All Chapters of OUR FATHER THE STRANGER : Chapter 51 - Chapter 60

Tatlong buwan na ang lumipas mula noong umalis si Xander at ipinagkatiwala ang pamamahala ng kumpanya kay Jestony. Sa loob ng panahong iyon, walang ibang nakita si Xander kundi kaayusan at maayos na takbo ng lahat.Kaya di pa sya bumabalik sa bansa kung saan naroon sila Selena dahil gusto niyang bantayan ang bawat galaw ng kompanya kung may something bang nangyayari habang si Jestony ang namamahala . Tuwing tatawag siya para magtanong tungkol sa mga data ng kompanya ,, laging maayos at kumpleto ang lahat. Ang mga proyekto ay natatapos sa tamang oras. Ang mga empleyado ay tila masaya at walang reklamo. Walang nawawalang pera, walang hindi naayos na problema, at walang anumang abala na nakarating sa kanya.May mga client ding pumapasok sa kanila . “Talagang hindi ako nagkamali sa pagpili sa kanya,” madalas na sabihin ni Xander sa sarili niya tuwing titingin sa mga ipinapadalang ulat. “Kahit walang karanasan noon, natutunan niya agad ang lahat. At higit sa lahat, tapat siya sa trabaho.”

Galit na galit siya habang naglalakad pauwi. Sa isip niya, paanong mas pipiliin pa ng isang babae ang isang estranghero na walang maalala kaysa sa kanya na anak ng Bise Mayor? Hindi niya matanggap iyon. Kaya pagdating niya sa kanilang bahay, agad siyang umupo at nag-isip ng gagawin para mapalayo si Lito sa kanilang bayan . Ang dami niyang gustong gawin sa lalaking iyon dahil ayaw niyang ilagay sa issue ang kanyang ama at panigurado itatakwil sya nito.. Tinawag niya ang kanyang matalik na kaibigan na si Rico. Nang dumating ito, sinarado ni Gavin ang pinto at sinabi ang lahat.“Rico, kailangan nating gawan ng paraan ang tungkol sa lalaking iyon ..you know what I talking about” panimula ni Gavin habang pabalik-balik ang paglakad sa kwarto. “Simula noong dumating siya rito, nagbago na ang ugali ni Clara. Hindi na siya katulad ng dati. At dahil sa kanya, tinanggihan pa ako ni Clara. Hindi ko matanggap iyon.”at ang mga tao lagi nalang sya ang bukang bibig pati na rin ang ibang mga babae.

Matagal siyang nakahiga sa malamig na lupa, hindi makagalaw, habang dahan-dahang lumalayo ang mga yapak ng mga taong nanakit sa kanya. Nang tuluyan nang mawala ang tunog ng kanilang paglalakad, nanatiling tahimik ang paligid tanging ang huni ng mga kuliglig at ang mahinang ihip ng hangin ang naririnig sa paligid at ang tanging liwanag ay mula sa malabong sinag ng buwan na sumisilip sa pagitan ng mga sanga ng matatandang puno. Masakit ang bawat galaw niya. Ramdam niya ang kirot sa kanyang buong katawan sa kanyang mga braso, sa kanyang tagiliran, sa kanyang mga binti. Mabigat ang pakiramdam niya, parang pinagpaguran ng mahabang panahon, at minsan ay tila umiikot ang kanyang paningin kahit madilim naman ang paligid. Alam niyang kailangan niyang magpahinga, kailangan niyang manatili roon sandali, pero mas malakas ang kanyang takot na baka bumalik sila at masaktan siya ulit. Kailangan niyang makalayo. Kailangan niyang makahanap ng tulong. Dahan-dahan niyang inalis ang sako sa kanyang u

Nagkatinginan ang mag-asawa, at ang pag-aalala sa kanilang mukha ay lalong lumalim. “Si Lito ba ‘yung binata na madalas mong kasama, apo?” tanong ni Mang Karding nang seryoso. Alam nila dahil sila ang madalas na nakikitang magkasama kung walang trabaho si Lito . “Opo, siya po iyon. Hindi niyo po ba siya nakita?” agad na tanong nito . Huminga nang malalim si Mang Karding at tumango nang dahan-dahan. “Nakita ko siya, apo. Kahapon ng hapon, bandang paglubog ng araw. Naglalakad siya pauwi galing sa bukid. Nakita ko siya na dumadaan sa daan patungo sa ating bayan. Akala ko ay uuwi na siya agad.” Lalong kumabog ang dibdib ni Clara. “At pagkatapos po noon? Wala na po ba kayong nakita sa kanya ?" medyo dismayado sya dahil kahapon lang iyon pala ang ngayun ang kailangan niyang sagot pero di nalang sya nagsalita pa. Napaisip si Aling Selya at biglang napahawak sa braso ng kanyang asawa. “Karding… hindi ba may nakita tayong kakaiba kanina habang naglalakad tayo papunta sa bu

Limang araw na ang lumipas mula noong mahanap nila si Warlito sa gubat, pero hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagigising nang maayos. Sa labas, hindi pa rin siya matagpuan ng mga taong naghahanap sa kanya. Walang balita, walang senyales, at unti-unting bumabigat ang takot ng lahat.Dahil habang dumadami ang araw na di nila makita lalo silang nangamngamba . Sa loob ng maliit na kubo nina Mang Sebyo at Aling Marta, tahimik ang lahat. Nakahiga si Warlito sa banig na sadyang inihanda para sa kanya. Maputla ang kanyang mukha at malalim ang kanyang paghinga, tila nasa isang mahimbing na pagtulog na ayaw niyang wakasan. Minsan ay gumagalaw siya nang kaunti, minsan ay bumubulong ng hindi maintindihang pangalan, pero hindi siya dumidilat at hindi siya nakakausap nang totoo. Madalas na lumalapit si Aling Marta sa kanya, hinahawakan ang kanyang noo para tingnan kung may lagnat, at tinititigan siya nang matagal na parang hinihintay na lang niyang idilat niya ang kanyang mga mata. “Mukhang h