All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 101 - Chapter 110

นาลินนั่งหวีผมอยู่หน้าบ้านในช่วงสาย หลังจากผัวทั้งสี่แยกย้ายกันออกไปทำงาน นางทาน้ำมันหอมลงบนปลายผม ก่อนใช้หวีไม้สางเส้นผมยาวอย่างอารมณ์ดี เนลีเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า“พี่นาลิน ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย”“ว่ามาสิ” เนลีหันมองรอบบริเวณ เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้จึงเดินเข้ามานั่ง“เป็นเรื่องของพี่จาซู” นาลินหยุดหวีผมแล้วมองหน้าอีกฝ่าย“เจ้ามาหาข้าถึงบ้านเพื่อพูดเรื่องผัวข้า ฟังดูไม่น่าใช่เรื่องดีเลยนะ”“ข้าเพียงคิดว่าพี่ควรรู้ความจริง”“เช่นนั้นก็รีบพูด ข้ารอฟังอยู่ว่าเจ้าจะเล่าความจริงแบบไหน” เนลีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบา“พี่จาซูเคยบอกให้ข้ารอ”“รออะไร รอเข้ามาเป็นเมียน้อยหรือไง”“รอจนกว่าพี่จะยอมรับข้า หากวันหนึ่งพี่ยอม เขาจะรับข้าเข้าครอบครัว” เนลีมองนาลินเหมือนกำลังรอให้นางลุกขึ้นโวยวาย ทว่านาลินกลับวางหวีลงอย่างใจเย็น“แล้วเจ้ามาบอกข้าทำไม อยากให้ข้าวิ่งไปทะเลาะกับเขาหรือ”“ข้าไม่ได้ต้องการให้พวกท่านทะเลาะกัน”“แต่เลือกมาบอกตอนผัวข้าไม่อยู่พร้อมกันทั้งหมด ช่างบังเอิญจริงๆ”“ข้าแค่ไม่อยากพูดต่อหน้าพี่จาซู”“ทำไม กลัวเขาได้ยินหรือ” เนลีเม้มริมฝีปาก“ข้าไม่อยากให้เขาลำบากใจ”“

หลายวันหลังจากให้คำรับปากต่อหน้าหัวหน้าเผ่า เนลีไม่ได้มาหาจาซูอีก นางไม่ยืมของ ไม่ทำเป็นบาดเจ็บ และไม่เดินผ่านหน้าบ้านบ่อยเหมือนที่ผ่านมา นาลินกลับไม่เชื่อว่าน้องสาวจะยอมถอยง่ายๆช่วงสายของวันนั้น นางเดินไปหาแม่เฒ่าที่ทำยาหอมให้หญิงในหมู่บ้าน เมื่อไปถึงกลับเห็นเนลีนั่งอยู่ก่อนแล้ว จึงไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่หยุดอยู่ข้างต้นไม้ห่างออกมาเล็กน้อย“ช่วงนี้ข้านอนไม่ค่อยหลับ” เนลีบอกหญิงชรา“ตื่นขึ้นมาก็ไม่มีแรง ทำสิ่งใดไม่ไหว”“เจ้าคงเหนื่อยจากการอยู่ตามลำพัง” หญิงชราหยิบใบไม้แห้งออกมาจากตะกร้า“เอาใบนี้ไปต้มดื่มก่อนนอน จะช่วยให้นอนง่ายขึ้น”“มีชนิดที่ออกฤทธิ์เร็วกว่านี้ไหม”“เหตุใดต้องรีบร้อน เพียงนอนไม่หลับไม่ควรใช้ยารุนแรง” หญิงชราหันไปหยิบเชือกมามัดสมุนไพร เนลีจึงมองไปยังชั้นไม้ด้านใน บนนั้นมีห่อยาหลายชนิดวางเรียงกัน โดยเฉพาะห่อสีคล้ำที่ถูกแยกออกจากสมุนไพรทั่วไป“ของบนชั้นนั้นคืออะไรหรือ” หญิงชราหันไปมองตาม“ไม่ใช่ของที่เจ้าต้องใช้หรอก”“ข้าแค่ถามดู”“เป็นสมุนไพรสำหรับรักษาคนที่มีอาการเกร็ง ใช้มากไม่ได้ หากต้มเข้มเกินไปจะทำให้ตัวเย็นและไม่มีแรง” เนลีพยักหน้า แต่สายตายังคงอยู่ที่ห่อยานั

