kunot ang noong tanong niya sa akin. Agad naman akong umilng. “Pawis na pawis ako,” tipid na sagot ko sa kanya. Nag kibit naman siya nang balikat at niyakap pa rin ako galing sa likuran. Hinayaan ko nalang siya sa gusto niya. “Tumulong ka naman, Ignacio!” sambit ko sa kanya. I heard him chuckling. Nararamdaman ko na rin ang tingin sa akin ng mga t

“Nag woworry ako kay Celestine,” “Why? Nicky and Nica are there for her,” si Ignacio. Tumango ako. “I don’t know, siguro dahil may bagyo pa rin?” Hinawakan niya ang kamay ko kaya napatingin ako sakanya. Nandito na kami sa barrio na pinaka nasalantahan ng bagyo, we are currently being accommodated by their councils. “Naku gov! Kami na po rito, naka ayos na po ang barangay hall para makapag pahinga kayo,” nakangiting sambit ng barangay captain sa amin. “It’s fine kap, this is my fiancee by the way,” Agad akong ngumiti sa kapitan at nag lahad ng kamay. “Hello po!” Agad naman nito akong kinamayan. “Naku gov, sobrang ganda pala nitong fiancee mo! Ako po si Kapitan Dante, nice to meet you po,” “Nice to meet you din po! Ysabella nalang po,” Napansin ko ang pag ngiti ni Ignacio kaya pinagtaasan ko siya nang kilay. Ano namang nginingiti nito ngayon? “Mga ilang araw kayo rito, Gov?” “Probably, bukas na kami uuwi, can we start giving the relief goods then?” tanong ni Ignacio sa kapi

I am quietly staring at the ceiling, gabi na pero hindi pa rin ako makatulog. Humugot ako nang malalim na hininga at tinitigan ko si Ignacio na mahimbing na ang tulog sa tabi ko. Dahan dahan akong bumangon, pinipilit ko na hindi magising si Ignacio. Alam kong pagod pa siya dahil nakipag laro rin siya sa mga bata kanina. Habang ako naman ay tumulong sa pagluluto ng dinner namin. Napag desisyunan ko na lumabas, ang simoy ng malamig na hangin ang bumungad sa akin. Iba pa rin ang lamig ng hangin kapag tag lamig na.“Ate Ysabella?” Bahagya akong ngumiti sa babaeng tumawag sa akin. Isa siya sa mga nakilala ko kanina. She’s a teenager. “Kate, gabi na. Bakit gising ka pa?” Bahagya naman siyang ngumiti bago umupo sa tabi ko. “Hindi ako makatulog ate,” “Hmm, ako rin eh. Hindi ko rin alam bakit, ang akala ko ay maaga akong makkaatulog dahil sa pagod, kaso hindi rin pala,” “Baka po naninibago ang katawan mo?” “Baka, namimiss ko na rin kasi ang anak namin ni Ignacio, hindi ako sanay na h