All Chapters of เกิดใหม่เป็นเมียพรานทั้ง 4: Chapter 131 - Chapter 140

คืนนั้นนาลินนั่งพิงหัวเตียงรอจนผัวทั้งสี่คนเดินมารวมกันหน้าห้อง หลังจากจาซูเก็บเสื่อกับหมอนซึ่งใช้ปูนอนด้านนอกกลับเข้าที่เรียบร้อยแล้ว“คืนนี้เข้ามานอนด้วยกันทั้งหมด” มูก้าซึ่งยืนอยู่หน้าสุดเดินเข้าห้องทันที“ข้านึกว่าพี่นาลินจะเรียกแต่พี่ใหญ่เสียอีก”“เหตุใดข้าต้องเรียกเพียงคนเดียว”“พวกเราคิดว่าท่านกำลังคืนดีกัน”“ข้าคืนดีกับจาซู ไม่ได้แปลว่าจะไล่พวกเจ้าออกจากห้อง” ปาโก้ยิ้มออกมา ก่อนเดินตามมูก้าเข้าไป ส่วนเลอต้าหันไปมองพี่ชายซึ่งยังยืนอยู่หน้าประตู“พี่ใหญ่ไม่เข้าหรือ” จาซูมองนาลินเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง“เจ้าอนุญาตให้พี่เข้าไปจริงๆ ใช่หรือไม่”“เมื่อเช้าก็ถามไปแล้ว จะให้ข้าตอบอีกกี่รอบ”“พี่เพียงอยากแน่ใจ”“ถ้ายังไม่แน่ใจก็นอนหน้าห้องต่อ” จาซูรีบก้าวเข้ามาทันที เสียงหัวเราะของมูก้าดังขึ้นจากบนเตียง แต่เมื่อพี่ชายหันไปมอง เขากลับทำเป็นจัดหมอนเหมือนไม่ได้หัวเราะผู้ใดนาลินขยับขาข้างที่ยังเจ็บไปวางบนหมอน เลอต้าเข้าไปตรวจผ้าที่พันข้อเท้าให้ก่อน จากนั้นจึงวางห่อสมุนไพรไว้ใกล้มือ หากตอนกลางคืนนางปวดขึ้นมาจะได้หยิบใช้ทันที“คืนนี้อย่าให้ผู้ใดทับขาข้า” นาลินเตือน“ผู้ใดกล้าทับ ข้าจะถีบออกจา

หลายวันต่อมา จาซูยกจอบขึ้นพาดบ่าแล้วพาน้องชายทั้งสามออกไปที่ไร่ตั้งแต่เช้า หลังข้อเท้าของนาลินหายดีจนเดินได้ตามปกติ ชีวิตภายในบ้านก็กลับมาเหมือนก่อนที่เนลีจะเข้ามาสร้างปัญหาบ้านหลังข้างไร่ถูกเปลี่ยนเป็นที่เก็บสมุนไพรเรียบร้อยแล้ว ในแต่ละวันมีเพียงหญิงชรากับคนที่มารับยารักษาโรคเดินเข้าออก ไม่มีผู้ใดมายืนเรียกจาซู หรือส่งเด็กมาตามเขากลางดึกอีกนาลินจึงไม่ต้องคอยมองไปทางบ้านหลังนั้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงคนช่วงสาย จาซูกับเลอต้าช่วยกันซ่อมคันดินซึ่งถูกน้ำเซาะ ปาโก้กำลังถอนวัชพืช ส่วนมูก้าขนไม้ที่ตัดไว้ไปกองตรงริมไร่ ทุกคนทำงานของตนโดยไม่มีผู้ใดเดินกลับมารบกวนนาลินจนแดดเริ่มแรง นางจึงถือผ้าสะอาดออกไปนั่งรออยู่ใต้ร่มไม้ใกล้แปลงปลูกปาโก้เห็นก่อนจึงรีบลุกขึ้นเดินมาหา“พี่นาลินออกมาทำไม แดดร้อน”“ข้าไม่ได้มายืนตากแดดเสียหน่อย”“ข้อเท้ายังเจ็บหรือไม่”“หายแล้ว หากยังถามทุกวัน ข้าจะลองเตะเจ้าให้ดู”ปาโก้ยิ้มแล้วกลับไปถอนหญ้าต่อ นาลินมองผัวทั้งสี่ทำงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรินน้ำจากกระบอกใส่ถ้วย“พักก่อนเถอะ”มูก้าวางไม้ในมือลงเป็นคนแรก แล้วรีบเดินมานั่งข้างนาง“ข้ากำลังกระหายพอดี”“ผู้ใดบอกว่าจะใ

เช้าวันถัดมา เลอต้าพาหญิงชราประจำเผ่าเข้ามาในบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งพ้นยอดไม้ นาลินซึ่งยังรู้สึกคลื่นไส้จากเมื่อคืนถูกสั่งให้นั่งอยู่บนเตียง โดยมีผัวทั้งสี่คนยืนล้อมอยู่ไม่ห่าง“พวกเจ้าจะยืนเบียดกันทำไม” หญิงชราหันไปถาม “ข้าจะตรวจเมียของพวกเจ้า ไม่ได้จะจับนางกิน”มูก้าถอยออกไปเพียงครึ่งก้าว ส่วนจาซูกับปาโก้ยังยืนอยู่ที่เดิม เลอต้าเป็นคนเดียวที่ยอมขยับไปยืนปลายเตียง แต่สายตายังคงมองนาลินอยู่ตลอด“เมื่อคืนเจ้ากินอะไรเข้าไปบ้าง” หญิงชราถาม“กินไปไม่กี่คำ กลิ่นเนื้อย่างทำให้ข้าอยากอ้วก”“ก่อนหน้านี้เคยเป็นหรือไม่”“ไม่เคย”“ระดูล่าสุดมาเมื่อใด”นาลินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกช่วงเวลาคร่าวๆ หญิงชราพยักหน้าแล้วขอจับข้อมือ จากนั้นจึงถามเรื่องอาการเหนื่อยง่าย การนอนและอาหารที่นางกินได้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาผัวทั้งสี่คนยืนฟังอย่างตั้งใจจนคนถูกตรวจเริ่มรำคาญ“ข้าแค่เหม็นเนื้อ พวกท่านไม่ต้องทำหน้าเหมือนข้ากำลังจะตาย”“อย่าพูดเรื่องตาย” จาซูตอบทันที“ข้าพูดเปรียบเทียบ”“ก็ห้ามพูด”นาลินมองเขาด้วยสายตาดุ จาซูจึงยอมหุบปาก แต่ยังไม่ยอมละสายตาไปจากนางหญิงชราจับข้อมือนาลินอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนเลื

นาลินเปิดหีบไม้ข้างเตียงแล้วหยิบแผ่นกระจกชิ้นเล็กซึ่งถูกห่อด้วยผ้าออกมา นางไม่ได้ใช้มันมานานแล้ว เพราะตอนนี้มีกระจกอีกบานแขวนอยู่ตรงผนัง แต่ยังเก็บแผ่นเดิมเอาไว้ใต้กองเสื้อผ้าโดยไม่เคยคิดจะทิ้งมันคือกระจกที่นางใช้ส่องหน้าตัวเองในวันที่ลืมตาขึ้นมาอยู่ในร่างของนาลินหญิงสาวยกกระจกขึ้น ภาพที่สะท้อนอยู่ด้านในยังเป็นใบหน้าเดิมที่เห็นมานานจนคุ้นเคย ไม่ว่าจะดวงตา จมูก หรือริมฝีปาก ล้วนเป็นของนาลิน ไม่มีสิ่งใดเหมือนแจมในชีวิตก่อนช่วงแรกนางต้องใช้เวลาอยู่หลายวันกว่าจะยอมรับได้ว่าร่างเดิมของตนคงไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้วแจมในตอนนั้นไม่มีสิ่งใดให้อาลัยมากนัก ชีวิตเดิมจบลงไปแล้ว ต่อให้อยากกลับก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปทางใด นางจึงคิดเพียงว่าต้องเอาตัวรอดในร่างนี้ให้ได้แต่การมีชีวิตอยู่ในเผ่าซึ่งไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างโลกเดิมไม่ใช่เรื่องง่าย อาหาร เสื้อผ้าและความเป็นอยู่ต่างจากสิ่งที่เคยรู้จักไปทั้งหมด สิ่งเดียวที่ทำให้พอใจอยู่บ้างคือร่างใหม่มีใบหน้าสวย และยังมีผัวหนุ่มถึงสี่คนคอยหาอาหารกับดูแลบ้านให้ตอนแรกนางคิดเพียงว่าจะใช้ชีวิตให้สบายที่สุด ไม่ทำงานหนัก ไม่ยอมให้ผู้ใดรังแก และให้ผัวทั้งสี่หาเ

หนึ่งเดือนต่อมา นาลินเพิ่งลุกจากแคร่ ผัวทั้งสี่คนซึ่งอยู่รอบบ้านก็หันมามองพร้อมกันจาซูวางเชือกในมือลงแล้วเดินเข้ามาหา ปาโก้รีบยกถ้วยผลไม้ออกจากทาง มูก้าขยับเข้ามารอรับตัว ส่วนเลอต้ามองพื้นตรงหน้านางราวกับกลัวว่าจะมีก้อนหินโผล่ขึ้นมาในบ้าน“พวกท่านจะทำอะไร”“เจ้าจะไปไหน” จาซูถาม“ไปดื่มน้ำ”“นั่งรอเถอะ พี่เอามาให้”“น้ำอยู่ห่างจากข้าไม่กี่ก้าว”“พื้นเพิ่งถูกเช็ด อาจลื่น”นาลินก้มมองพื้นซึ่งแห้งจนแทบไม่มีฝุ่น ก่อนหันไปมองจาซู“ผู้ใดเช็ด”ชายทั้งสี่เงียบไปชั่วครู่ ไม่มีผู้ใดยอมรับว่าพื้นไม่ได้เปียกอย่างที่จาซูอ้างนาลินเดินผ่านทุกคนไปหยิบกระบอกน้ำด้วยตัวเอง มูก้าตามไปยืนข้างหลังและยื่นมือมารับทันทีที่นางยกขึ้น“ส่งมาให้ข้า”“ข้ายังไม่ได้ดื่ม”“ข้าจะถือให้ ท่านค่อยดื่ม”“กระบอกน้ำไม่ได้หนักจนข้ายกไม่ไหว”“หญิงชราบอกว่าห้ามยกของหนัก”เลอต้าซึ่งกำลังแยกสมุนไพรอยู่ข้างผนังเงยหน้าขึ้น “กระบอกน้ำไม่ถือว่าเป็นของหนัก”มูก้าจึงลดมือลง แต่ยังยืนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ จนนาลินดื่มเสร็จเมื่อนางเดินกลับมานั่ง ปาโก้ก็เลื่อนถ้วยผลไม้เข้ามาให้“พี่นาลินหิวหรือไม่”“ยังไม่หิว”“กินอีกสักชิ้นไหม เมื่อเช้าพี่กินไ