All Chapters of Tiny Cupid: Helping Daddy Catch Mommy: Chapter 181 - Chapter 190

Hana’s POV Tahimik lang kaming dalawa ni Larry habang naglalakad patungo sa parking lot, ngunit ramdam ko ang paulit-ulit niyang paglingon sa akin. Halata ang kakaiba niyang tingin na marami siyang gustong tanungin ngunit hindi niya magawa, at nagpapasalamat ako dahil doon. “Hindi mo na ako kailangan na ihatid, Mr. Ross—” “Hana, wala na tayong kasama rito. Tawagin mo na lang ako sa pangalan ko, ilang beses ko ba na sasabihin sa’yo na hindi mo kailangan na maging formal masyado pag tayong dalawa na lang?” Ngumiti siya sa akin at humigpit ang hawak sa manibela. “Hana, hindi mo kailangan na sagutin ang tanong ko pero bilang kaibigan mo ay nag-aalala ako. May problema ba kayo ni Mr. Miller, magkakilala na ba kayo?” Imbis na tumingin sa kaniya ay lumingon ako sa labas ng bintana, tinitigan ang papatay-patay na streetlight sa gilid. Hindi ko alam na darating ang araw na kailangan kong ipaliwanag ang kung anong mayroon kami ni Yael, pero hindi ko rin p’wedeng sabihin ang buong katotohana

Yael’s POV“Fuck!” Ramdam ko ang hapdi ng kamao ko habang nakatitig ako sa basag na salamin sa harapan ko na may bakas pa ng dugo ko. “Hana woods, pagkatapos mo na hindi magpakita ng ilang taon, haharap ka sa akin na animo’y wala lang nangyari at ngayon ay may kasama ka pa na ibang lalaki?”Pagak akong natawa, ilang taon na ang lumipas pero ang epekto ng ginawa niya sa akin ay andito pa rin. Ilang beses kong pinag-aralan kung ano ang magiging reaksyon ko pag nagkita ulit kami, sa huli ay parang tanga akong nagalit sa kaniya.Sa huli, ako pa ang nagmukhang hindi nakakalimot ng nakaraan. Sa aming dalawa, ako ang naunang nagalit at nag react…“Mr. Miller, you okay?” Ang boses ng secretary ko ang umalingawngaw sa labas ng pintuan. “Hinahanap ka na po sa labas, nag-aalala na po ang lola ninyo kung bakit hindi ka pa bumabalik doon para kausapin ang mga bisita.”Mas naikuyom ko ang kamao ko, ramdam ko ang hapdi dahil sa sugat mula sa basag sa salamin. Hindi dapat ako apektado ng ganito, dapa

Hana’s POV“Okay, Mr. Miller,” sambit ko at huminga ng malalim bago tuluyan na tumalikod sa kaniya at naglakad palabas ng office niya.Gustuhin ko man na sumagot sa kaniya at pinili ko nalang na itikom ang bibig ko, hindi dahil sa tama siya kundi dahil ayaw ko ng magtagal pa ako sa harapan niya. Ilang minuto ay kaya kong magpanggap ng ayos lang ang lahat, ngunit kung magtatagal pa ako ay baka tuluyan ng mabitak ang maskarang suot ko.Sa maraming taon na hindi kami nagkita, walang nagbago… wala akong pinatay na kahit na anong nararamdaman ko sa kaniya, mula noon ay pinili kong panatilihin ang nararamdaman ko hanggang magkaroon ulit ako ng pagkakataon na makita siya.Pero mali ako, dapat una palang ng maghiwalay kami ay kinalimutan ko na siya o kung ano man ang nararamdaman ko noon sa kaniya. Ngayon, hindi na lang basta guhit ang pagitan naming dalawa kundi mataas na pader.Ang magkaiba naming stado ng buhay at ang mga sekretong nabaon ng nakaraan.Tahimik ako hanggang makasakay ako ng

Yael’s POV“I’m done, let’s talk now—”Napatigil ako sa pagsasalita ng makita kong halos nakahiga na ang katawan ni Hana sa sofa at ang marahan niyang paghinga. Nanginginig siya at halos mamaluktot para yakapin ang sarili, agad akong napatayo sa swivel chair at inabot ang remote para hinaan ang aircon.Hinubad ko rin ang suit jacket ko para ipatong ‘yon sa katawan niya, kung masama ang pakiramdam niya ay bakit hindi man lang siya nagsabi at nagpunta pa rito?Naalala ko ang mga pinagsasabi ko kanina at agad na nakaramdam ng pagsisisi, siguro ay masama na ang pakiramdam niya una palang ngunit masyado ko rin siyang pinush kanina dahilan para mas lumala ang nararamdaman niya.“Hana,” bulong kong tawag sa kaniya at marahan na hinaplos ang namumula niyang pisngi, limang taon na ang lumipas ng huli ko siyang nahawakan at nalapitan ng ganito kalapit. Ngayon ay sobrang lapit ko sa kaniya, p’wede ko siyang hawakan, at titigan ng hindi siya nagrereklamo at hindi ko kailangan na magpanggap na baw

Hana’s POV“Hindi mo na ako kailangan na samahan para sunduin si Yohan, Larry. Alam kong busy ka sa mga ginagawa mo, mag-taxi na lang kaming dalawa,” nahihiya kong saad.Kagagaling lang niya sa paglalaro ng golf, ngayon ay pinag d-drive niya ako papunta sa school para sunduin si Yohan. Sobra-sobra na ang ginagawa niya, kahit sabihin pa na magkaibigan kami ay alam kong lagpas na sa linya ang mga naitutulong niya sa aming mag-ina.“Hana, talaga ba na paguusapan ulit natin ‘to? Sabi ko naman sayo, bilang ninong ni Yohan at kaibigan mo, gusto ko kayong tulungan.” Marahang sambit niya at saglit na sumulyap sa akin at muling tumingin sa daan. “Hindi lang siya basta anak ng empleyado ko, kundi anak mo siya, Hana kaya mahalaga siya.”May kung anong humaplos sa dibdib ko pero agad ko na pinagsawalang-bahala kung ano man ‘yon, ngumiti lang ako at hindi na nagpilit pa na h’wag na akong ihatid. Tahimik lang kaming dalawa hanggang makarating kami sa dapat ng gate ng school, nagsisimula ng maglabas