หญิงชราย่อตัวลงตรวจลมหายใจของเนลี ก่อนแตะหลังมือกับหน้าผากของนาง“ยังหายใจอยู่ แต่ตัวเย็นมาก ช่วยกันยกขึ้นเตียงก่อน”จาซูกับเลอต้าจึงช่วยกันประคองร่างเนลีขึ้นมา หญิงชรายืนอยู่ข้างเตียงตลอด ส่วนหญิงผู้ดูแลบ้านหญิงหม้ายกับมูก้าคอยมองอยู่ใกล้ประตูนาลินไม่ได้เดินเข้าไปขวาง นางยืนกอดอกอยู่ด้านหลังปาโก้ สายตามองถ้วยน้ำสีน้ำตาลข้างเตียงมากกว่าคนหมดสติระหว่างที่จาซูกำลังวางเนลีลงบนเตียง เปลือกตาของนางก็ขยับ ก่อนลืมขึ้นช้าๆ“พี่จาซู...”เนลีเรียกเสียงเบาแล้วเอนตัวซบเข้าหา มือข้างหนึ่งคว้าเสื้อของเขาไว้แน่น จาซูชะงัก ก่อนรีบวางนางลงบนเตียงแล้วแกะมือออก“เจ้าฟื้นแล้วก็นอนดีๆ”เขาถอยออกมาทันที นาลินเดินเข้ามาพอดีจึงเห็นมือของเนลียังค้างอยู่ตรงชายเสื้อของจาซู“ฟื้นแล้วหรือ” นาลินถาม“จังหวะดีจริงๆ พอดีกับตอนผัวข้าอุ้มขึ้นเตียงเลย”“ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” เนลีตอบเสียงอ่อน“พอลืมตาก็เห็นพี่จาซูอยู่ตรงหน้า”“คนอยู่เต็มบ้าน แต่เห็นแค่เขาคนเดียว สายตาเจ้าช่างเลือกมองดีเหลือเกิน” จาซูหันมามองนาลิน“นางเพิ่งฟื้น อย่าเพิ่งพูดกันตอนนี้เลย”“ข้าก็แค่ถาม ไม่ได้กระชากนางลงจากเตียงเสียหน่อย”นาลินตอบแล้วเ

จาซูเดินตามนาลินเข้าไปในห้อง ก่อนเห็นนางยกตะกร้าใส่หลักฐานออกมาจากใต้หีบเสื้อผ้า“เจ้าจะเอาของพวกนั้นไปไหน”นาลินเปิดผ้าที่คลุมอยู่ด้านบน ตรวจดูถ้วยของเนลี ห่อเห็ดขอนขาวแห้งและรายการคำบอกเล่าที่รวบรวมไว้“เอาไปให้หัวหน้าเผ่า”“เรื่องถ้วยยาหรือ”“ทุกเรื่อง ข้าจะขอให้หัวหน้าเผ่าตรวจสอบการตายของทามอกกับบูรันใหม่” จาซูหยุดอยู่ตรงหน้า“พี่ไม่ได้ห้ามเรื่องถ้วย เนลีตั้งใจกินสมุนไพรทำให้อ่อนแรงจริง แต่เรื่องนี้พิสูจน์ไม่ได้ว่านางฆ่าผัวตัวเอง”“ข้ารู้ว่ามันไม่ใช่หลักฐานโดยตรง”“แล้วเหตุใดต้องเอาทุกอย่างไปให้หัวหน้าเผ่าตอนนี้” นาลินเงยหน้ามองเขา“เพราะถ้ารอให้ท่านเห็นด้วย ข้าคงต้องรอจนเนลีฆ่าคนต่อหน้าท่าน”“นาลิน เรื่องนี้เกี่ยวกับชีวิตคน จะตัดสินจากความสงสัยไม่ได้”“ข้าไม่ได้ขอให้หัวหน้าเผ่าจับนางไปลงโทษทันที ข้าแค่ขอให้ตรวจสอบใหม่ หรือแม้แต่การตรวจสอบก็ยังมากเกินไปสำหรับน้องสาวของท่าน”“พี่ไม่ได้พูดเช่นนั้น”“แต่ท่านขวางข้าทุกครั้ง แล้วปิดท้ายว่าไม่ได้เข้าข้างนาง ข้าฟังจนจำได้แล้ว” เลอต้าเดินเข้ามาพร้อมปาโก้กับมูก้า เขามองตะกร้าในมือนาลิน ก่อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น“พี่ใหญ่ไม่ต้องการให้นาลินนำหลั

จาซูยกมือขวางประตูห้องไว้ ก่อนที่นาลินจะปิดมันใส่หน้าเขา“พี่ขอคุยด้วย”“ข้าไม่อยากคุย”“แต่พี่อยากอธิบายเรื่องที่พูดไป” นาลินปล่อยมือจากประตูแล้วกอดอก “อธิบายมาสิ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าคำว่าเนลีไม่มีใครของท่านหมายความว่าอย่างไร”“พี่เพียงเห็นว่านางอยู่ตัวคนเดียว”“แล้วอย่างไร ข้ามีผัวสี่คนจึงไม่มีสิทธิ์เสียใจหรือ”“พี่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าห้ามเสียใจ”“แต่ทุกครั้งที่ข้าไม่พอใจ ท่านจะเอาความน่าสงสารของนางมากดข้าไว้ตลอด นางไม่มีผัว นางไม่มีคนดูแล นางไม่มีที่พึ่ง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า”จาซูพยายามจับแขนนาง แต่นาลินถอยหนี“พี่แค่ไม่อยากให้เจ้าทำเกินไป”“หากสงสารมากก็ไปเป็นคนของนางเสีย นางจะได้มีใครสักที”“พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นกับเนลี”“ข้าไม่เชื่อ”“พี่พูดความจริง”“ท่านปกป้องนางมากกว่าปกป้องความรู้สึกข้าเสียอีก แล้วจะให้ข้าเชื่ออะไร”“พี่กับนางจบกันไปนานแล้ว”“ปากบอกว่าจบ แต่พอนางร้องไห้ท่านก็สงสาร พอนางเจ็บท่านก็รีบไป พอนางโกหกท่านก็หาเหตุผลให้ แบบนี้บ้านข้าเรียกว่ายังตัดไม่ขาด” จาซูขมวดคิ้ว “บ้านเจ้า?” นาลินชะงัก ก่อนรีบตัดบท“ไม่ต้องสนใจ ข้าหมายถึงไม่ว่าที่ไหนก็เรียกเช่นนี้”“นาลิน