Todos los capítulos de เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Capítulo 111 - Capítulo 120

จาซูยกขวานขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกจากบ้านตั้งแต่เช้า วันนี้เขาตั้งใจไปตัดไม้เพียงลำพัง จึงไม่ได้เรียกน้องชายคนใดตามไปด้วยเมื่อคืนเขายังถูกนาลินกันออกจากห้อง ส่วนเช้านี้นางก็เอาใจเลอต้า ปาโก้กับมูก้าอยู่ต่อหน้าเขาเหมือนเดิม ไม่ว่าจะพูดกับนางกี่คำก็ได้รับเพียงคำตอบสั้นๆ จนสุดท้ายจาซูเลือกเดินออกมาแทนการนั่งมองต่อเขาเดินผ่านลานกลางหมู่บ้านไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง“พี่จาซู รอก่อน”จาซูหยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง เนลีกำลังรีบเดินตามมา ในมือของนางไม่มีกระบอกน้ำหรือตะกร้าเหมือนทุกครั้ง จึงเห็นชัดว่าไม่ได้บังเอิญเดินผ่านมา“เจ้ามีอะไร”“ข้าอยากคุยกับท่าน”“ถ้าเป็นเรื่องที่ต้องการความช่วยเหลือ ให้ไปบอกหัวหน้าเผ่า” เนลีเม้มริมฝีปาก ก่อนขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว“ข้าไม่ได้มาขอสิ่งใด ข้าแค่ได้ยินว่าท่านทะเลาะกับพี่นาลินเพราะเรื่องของข้า”“ผู้ใดบอกเจ้า”“คนในหมู่บ้านพูดกัน ข้าไม่อยากให้ท่านมีปัญหากับเมียเพราะข้าเลย”จาซูมองไปรอบๆ บริเวณนั้นยังมีคนเดินผ่านไปมา เขาจึงถอยออกจากเนลีแล้วพูดเสียงเรียบ“เรื่องในครอบครัวของข้าไม่เกี่ยวกับเจ้า กลับไปเสีย”“แต่ถ้าไม่ใช่เพราะข้า พี่นาลินคงไม่โกรธท่

จาซูวางห่อใบไม้ลงตรงหน้านาลินตั้งแต่เช้า ก่อนคลี่เชือกที่มัดอยู่ออกให้เห็นผลไม้สีแดงสุกอยู่ด้านใน นาลินเหลือบตามองเพียงครู่เดียว“อะไร”“ผลไม้ที่เจ้าชอบ พี่เห็นตอนกลับจากป่าเมื่อวานจึงเก็บมาให้”“ให้ข้าหรือ”“ถ้าไม่ให้เจ้า พี่จะเอามาวางตรงนี้ทำไม” นาลินหยิบผลหนึ่งขึ้นมาตรวจดู ก่อนกัดชิมอย่างไม่เกรงใจ รสหวานทำให้นางหยิบอีกผลขึ้นมา แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย จาซูมองนางอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม“อร่อยหรือไม่”“อร่อย”“เช่นนั้นหายโกรธพี่แล้วหรือยัง” นาลินหยุดเคี้ยวทันที ก่อนหันไปมองเขา“ท่านคิดว่าข้าโกรธง่ายหายเร็วเพราะผลไม้ไม่กี่ลูกหรือ”“พี่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น”“แล้วถามทำไม”“พี่แค่อยากให้เจ้าหายโกรธ”“ข้ารับของเพราะท่านเอามาให้ ส่วนจะหายโกรธหรือไม่เป็นอีกเรื่อง อย่าเอามารวมกัน”จาซูถอนหายใจ แต่ไม่ได้เถียง เขานั่งลงข้างนางแล้วขยับเข้าไปใกล้ ทว่านาลินกลับหยิบห่อผลไม้มาวางบนตักและเลื่อนไปนั่งอีกด้าน“พี่นั่งใกล้ไม่ได้หรือ”“ตรงนี้มีที่ตั้งเยอะ”“แต่พี่อยากนั่งข้างเจ้า”“ความอยากของท่านไม่ใช่คำสั่งสำหรับข้า”ปาโก้ที่กำลังจัดเครื่องมือล่าสัตว์อยู่ไม่ไกลรีบก้มหน้าลงเมื่อจาซูหันไปมอง ส่วนมูก้ากลั้น

