OUR FATHER THE STRANGER 의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Abala si Xander habang nakaupo sa kanyang mesa sa opisina. Matagal siyang nawala kaya masarap sa pakiramdam na makita ulit ang kanyang opisina at ang kanyang mga tauhan. Akala niya ay maayos ang lahat. Ang mga ulat na ipinadala ni Jestony habang wala siya ay maganda at malinis ang naroon na pinagdadaanan ng kompanya. Kaya naman kampante siyang nagbubukas ng mga dokumento at nakikipag-usap sa mga empleyado. Pumasok ang kanyang matagal nang personal assistant na si Jana .kumbaga lihim lang ito at walang nakaalam. Hawak nito ang isang makapal na papel. Hindi gaya ng nakasanayan, hindi maganda ang mukha ni Jana. Seryoso ito at mukhang nag-aalala. Dahan-dahan niyang inilapag ang mga papel sa mesa sa harap ni Xander. “Ano iyan, Jana? May mali ba sa mga ulat?” tanong nito habang seryoso ang mukha .Nung panahong kasama niya sina Selena sinabi niya kay Jana na huwag muna tumawag kung tungkol sa kompanya ang sasabihin dahil gusto niya ipunin ang mga problema kung meron man . Huminga nang mal

Halos mabuwal ang pasensya ni Jaime nang matapos niyang ibaba ang kanyang cellphone. Kanina lang ay pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, pero habang iniisip niya ang nangyayari, lalo lang siyang nagagalit. Naglakad-lakad siya sa loob ng kanyang kwarto, pabalik-balik, parang leon na nakakulong na hindi mapakali . Hindi siya makapaniwala nalaman na pala ni Jestony na nakauwi na si Xander, at hindi man lang siya tinawagan o sinabihan? kilala pa naman niya si Xander lihim itong gumagalaw at panigurado may galamay sa loob ng kompanya ngunit hindi nila alam kung sino .Agad niyang tinawagan ulit si Jestony. At hindi niya itinago ang galit niya nang sagutin ito sa kabilang linya.“Buhay ka pa pala Jestony bakit ngayon mo lang sinagot ang tawag ko" pasigaw na tanong agad ni Jaime nang marinig niya ang boses ni Jestony.Sa kabilang linya, halatang nagulat si Jestony hindi niya maintindihan kung bakit galit si Jaime .“Bakit ka sumisigaw diyan tito? May masama bang nangyari?”agad nitong t

Sa labas ng kanilang bahay, masayang inaayos ni Selena ang mga bulaklak sa gilid ng bakuran. Masarap ang simoy ng hangin, at masaya siya na sa wakas ay may sarili silang tahimik na tahanan. Ilang araw na silang nakauwi, at dahan-dahan nang nasasanay ang lahat sa kanilang bagong pamumuhay. Ang mga bata ay naglalaro sa malawak na damuhan, at ang lahat ay tila payapa at maayos.Pero habang nagtatrabaho siya, may kung anong pumukaw sa kanyang atensyon. Sa kabila ng kalsada, medyo malayo sa kanilang gate, may isang itim na kotse na nakaparada. Hindi ito mukhang kotse ng kapitbahay. At ang kakaiba, nakatigil na ito doon nang halos dalawang oras na ang nakakaraan.Sa una, sinubukan niyang huwag pansinin. Baka may naghihintay lang na kaibigan sa kabilang bahay, sabi nito sa sarili. Pero lumipas ang ilang oras, hindi pa rin umaalis ang kotse. Walang bumababa, walang pumapasok. Nakatigil lang ito, tahimik at pakiramdam niya may tao nakatingin sa direksyon ng kanilang bahay.Unti-unting nabawasa

Kinabukasan, maagang-maaga pa, dumating na si Xander sa opisina. Hindi niya inaasahan na kailangan na niyang harapin ang lahat, pero alam niyang hindi na siya pwedeng magbakasyon nang matagal. Kailangan niyang ipakita na siya ang namumuno, at wala siyang itinatago sa kanila. Bago pa man magsimula ang karaniwang oras ng trabaho, ipinatawag na niya ang lahat ng mga may matataas na position sa kompanya.Nang marinig ng mga empleyado ang anunsyo, nagkatinginan silang lahat at maraming bulungan. Hindi nila inaasahan na magkakaroon agad ng ganitong pagpupulong lalo na at kakapasok palang ng president ng kompanya galing sa ibang bansa ..lingid sa kanilang kaalaman ilang araw na si Xander na umaaligid sa kompanya.Kung papasok man sya sa rooftop ito dadaan sakay ang private chopper niya .May elevator na patungo sa kanyang opisina kaya walang kaalam alam ang ibang empleyado tungkol sa kanya . Karamihan sa kanila ay akala na siguro ay magpapahinga muna ito ng ilang araw bago magsimula ulit.“Bak

Samantala ilang araw na rin ang lumipas mula nang tuluyan nang makabangon si Damien. Malakas na siya, maayos na ang kanyang pakiramdam, at mas malinaw na ang kanyang isipan. Hindi na siya yung taong walang maalala at walang alam sa paligid. Ngunit habang unti-unting bumabalik ang kanyang lakas, nararamdaman din niya na malapit na ang oras na kailangan na niyang umalis. Panahon na siguro para sa kanya ang bumalik sa totoong sya . Bilang si Damien ay hindi basta basta . Isang hapon, matapos silang maghapunan, kumuha siya ng pagkakataon para kausapin ang mag-asawa. Nakaupo sila sa labas ng kanilang maliit na bahay habang pinapanood ang paglubog ng araw. Huminga nang malalim si Damien bago nagsalita.. “Aling Marta, Mang Sebyo… gusto ko po sanang magpasalamat ulit sa inyo. Kung hindi dahil sa inyo, hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa akin noong natagpuan ninyo ako sa gubat. Inalagaan ninyo ako na parang tunay na anak ninyo. Kahit hindi ninyo ako kilala, binigyan ninyo ako ng pagk