เนลีวางตะกร้าลงทันทีที่เห็นจาซูเดินออกจากบ้านพร้อมผลไม้ห่อหนึ่ง นางยืนมองเขาส่งของให้นาลิน ก่อนหญิงสาวจะรับไว้แล้วเดินกลับเข้าไปด้านในหลายวันมานี้จาซูกลับบ้านเร็วกว่าปกติ บางวันนำผลไม้มาให้ บางวันก็มีน้ำผึ้งหรือของชิ้นเล็กติดมือกลับมา ถึงนาลินยังไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ แต่จาซูก็ไม่เคยหยุดตามง้อเนลีมองอยู่จนเขาสะพายธนูแล้วเดินออกจากบ้าน จึงรีบตามไป“พี่จาซู” จาซูหยุดเดิน เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นผู้ใด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที“เจ้าตามข้ามาทำไม”“ข้ามีเรื่องอยากถาม”“ข้าไม่มีเรื่องจะคุยกับเจ้า”“แต่ข้ามี” เนลีเดินเข้ามาขวางทาง นางไม่ได้ทำเสียงอ่อนหรือก้มหน้าหลบเหมือนที่ผ่านมาอีก“หลายวันมานี้ท่านเอาแต่ตามง้อพี่นาลิน นางไม่สนใจท่าน ไม่ยอมให้นอนด้วย ทั้งยังเอาใจผัวคนอื่นต่อหน้าท่าน เหตุใดท่านยังต้องตามนางอีก”“นั่นเป็นเรื่องของข้ากับเมีย”“ข้ารู้ว่านางเป็นเมีย แต่ข้าเคยเป็นคนรักของท่านมาก่อน” จาซูมองไปรอบๆ เลอต้ากำลังตรวจเครื่องมืออยู่หน้าไร่ไม่ไกล ส่วนคนในหมู่บ้านอีกสองคนเดินอยู่ตรงลานด้านหลัง เขาจึงไม่ได้เดินหนีทันที“เจ้ารับปากหัวหน้าเผ่าแล้วว่าจะไม่มายุ่งกับข้า”“ข้าแค่อยากได้คำตอบ”“ค

เนลีวิ่งเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าซีดเผือด ก่อนหยุดหอบอยู่ตรงหน้านาลิน“พี่นาลิน รีบไปกับข้าเร็ว พี่จาซูเกิดเรื่องแล้ว” นาลินที่กำลังนั่งเลือกเครื่องประดับซึ่งมูก้าทำไว้ให้เงยหน้าขึ้นทันที“เกิดอะไรขึ้น”“พี่จาซูตกลงไปตรงทางลาดใกล้หน้าผา ขาของเขาถูกท่อนไม้ทับ ปาโก้กับมูก้ากำลังช่วยกันเอาไม้ออก แต่ยกไม่ไหว” นาลินลุกขึ้นยืน“แล้วเลอต้าอยู่ไหน”“ข้าไม่รู้ ตอนนั้นข้าเห็นเพียงสามคนนั้น พี่จาซูเป็นคนบอกให้ข้ามาตามท่าน”คำตอบของเนลีทำให้นาลินชะงัก จาซูเพิ่งบอกว่าจะไม่เข้าไปยุ่งกับเนลีอีก หากเกิดอุบัติเหตุจริง เหตุใดเขาจึงเลือกให้นางมาตามตน“เจ้าเห็นเขาเกิดเรื่องด้วยตาตัวเองหรือ”“เห็น ข้ากำลังเก็บสมุนไพรอยู่แถวนั้น ได้ยินเสียงต้นไม้ล้มจึงวิ่งไปดู พี่จาซูเลือดออกมากด้วย”“ตรงไหน”“ทางด้านเหนือใกล้หน้าผา รีบไปเถอะ หากช้ากว่านี้เขาอาจเสียเลือดมาก”นาลินยังไม่เชื่อเนลีทั้งหมด แต่เมื่อได้ยินว่าจาซูเลือดออก นางก็ไม่กล้าเสียเวลาตามหาเลอต้า หากเรื่องนี้เป็นความจริง ทุกช่วงเวลาที่ชักช้าอาจทำให้จาซูเป็นอันตราย“นำทางไป” เนลีหมุนตัวออกจากบ้านทันที นาลินรีบเดินตามไป ระหว่างทางนางพยายามมองหาคนในหมู่บ้าน แต่ช

สายน้ำเย็นจัดปิดทับร่างของนาลินทันทีที่ตกลงมาจากหน้าผา แรงกระแทกทำให้นางเจ็บไปทั้งตัว ก่อนกระแสน้ำจะดึงร่างให้จมหายลงไปด้านล่างนาลินพยายามกลั้นหายใจและตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่ไม่รู้ว่าด้านใดอยู่เหนือศีรษะ เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มหนักจนแขนขาขยับได้ยาก รอบตัวมีเพียงความมืดกับเสียงน้ำที่ดังอยู่ในหูนางเหยียดมือขึ้นไปจนสัมผัสอากาศได้ ปลายเท้าจึงรีบถีบน้ำสุดแรง ศีรษะโผล่พ้นผิวน้ำเพียงครู่เดียว“ช่วย...”ยังพูดไม่ทันจบ น้ำก็ซัดเข้าปากจนสำลัก นาลินพยายามกางแขนคว้าสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว แต่กระแสน้ำพัดนางออกห่างจากหน้าผาอย่างรวดเร็วนางเห็นโขดหินอยู่ข้างหน้าจึงยกแขนขึ้นบังใบหน้า ร่างกระแทกเข้ากับก้อนหินเต็มแรง ความเจ็บแล่นจากหัวไหล่ลงไปถึงข้อเท้า ก่อนกระแสน้ำจะหมุนร่างนางออกไปอีกครั้งนาลินพยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ลมหายใจติดขัด แขนทั้งสองข้างไม่มีแรงพอจะว่ายเข้าหาฝั่งชื่อของผัวทั้งสี่คนผุดขึ้นมาในหัว นางยังไม่ได้หายโกรธจาซู ยังไม่ได้บอกเลอต้าว่าจะกลับเมื่อใด และเมื่อเช้าก็เพิ่งรับปากปาโก้กับมูก้าว่าจะรอกินผลไม้ที่ทั้งสองไปหาให้“ฉันยังตายไม่ได้…”เสียงที่เปล่งออกมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน